Friday, June 29, 2018

பகவத் கீதை - 1.35 - இவர்களை கொல்ல மாட்டேன்

பகவத் கீதை - 1.35 - இவர்களை கொல்ல மாட்டேன் 



एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्नतोऽपि मधुसूदन।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते॥३५॥

ஏதாந்ந ஹந்துமிச்சா²மி க்⁴நதோऽபி மது⁴ஸூத³ந|
அபி த்ரைலோக்யராஜ்யஸ்ய ஹேதோ : கிம் நு மஹீக்ருதே ||1-35||

ஏதாந் = அவர்கள்
ந = இல்லை
ஹந்தும் = கொல்ல

இச்சா²மி = இச்சை இல்லை, ஆசை இல்லை

க்நதோ =  கொல்வதற்கு தயாராக உள்ள

அபி = இப்போது

மதுஸூதந| = மதுசூதனா

அபி = அது அன்றியில்

த்ரைலோக்ய = மூன்று உலகும்

ராஜ்யஸ்ய = உள்ள அரசும்

ஹேதோ : = கிடைத்தாலும்

கிம் = ஏன்

நு = இருந்தும்

மஹீக்ருதே  = இந்த உலகை ஆள

மதுசூதனா, மூன்று உலகும் கிடைத்தாலும், இவர்களை கொல்ல மாட்டேன். கேவலம் இந்த மண் உலகை ஆளவா , இவர்களை கொல்லுவேன். (ஒரு போதும் மாட்டேன்). அவர்கள் என்னைக் கொன்றாலும் அவர்களை நான் கொல்ல மாட்டேன். 

அர்ஜுனனின் வாதம் எல்லாம் அவனைச் சார்ந்தாகவே இருக்கிறது.

அவர்கள் என் உறவினர். அவர்களை கொன்றால் எனக்கு துக்கம் வரும். அவர்களை கொன்று நான் என்ன அடையப் போகிறேன்.

அவர்களை கொல்வதால், இந்த மூன்று உலகும் எனக்குக் கிடைத்தாலும் எனக்கு வேண்டாம். அப்படி இருக்க இந்த மண் உலகை ஆளவா, இவர்களை கொல்லுவேன். ஒரு காலும் மாட்டேன்.

என்று சின்ன பிள்ளை பள்ளிக் கூடம் செல்ல அடம் பிடிப்பதைப் போல அடம் பிடிக்கிறான்.

என் துக்கம், என் இலாபம், என் நட்டம் என்று தன்னை முன்னிறுத்தியே அர்ஜுனன் குழம்புகிறான்.

சுயநலம் முன் நின்றால் அனைத்து குழப்பமும் வரத்தான் செய்யும்.

எனக்கு என்ன கிடைக்கும், எவ்வளவு கிடைக்கும், எவ்வளவு சீக்கிரம் கிடைக்கும் என்று கணக்குப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தால், அர்ஜுனன் போல, எவ்வளவு திறமை இருந்தாலும் குழப்பமும் மயக்கமுமே மிஞ்சும்.

நாம் மட்டும்தானா உலகம். நம் உறவுகள், நம் சொந்தங்கள், நம் இலாப நட்டம் மட்டும்தானா உலகம்? அதை மட்டும் நாம் பார்த்தால் போதுமா ? இதைத்தாண்டி வேறு எதுவும் இல்லையா ?

நமக்கு கஷ்டம் என்றால் ஒரு வேலையை விட்டு விடலாமா ? நமக்கு இலாபம் இல்லை என்றால் நம்மை நம்பி ஒப்படைத்த ஒரு வேலையை விட்டு விடலாமா ?

பின்னால், கர்ம யோகத்தில் , பார்க்கப் போகிறோம். கடமையைச் செய், பலனை எதிர் பார்க்காதே என்று. இது நாள் வரை அந்த மகா வாக்கியத்தின் பொருள் பற்றிய சர்ச்சை தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.

இங்கே, அர்ஜுனனுக்கு அவனுடைய உறவுகளை கொல்வதால் ஒரு பயனும் இல்லை. அதனால், அவன் யுத்த களத்தை விட்டு போகிறேன் என்கிறான்.

