பகவத் கீதை - 2.8 - நீங்காத துயர்

பகவத் கீதை - 2.8 - நீங்காத துயர் 

न हि प्रपश्यामि ममापनुद्याद्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम्।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम्॥८॥

ந ஹி ப்ரபஸ்²யாமி மமாபநுத்³யாத்³யச்சோ²கமுச்சோ²ஷணமிந்த்³ரியாணாம்|
அவாப்ய பூ⁴மாவஸபத்நம்ருத்³த⁴ம் ராஜ்யம் ஸுராணாமபி சாதி⁴பத்யம் ||2-8||

ந = இல்லை

ஹி = அதனால்

ப்ரபஸ்²யாமி = நான் காண்கிறேன்

மமா = என்

அபநுத்³யாத்³ = விட்டு விலகி

யட் = அது

சோ²கம் = சோகம்

உச்சோஷணம் = தீர்ந்து போதல்

இந்த்³ரியாணாம்|= புலன்களை

அவாப்ய = அடைந்த பின்

பூமா = பூலோகம்

அஸபத்நம் = பொறாமை படும் படி, உயர்ந்த

ருத்³த⁴ம் = சிறக்கும்

ராஜ்யம் = இராஜ்யம்

ஸுராணாம் = தேவர்கள்

அபி = மேலும்

சா = மேலு

அதி⁴பத்யம் = ஆண்டாலும்

இந்த  பூமியில் சிறந்த செல்வங்களை பெற்றாலும், விண்ணரசே கிடைத்தாலும், புலன்களை வருத்தும் இந்த துன்பம் நம்மை விட்டு விலகவே விலகாது 

இந்த உலகமே கிடைத்தாலும், சொர்கமே கிடைத்தாலும், இவர்களை எல்லாம் கொன்று வரும் சுகம் ஒரு சுகமே இல்லை. அவர்களை கொன்ற அந்த வருத்தம் ஒரு போதும் நம்மை விட்டு விலகாது என்று வருந்துகிறான் அர்ஜுனன். 

வெற்றி பெற்றால், அரசாட்சி கிடைக்கும். செல்வ செழிப்புடன் இருக்கலாம். ஒரு வேளை தோற்றுவிட்டால், வீர சொர்கம் கிடைக்கும். எப்படியும் இன்பம் கிடைக்கும். அது நல்லதுதான். ஆனால், கூடவே, இந்த குற்ற உணர்வும் இருக்குமே. அதை என்ன செய்வது என்பது தான் அர்ஜுனனின் கேள்வி. 

குற்ற உணர்வு இல்லாமல் இன்பம் அனுபவிக்க முடியுமா என்பது அவன் கேள்வி. 

ஒவ்வொரு இன்பத்துக்குப் பின்னும் ஏதோ ஒரு துன்பம் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. துன்பமே இல்லாத இன்பம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை. 

இன்பம் தலை என்றால், துன்பம் வால் . தலையை பிடித்து தூக்கினால் , வாலும் கூடவே  வரும். 

ஐயோ, எனக்கு இவ்வளவு துன்பம் வந்து விட்டதே, நான் யாருக்கு என்ன கெடுதல் செய்தேன் என்று புலம்பும் போது சிந்திக்க வேண்டும்.  யாருக்காவது தீங்கு  செய்தால் தான் நமக்கு துன்பம் வரும் என்று இல்லை. ஏதோ இன்பத்தை நாடி இருப்போம். அதன் பக்க விளைவு துன்பம். 

இன்பம் அதிகமாகும் போது துன்பமும் அதிகம் ஆகிறது. 

அதிக பட்ச இன்பமான சொர்கம் வேண்டும் என்றால், அதிக பட்ச துன்பமான அனைத்தையும் விட வேண்டும். 

இதுவும் வேண்டும், அதுவும் வேண்டும் என்றால் நடக்காது. 

ஒவ்வொரு இன்பத்துக்கும் ஒரு விலை உண்டு. அந்த விலையை தரத் தயார் என்றால் , அந்த இன்பத்தை நோக்கி ஓடலாம். 

அது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். 

அர்ஜுனனின் புலம்பல்களை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டே வாருங்கள். எது அவனின் துன்பம், ஏன் அவன் கவலைப் படுகிறான், எது அவனை சோர்வடையச் செய்கிறது என்று கவனியுங்கள். 