போகட்டுமா ? பலன் இல்லாத காரியத்தை ஏன் செய்ய வேண்டும் ? இன்பம் தராத காரியத்தை ஏன் செய்ய வேண்டும் ?

அர்ஜுனன் பார்ப்பது இலாப நட்டக் கணக்கு. உறவினர்களை கொல்வது நட்டம். இராஜ்ஜியம் கிடைப்பது இலாபம். இப்போதைக்கு நட்டம் அதிகமாகத் தெரிகிறது. எனவே வேண்டாம் என்கிறான்.

வாழ்க்கை என்பது வேறு இலாப நட்ட கணக்கா ?

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/135.html

Thursday, June 28, 2018

பகவத் கீதை 1.34 - உறவும் பகையும்

பகவத் கீதை  1.34 - உறவும் பகையும் 



आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः।
मातुलाः श्वशुराः पौत्राः श्यालाः सम्बन्धिनस्तथा॥३४॥

ஆசார்யா : பிதர : புத்ராஸ்ததை²வ ச பிதாமஹா :|
மாதுலா : ஸ்²வஸு²ரா : பௌத்ரா : ஸ்²யாலா : ஸம்ப³ந்தி⁴நஸ்ததா² ||1-34||

ஆசார்யா : = குருமார்கள்

பிதர : = பெரிய தந்தை, சிறிய தந்தை

புத்ரா = பிள்ளைகள்

ததா = இவ்வாறு

எவ = நிச்சயமாக

ச  = மேலும்

பிதாமஹா = தாத்தாக்கள்

மாதுலா : = தாய்வழி மாமன்கள்

ஸ்²வஸு²ரா : = மாமனார்கள்

பௌத்ரா : = பேர பிள்ளைகள்

ஸ்²யாலா : = மச்சினன்கள்

ஸம்பந்திநஸ் = மற்ற உறவினர்கள்

ததா² = இவ்வாறு, இங்கே


குரு, தந்தை, தாத்தா, பிள்ளைகள், பேரன்கள், உறவினர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள். 

உறவெல்லாம் பகையாக நிற்கிறது.

அர்ஜுனன் தடுமாறுகிறான். கடமைக்கு முன்னால் உறவு வந்து நிற்கிறது.

அது அர்ஜுனனின் தடுமாற்றம் மட்டும் அல்ல. நாம் நாளும் காணும் தடுமாற்றம் தான்.

பிள்ளை ஆசையாக கேட்கிறான் அல்லது கேட்கிறான் என்று செல் போன் , வீடியோ கேம் என்று வாங்கித் தருகிறோம். அதுவே அவர்களுக்கு பாதகமாக முடிகிறது. வாங்கித் தரவில்லை என்றால் அவர்கள் வருந்துவார்கள். வாங்கித் தராமல் இருப்பதுதான் பெற்றோர் என்ற முறையில் நமது கடமை. கடமைக்கு முன்னால் உறவு வந்து நிற்கிறது. பாவம், பிள்ளை என்ற பாசம் வந்து நிற்கிறது.

பெற்றோர் செல்லம் கொடுத்து கெட்ட பிள்ளைகள் எத்தனை.

கணவன் ஆசைப் படுகிறான் என்று , அவனுக்கு சர்க்கரை வியாதி இருந்தாலும், இனிப்பை செய்து கொடுப்பது. இரத்த அழுத்தம் அதிகமாக இருந்தாலும், உப்பை அதிகமாக உள்ள பண்டங்களை தருவது.  கடமை என்பது தராமல் இருப்பது. உறவு , உந்தித் தள்ளுகிறது.

இப்படி, கடமைக்கு முன்னால் உறவு பல இடங்களில் குறுக்கே நிற்கிறது.

இப்படி பலப் பல உதாரணங்களை சொல்லலாம்.

பெரிய உத்யோகத்தில் இருப்பவர்கள், தங்களுக்கு வேண்டியவர்களுக்கு சில  சௌகரியங்களை செய்து தருவது , கடமையை மீறி உறவுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதால்  வருவது.

அர்ஜுனனின் தடுமாற்றம் உறவா, கடமையா என்பது. இந்த ஸ்லோகத்தில் இருந்து நாம் புரிந்து கொள்ளக் கூடியது அதுதான். அவனுக்குள் வேறு ஏதாவது குழப்பமோ அல்லது போராட்டாமோ இருந்திருக்கலாம். நமக்குத் தெரியாது.

நம்மால் அர்ஜுனனை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவன் சொல்வது சரிதானே? அப்பா, பிள்ளை, தாத்தா, மாமன், மைத்துனன், என்று எல்லோரையும் எதிர்த்து  சண்டை போட்டு, அவர்களை கொன்று அடையப் போவதுதான் என்ன ?

அர்ஜுனன் புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறான். கண்ணன் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

என்னதான் சொல்கிறான் என்று பார்க்கலாம் என்று காத்திருக்கிறான்.

நாமும்தான்.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/134.html


Wednesday, June 27, 2018

பகவத் கீதை - 1.33 - இதெல்லாம் யாருக்காக ?

பகவத் கீதை - 1.33 - இதெல்லாம் யாருக்காக ?



येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च॥३३॥

யேஷாமர்தே² காங்க்ஷிதம் நோ ராஜ்யம் போ⁴கா³ : ஸுகா²நி ச|
த இமேऽவஸ்தி²தா யுத்³தே⁴ ப்ராணாம்ஸ்த்யக்த்வா த⁴நாநி ச ||1-33||

யேஷாம் = யாருக்காக

அர்தே = அவர்களுக்காக

காங்க்ஷிதம் = விரும்பினோமோ

நோ  = நம்

ராஜ்யம் = இராஜ்யம்

போகா : = ஆடம்பரங்கள்

ஸுகாநி = சுகங்கள்

ச = மேலும்

த = அவர்கள்

இமே = இவர்கள்

அவஸ்திதா = அணிவகுத்து

யுத்தே =  யுத்தம் செய்ய

ப்ராணாம்ஸ் =  உயிரை

த்யக்த்வா = தியாகம் செய்யவும்

தநாநி = செல்வங்களை செல்வங்களை

ச = மேலும்


யாருக்காக நாம்  இராஜ்யத்தையும்,செல்வங்களையும், இன்பங்களையும் அடைய விரும்புகிறோமோ, அவர்களே தங்கள் செல்வங்களையும், உயிரையும் தியாகம் செய்ய இந்த போர்க் களத்தில் வந்து நிற்கிறார்கள் 

அர்ஜுனன் .தொடர்கிறான்..

கண்ணா, யாருக்காக நான் யுத்தம் செய்ய விரும்பிகிறேனோ, அவர்களே இங்கு வந்து போரில் உயிரை விட தயாராக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இறந்த பின், இந்த அரசையும், செல்வத்தையும் வைத்து என்ன செய்வது ?

இதை நாம் வேறு விதமாக சிந்திப்போம்.

வாழ் நாள் எல்லாம் செல்வம் வேண்டும் , செல்வம் வேண்டும் என்று அலைகிறோம். யாருக்காக ? பிள்ளைகளுக்காக, முடிந்தால் பேர பிள்ளைகளுக்காகவும். பிள்ளைகளை பார்க்க நேரம் இல்லை. மனைவியை இரசிக்க நேரம் இல்லை. ஒரே ஓட்டம்.

ஓடி ஆடி பணம் சேர்த்த பின், பிள்ளைகள் எங்கே என்று பார்த்தால், அவர்கள் படிப்பு, வேலை என்று வீட்டை விட்டு போய் இருப்பார்கள். அந்த செல்வத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது ? மனைவிக்கும் வயதாகி இருக்கும். இளமை இருவருக்கும் போய் இருக்கும்.

பணம் இருக்கும். அதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது ?

அர்ஜுனன் யோசிக்கிறான். நான் போர் செய்து, இருபுறமும் உள்ள நட்பும் உறவும் போன பின், இந்த செல்வத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று ?