உறவினர்களை கொல்வதா ?

ஆசிரியரை கொல்வதா ?

அதெல்லாம் இல்லை. அதெல்லாம் வெளியே தெரிவது. 

அடிப்படையில் அவன் துன்பத்துக்கு காரணம் இவை அல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால், உலகில் உள்ள அனைத்து துன்பங்களுக்கும் அதுவே காரணம். 

கண்ணன் அதைத்தான் விளக்கப் போகிறான். 

பொறுமையாக படியுங்கள். 

பிடித்திருந்தால், கடை பிடியுங்கள். இல்லை என்றால் இருக்கவே இருக்கிறது "இதெல்லாம் நடை முறைக்கு சாத்தியமாகாது " என்ற நமது உயரிய கொள்கை....

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/28.html

பகவத் கீதை - 2.7 - உன்னை சரணடைந்தேன்

பகவத் கீதை - 2.7 - உன்னை சரணடைந்தேன் 

कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम्॥७॥

கார்பண்யதோ³ஷோபஹதஸ்வபா⁴வ: ப்ருச்சா²மி த்வாம் த⁴ர்மஸம்மூட⁴சேதா:|
யச்ச்²ரேய: ஸ்யாந்நிஸ்²சிதம் ப்³ரூஹி தந்மே ஸி²ஷ்யஸ்தேऽஹம் ஸா²தி⁴ மாம் த்வாம் ப்ரபந்நம் ||2-7||


கார்பண்ய = கோழைத்தனமாக

தோஷோ பஹத = தோஷம், குற்றம், குழப்பம்

ஸ்வபா⁴வ: = குணத்துடன்

ப்ருச்சா²மி = நான் கேட்கிறேன்

த்வாம்  = நீ

த⁴ர்ம = தர்மம், அறம்

ஸம்மூட = அறியாமல்

சேதா:|  = அறிவு

யச் = அது, அந்த

ச்²ரேய: = உயர்ந்த, சிறந்த

ஸ்யாந் = இருக்கும்

நிஸ்²சிதம் = நிச்சயமாக, உறுதியாக

ப்³ரூஹி = சொல்

தந் = இந்த

மே = என்னிடம்

ஸி²ஷ்யஸ் = சீடனான

தே = உன்

அஹம் = நான்

ஸா²தி⁴ = கட்டளை

மாம் = எனக்கு

த்வாம் = நீ

ப்ரபந்நம் = சரண் அடைகிறேன்

குழம்பிய அறிவுடன், எது தர்மம், எது அதர்மம் என்று அறியாமல் மயங்கி நிற்கிறேன். நான் உன்னை கேட்கிறேன், எது சரி என்று நீ எனக்கு உறுதியாகச் சொல். நான் உன் சீடன். எனக்கு கட்டளை இது. உன்னை சரணடைந்தேன். 

அவ்வளவுதான். 

கீதையின் மிக மிக முக்கியமான சுலோகம் இது. 

என்னால் எல்லாம் முடியும் என்று தோள் தட்டி நின்ற அர்ஜுனன், குழம்பி, மயங்கி நிற்கிறான்.  என்ன செய்வது என்று அறியாமல் தவிக்கிறான். 

கடைசியில், அவன் வழியை கண்டு பிடித்து விட்டான். 

கண்ணனிடம் சரண் அடைந்து விடுகிறான். "எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. குழப்பமாக இருக்கிறது. என்னை உன் சீடனாக ஏற்றுக் கொள். எனக்கு கட்டளை இது.  நீ என்ன சொல்கிறாயோ, நான் அதை கேட்கிறேன். நான் உன் சரண்" என்கிறான். 

இந்த ஸ்லோகத்தை நாம் விரிவாக ஆராய்வோம். 

முதலில், தன் அறியாமையை அர்ஜுனன் அறிந்து கொள்கிறான். தாத்தாவை கொல்ல மாட்டேன், ஆசிரியரை கொல்ல மாட்டேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன், இப்போது, "எது சரி, எது தவறு என்று தெரியவில்லை என்கிறான்". அறியாமை, குழப்பம் வருவது பெரிய விஷயம் இல்லை. அது வந்த போது , இது நமக்குத் தெரியாது என்று அறியும் அறிவு இருக்கிறதே, அது தான் பெரிய விஷயம். தெரியாத ஒன்றை, எல்லாம் தெரிந்த மேதாவி மாதிரி செய்து மேலும் சிக்கலில் மாட்டாமல் இருப்பது புத்திசாலித்தனம் அல்லவா ?