பணம் வேண்டும் தான். ஆனால், அதை அடைய நாம் கொடுக்கும் விலை என்ன என்று பார்க்க வேண்டும்.

குடும்பத்தை மறந்து, உறவுகளை மறந்து, வேலை, தொழில் என்று அலைவது சரிதானா ?

நாம் யாருக்காக ஒன்றைச் செய்கிறோம் என்று நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அது அவர்களுக்கு பயன்படுமா என்று பார்க்க வேண்டும்.

குருஷேத்ரம் என்றோ எங்கோ நடந்தது அல்ல.

நாளும் நம் வாழ்வில் நடப்பது.

அர்ஜுனனாக நடுவில் நின்று நாம் தவிக்கிறோம்.

எது சரி, எது தவறு என்று புரியாமல் குழம்புகிறோம்.

வழிகாட்டி மரமாக நின்று, வழி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது கீதை.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/133.html

Tuesday, June 26, 2018

பகவத் கீதை - 1.32 - வெற்றியும் வேண்டாம் , ஒண்ணும் வேண்டாம்

பகவத் கீதை - 1.32 - வெற்றியும் வேண்டாம் , ஒண்ணும் வேண்டாம் 



न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च।
किं नो राज्येन गोविन्द किम् भोगैर्जीवितेन वा॥३२॥

ந காங்க்ஷே விஜயம் க்ருஷ்ண ந ச ராஜ்யம் ஸுகா²நி ச|
கிம் நோ ராஜ்யேந கோ³விந்த³ கிம் போ⁴கை³ர்ஜீவிதேந வா ||1-32||

ந = இல்லை

காங்க்ஷே= ஆசை

விஜயம் = வெற்றியில்

க்ருஷ்ண = கிருஷ்ணா

ந =இல்லை

ச = மேலும்

ராஜ்யம் = இராஜ்யத்தின் மேலும்

ஸுகா²நி = அது தரும் சுகத்திலும்

ச = மேலும்

கிம் = எதற்கு

நோ = நமக்கு

ராஜ்யேந = இராஜ்யம்

கோவிந்த = கோவிந்தா

 கிம் = எதற்கு

போகை³ = ஆடம்பரங்கள்

ஜீவிதேந = வாழ்க்கை

வா = அதுவும்

வெற்றியும், அது இராஜ்யமும், அதனால் வரும் சுக போகங்களும் எனக்கு வேண்டாம். ஏன், இந்த வாழ்க்கையே வேண்டாம். 


நமக்கும் வாழ்க்கையில் சில சமயம்  தோன்றும்.என்ன செஞ்சு என்ன  பயன். இவ்வளவு போராட்டமும் எதற்கு என்ற சலிப்பு தோன்றும்.  இந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தான் என்ன , என்பது போன்ற விரக்த்தியான கேள்விகள் தோன்றும்.

அர்ஜுனன் அந்த மாதிரி ஒரு நிலையில் இருக்கிறான்.

வீரம் ஒரு புறம். சபதம் ஒரு புறம். போர்க்களத்துக்கு வந்தாகி விட்டது. அவனை நம்பி பலர் தங்கள் உயிரை பணயம் வைத்து போர் செய்ய வந்திருக்கிறார்கள். இப்போது சண்டை வேண்டாம் என்று பின் வாங்கினால் தீரா பழி வந்து சேரும்.

அதற்காக போர் செய்து எல்லோரையும் கொல்ல முடியுமா ? பழி வந்தாலும் பரவாயில்லை, கொல்லுவோம் என்று நினைக்கவும் முடியவில்லை.

யுத்தம் செய்தாலும் குற்றம், செய்யா விட்டாலும் குத்தம்.

வெற்றி வேண்டாம், அரசு வேண்டாம், சுக போகங்கள் வேண்டாம் என்று அனைத்தையும் விட்டு விடலாம் என்றாலும் , வாழ் நாள் பூராவும் பழி சுமந்து வாழ வேண்டுமே ? துரியோதனன் சிரிப்பானே . பாஞ்சாலி என்ன சொல்லுவாள்? இந்த உலகம் என் ஆண்மையை, வீரத்தை ஏளனமாக எடை போட்டு விடுமே.

இதை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்து, "இந்த வாழ்க்கையே வேண்டாம். செத்துப் போய் விடுகிறேன்" என்று சொல்கிறான். உயிரோடு இருந்தால் தானே இந்த பழி வரும். உயிரை விட்டு விட்டால் என்ன என்று புலம்புகிறான்.

கண்ணன் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்.

அர்ஜுனன் முற்றும் புலம்பி முடியட்டும் என்று காத்து இருக்கிறான். புலம்புவனை பாதியில் நிறுத்தினால், அவன் சொல்வதைக் கேட்க மாட்டான். அவன் துக்கத்தையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.

எனவே, கண்ணன் பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

அர்ஜுனன் புலம்பல் முடியவில்லை....

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/132.html

Monday, June 25, 2018

பகவத் கீதை - 1.31 - சுற்றங்களை கொன்று வரும் இன்பம்

பகவத் கீதை - 1.31 - சுற்றங்களை கொன்று வரும் இன்பம் 



निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव।
न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे॥३१॥

நிமித்தாநி ச பஸ்²யாமி விபரீதாநி கேஸ²வ|
ந ச ஸ்²ரேயோऽநுபஸ்²யாமி ஹத்வா ஸ்வஜநமாஹவே ||1-31||


நிமித்தாநி = நிமித்தங்கள், சகுனங்கள்

ச = மேலும்

பஸ்யாமி = நான் காண்பவை

விபரீதாநி = விபரீதமாக இருக்கிறது

கேஸவ = கேசவா

ந = இல்லை

ச = மேலும்

 ஸ்ரேயோ = உயர்ந்த, சிறந்த இன்பங்களை

அ நுபஸ்யாமி  = நான் காண்கிறேன்

ஹத்வா = கொன்ற பின்

ஸ்வ ஜநம் = சொந்த ஜனங்களை, உறவினர்களை

அஹவே  = போரில்


கேசவா, நான் பல விபரீத சகுனங்களை காண்கிறேன். இந்தப் போரிலே சுற்றத்தாரை கொன்று, அதன் மூலம் கிடைக்கும் இன்பத்தால் எனக்கு நன்மை விளையும் என்று தோன்றவில்லை.

நாம் நினைப்பது எல்லாம் அப்படியே நடந்து கொண்டே இருந்தால், மனிதன் தான் ஒரு பெரிய ஆள் என்று நினைத்துக் கொள்வான். எல்லாம் என் சாமர்த்தியம். என்னால் முடியாதது என்ன. நான் தான் இத்தனையும் செய்தேன் என்று நினைக்கத் தலைப்படுகிறான்.

ஒரு சிறு தடங்கல் வந்தால் கூட, "ஐயோ, என்ன செய்வேன், என்னால் முடியவில்லையே, எனக்கு ஏன் இவ்வளவு சோதனை, இவ்வளவு போராடி என்ன சுகதத்தைக் காணப் போகிறேன்..." என்று சோர்ந்து துவண்டு விடுகிறான்.

போரில் அனைவரையும் வென்று, அரசை கைப்பற்றி விடலாம் என்று எண்ணி வந்தான் அர்ஜுனன். இப்போது பார்த்தால், அது அவ்வளவு எளிய காரியமாகப் படவில்லை. பீஷ்மர், துரோணர், அஸ்வத்தாமன், போன்ற பெரிய வீரர்கள் இருக்கிறார்கள்.  கௌரவ படையின் அளவோ பெரியது. அதை வெல்வது எளிதான காரியம் இல்லை. அர்ஜுனனின் சோர்வுக்கு அது ஒரு காரணம்.

அது மட்டும் அல்ல, சண்டை போடப் போவது உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களோடு. அது ஒரு காரணம்.

மூன்றாவது, மிக முக்கியமான காரணம், இந்த யுத்தம் ஏதோ தனக்காக செய்யப்படுவது போல  அர்ஜுனன் நினைத்துக் கொள்கிறான். இது அர்ஜுனன் என்ற தனிப்பட்ட மனிதன் விருப்பு வெறுப்புக்கான போர் அல்ல.

தர்மத்தை நிலை நாட்ட வந்த போர். இதில் இலாப நட்ட கணக்கு முக்கியம் அல்ல.

தர்மம் நிலைக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

அர்ஜுனன் அந்த யுத்தம் ஏதோ தான் விரும்பினால் செய்யலாம், இல்லை என்றால் வீட்டுக்குப் போய் விடலாம் என்று நினைத்துக் கொள்கிறான். அதனால் வந்த சிக்கல்.

யோசித்துப் பார்ப்போம். நாம் செய்யும் வேலை அனைத்தும் நமது சம்பளத்துக்காக செய்கிறோமா அல்லது அந்த வேலையினால், அதன் விளைவாக மற்றவர்களுக்கு பலன் கிடைக்கும் என்று செய்கிறோமா?

சம்பளத்துக்காக வேலை செய்கிறேன் என்று நினைப்பவனுக்கும், நான் ஒரு பிரச்னையை சரி செய்கிறேன் என்று நினைப்பவனுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

எப்போது, வேலை என்பது சுய இலாபத்துக்காக என்று ஆகி விட்டதோ, அப்போதே அதன்  தன்மை மாறிப் போய் விடுகிறது.

ஒருவன் சாலை போடும் வேலை செய்கிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். தினக் கூலி நூறு ரூபாய் இருக்கலாம். அந்த கூலிக்காக வேலை செய்கிறேன் என்று அவன்  சொல்லலாம். அல்லது, நான் போடும் சாலையில் வண்டிகள் போகும், amabulance  விரைந்து போகும், பலரின் உயிர் காக்கப்படும், பிள்ளைகள் பள்ளி செல்வார்கள், வேலைக்குப் போகிறரவர்கள் பத்திரமாக வேகமாக  இந்தச் சாலையில் செல்வார்கள் என்று நினைத்தால், அவன் மனம் விரியும். கூலி ஒரு பொருட்டாகத் தெரியாது. வேலையே கூலியாகி விடும்.

அதற்காக கூலி வாங்காமல் போக வேண்டும் என்று சொல்ல வில்லை. கூலிக்கு வேலை  என்பதை விட வேலையின் வீர்யம் புரிந்து செய்தால், கூலியும் கிடைக்கும், மன நிறைவும் கிடைக்கும்.

அர்ஜுனன் கூலிக்கு வேலை செய்வதாக வந்து  நிற்கிறான். எனவே, இந்த இலாப நட்ட கனக்குப் பார்க்கிறான்.

இவ்வளவு  பேர் சாகப் போகிறார்கள். இவ்வளவு அரசு கிடைக்கும்,இந்தப் பதவி கிடைக்கும் என்று  என்று கனக்குப் போட்டதால் வந்த வினை.

மேலும் என்ன சொல்கிறான் என்று கவனிப்போம்.


http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/131.html



Saturday, June 23, 2018

பகவத் கீதை - 1.30 - காண்டீபம் கை நழுவுகிறது

பகவத் கீதை - 1.30 - காண்டீபம் கை நழுவுகிறது 



गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते।
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः॥३०॥

கா³ண்டீ³வம் ஸ்ரம்ஸதே ஹஸ்தாத்த்வக்சைவ பரித³ஹ்யதே|
ந ச ஸ²க்நோம்யவஸ்தா²தும் ப்⁴ரமதீவ ச மே மந : ||1-30||


காண்டீவம்  = காண்டீவம் (என்ற என் வில்)

ஸ்ரம்ஸதே = நழுவுகிறது

ஹஸ்தாத் = கையில் இருந்து

த்வக் = உடல் (தோல்)

ச  = மேலும்

எவ  = நிச்சயமாக

பரித³ஹ்யதே = எரிச்சல் அடைகிறது

ந = இல்லை

ச = மேலும்

ஸக்நோமி = முடிதல்

அவஸ்தாதும் = நிற்க

 ப்ரமதீவ = அலைதல்

 ச = மேலும்

 மே = என்

மந : = மனம்  ||1-30||

காண்டீவம் என் கையில் இருந்து நழுவுகிறது. உடம்பெங்கும் எரிச்சல் உண்டாகிறது. என்னால் நிற்க முடியவில்லை. என் மனம் சுழல்கிறது.


மிகப் பெரிய வீரனான அர்ஜுனனை மிகப் பெரிய கோழையாக காட்டுகிறது பாரதம்.  கை பலம் இழந்து கையில் இருந்த வில் நழுவி விழுகிறது. கால் குழைந்து தடுமாறுகிறது. உடல் எங்கும் எரிச்சல் உண்டாகிறது. மனம் தடுமாறுகிறது. 

ஏன் ? என்ன ஆயிற்று ?

உறவையும் நட்பையும் பார்த்ததால், இவர்களை எல்லாம் கொல்ல வேண்டுமே, அல்லது இவர்கள் எல்லோரும் அழிந்து போவார்களே என்ற உணர்ச்சி அவனை கோழை ஆக்குகிறது. 


அறிவு சண்டை செய்யச் சொல்லி போர் முனைக்கு இழுத்து வந்து விட்டது. 

உணர்ச்சி அவனை பலம் இழக்கச் செய்து போர் முனையை விட்டு ஓட வைக்கிறது. 

இதில் அறத்தை நிலை நாட்ட வேண்டிய கடமை, கர்மா அந்தரத்தில் தொங்குகிறது. 

அர்ஜுனன் மனதில் போர் என்பது கொல்வதற்காக என்று விழுந்து விட்டது. இவர்களை எப்படி கொல்வது என்று தடுமாறுகிறான்.

போர் என்பது கொலை செய்ய அல்ல, ஏதோ ஒரு நீதியை, ஒரு நியாயத்தை, ஒரு தர்மத்தை, ஒரு அறத்தை நிலை நிறுத்த செய்யப் படுவது. 

தர்மம் நிலை நிறுத்தப் பட வேண்டும். இதில் யாருக்கு பலன் கிடைக்கும், அல்லது கிடைக்காது என்பதல்ல கேள்வி. யாருக்குமே, ஒன்றுமே கிடைக்காவிட்டாலும் தர்மம் காக்கப் படவேண்டும். 

எனக்கு இதில் என்ன கிடைக்கும் என்று நினைத்துச் செய்வதல்ல கடமை. உயிரே போனாலும், அதைச் செய்ய வேண்டும். 

ஒரு வேளை , பலன் இல்லாத காரியத்தை செய்வது மதியீனம் என்ற ஒரு கோட்பாடு  வந்து விட்டால் என்ன ஆகும் ?

வாங்கும் நாலு காசு சம்பளத்துக்கு உயிரை விட முடியுமா, என்று ஒரு சிப்பாய் நாட்டை காட்டி கொடுத்து விடலாம். 

மாணவன் படித்தால் என்ன, படிக்காவிட்டால் என்ன, நான் வாங்கும் சம்பளத்துக்கு நான்  பள்ளிக் கூடம் வந்து, பாடங்களை வாசித்துவிட்டு போய் விடுவேன். 

என்று இப்படி ஒரு சமூகத்தில் ஆளாளுக்கு செய்யத் தலைப் பட்டால், மனித குலம் நசிந்து போகும். 

ஒரு பெற்றோராக, ஆசிரியனாக, மாணவனாக, கணவனாக, மனைவியாக, பிள்ளையாக , ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கடமை இருக்கிறது. அந்தக் கடமையை செய்தே தீர வேண்டும். பலன் கிடைத்தாலும், கிடைக்காவிட்டாலும். மற்றவர்கள் தங்கள் கடமையை செய்கிறார்களோ இல்லையோ, நாம் நம் கடமையை செய்ய வேண்டும். இது தான் கீதையின் அடி நாதம். இதை புரிந்து கொண்டால், கீதை விளங்கும்.  

அர்ஜுனன் ஏன் சோர்ந்து போனான் ? எது அவனை சோர்ந்து போக வைத்தது ? அதற்கும் நாம் இப்போது சிந்தித்ததற்கும் என்ன சம்பந்தம் ?

அது பற்றி நாளை பார்க்க இருக்கிறோம்.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/130.html




Friday, June 22, 2018

பகவத் கீதை - 1.29 - உடல் நடுங்குகிறது

பகவத் கீதை - 1.29 - உடல் நடுங்குகிறது


सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति।
वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते॥२९॥

ஸீத³ந்தி மம கா³த்ராணி முக²ம் ச பரிஸு²ஷ்யதி|
வேபது²ஸ்²ச ஸ²ரீரே மே ரோமஹர்ஷஸ்²ச ஜாயதே ||1-29||


ஸீதந்தி = நடுங்குகிறது

மம = என்

அத்ராணி = கை கால்கள்

முகம் = வாய்

ச = மேலும்

பரிஸு²ஷ்யதி = உலர்கிறது

வேபது = துடிக்கிறது

ச = மேலும்

ஸரீரே  = உடல்

மே = என்

ரோமஹர்ஷஸ்²ச = மயிர் சிலிர்க்கிறது

ஜா = உடன்

ஜயதே = நிகழ்கிறது

அர்ஜுனன் சொல்கிறான், "என் கை கால்கள் நடுங்குகின்றன. உடல் துடிக்கிறது. வாய் உலர்ந்து போகிறது. மயிர் சிலிர்கிறது"

பயம் அல்ல. இத்தனை பேரை கொல்லப் போகிறோமே என்ற பச்சாதாபம். சுய இரக்கம். போர் செய்வது என்று வந்து விட்டான். உறவினர்களை கண்டவுடன் தயக்கம் வருகிறது.

அறிவு - யுத்தம் செய் என்று அவனை அழைத்து வந்து விட்டது. வந்தது மட்டும் அல்ல, இரண்டு படைகளுக்கு மத்தியில் தேரை நிறுத்து, என்னிடம் போரிட வந்தவர்கள் யார் யார் என்று பார்க்கிறேன் என்று    துணிவுடன் சொல்ல வைத்தது.

உணர்ச்சி - இது தேவையா உனக்கு ? இத்தனை பேரை கொன்று நீ என்ன சுகத்தை அடையப் போகிறாய்  என்று பின்னுக்கு இழுக்கிறது.

இதில் இதன் பக்கம் போவது? அறிவு சொல்வதை கேட்பதா ? உணர்ச்சியின் பின்னால் போவதா ? எது சரியான வழி ?

ஞான மார்க்கமா ? பக்தி மார்க்கமா ? அல்லது இரண்டுக்கும் நடுவில் உள்ள கர்ம மார்க்கமா ?

சிக்கலின் நுனி இங்கே ஆரம்பிக்கிறது.

வாழ்க்கை என்ற யுத்தத்தில் தனி ஆளாக வந்தாகி விட்டது. அறிவு ஒன்றைச் சொல்கிறது. உணர்ச்சி மற்றொன்றைச் சொல்கிறது. இந்த தீராத பட்டி மன்றத்துக்கு யார் தீர்ப்புச் சொல்வது ?

வழி முக்கியமா ? போய் சேரும் இடம் முக்கியமா ? எந்த வழியில் போனால் என்ன? போய் சேர வேண்டிய இடத்துக்குப் போய் சேர்ந்தால் போதாதா ?

விடை  சொல்ல முடியாத சிக்கலை விடுவிக்க வந்தது கீதை.

கேட்போம்.

கீதை என்பது பாடம் அல்ல. பாடல். கீதம். கீதை. பாடலில் இலயிக்க வேண்டும். அது நமக்குள் இறங்க வேண்டும். நம்மோடு கலக்க வேண்டும். நமக்குள் அது ஏதோ செய்யும்.

அந்த கீதம் உங்கள் காதுகளில் விழ , வழி விட்டு நில்லுங்கள். சற்று நேரம் கண் மூடி  அது உங்கள் மனதை வருட விடுங்கள்.

என்னதான் ஆகிறது என்று பார்ப்போம் .

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/06/1.html