இரண்டாவது, "உன்னை சரண் அடைந்தேன்" என்கிறான். அறிவு தடுமாறும் போது, பெரியவர்களை சரண் அடைவது தான் சரியான வழி. அறிவில், ஆற்றலில்,  திறமையில், உயர்ந்த அர்ஜுனனுக்கே குழப்பம்  வருகிறது என்றால் நாம் எம்மாத்திரம். 

மூன்றாவது, "என்னை உன் சீடனாக ஏற்றுக் கொள் " என்கிறான். நம்மால் சரண் அடைய முடியாது. நம்மை விட மற்றவர்களுக்கு பெரிதாக என்ன தெரிந்து  விடப் போகிறது என்று நினைப்போம். யார் என்ன சொன்னாலும், ஒரு சந்தேகக் கன்னோடேயே பார்ப்போம். நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாததை யாராவது சொன்னால் "அதெல்லாம் நடை முறைக்கு சாத்தியம் இல்லை " என்று ஒதுக்கி விடுவோம். சீடன் என்பவன் ஆசிரியர் சொல்வதை கேட்பவன். 

நான்காவது, "நீ எனக்கு கட்டளை இடு" என்கிறான். எனக்குத் தெரியாது. நீ என்ன சொன்னாலும்  கேட்கிறேன் என்கிறான் அர்ஜுனன். 

இது என்ன ஒண்ணும் சரி இல்லையே ? சின்ன பிள்ளை மாதிரி, "எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, நீ சொல்லு " என்று கேப்டது சரிதானா ? என்ற குழப்பம் நமக்கு வரலாம். 

நாம் ஒரு உண்மையை  எவ்வாறு அறிந்து கொள்கிறோம் ?

எதையும் பார்த்து, அறிந்து, சோதித்து, பல முறை சோதனை செய்த பிறகு அது சரியாக வந்தால் , அது உண்மை என்று ஏற்றுக் கொள்கிறோம். 

அது  தான் அறிவியல் முறை. தர்க முறை. 

நமது பழைய தர்க்க முறை இவற்றை தாண்டி மேலே போகிறது. 

உண்மையை அறிந்து கொள்ள மூன்று விதமான பிரமாணங்களை சொல்கிறார்கள். (பதினாறுக்கும் மேலே உள்ளது. முக்கியமானது மூன்று). 

காட்சி பிரமாணம் 

அனுமான பிரமாணம் 

ஆகம பிரமாணம் 

என்பவை அவை. 

காட்சி பிரமாணம் என்றால், நம் புலன்களால் உணர்ந்து அறிவது. தொட்டு, முகர்ந்து, பார்த்து, ருசித்து, அளந்து அறிவது. அது தான் நவீன அறிவியல் முறை. 

அதற்கு மேலே உள்ளது அனுமான பிரமாணம். காணாத ஒன்றை, புலன்களால் அறியாத ஒன்றை அறிவது. அது எப்படி ?

தூரத்தில் உள்ள மலையில் புகை வருகிறது.  புகை வந்தால், அங்கே நெருப்பு இருக்கும்  என்று அனுமானிக்கிறோம். நெருப்பை கண்ணால் பார்க்கவில்லை, அதன் சூட்டை உடல் அறியவில்லை. எங்கோ புகை வருகிறது. அதை வைத்து நெருப்பு இருக்கும் என்று அறிகிறோம்.  இது அனுமான பிரமாணம். 

மூன்றாவதாக உள்ளது ஆகம பிரமாணம். அதாவது, பெரியவர்கள் சொல்வதை அப்படியே கேட்பது. அவர்கள் எழுதி வைத்து விட்டு போன்றவற்றை கடை பிடிப்பது. அவர்கள் பொய் சொல்ல மாட்டார்கள். உண்மையைத் தான்  சொல்வார்கள் என்று நம்புவது. 

இராமன் முதலில் வசிட்டரிடம் படித்தான். அனைத்து சாத்திரங்களையும் படித்து அறிந்து விட்டான். ஒரு நாள் அவன் விசுவாமித்திரருடன் காட்டில் சென்று கொண்டு இருக்கிறான். அப்போது தாடகை என்ற அரக்கி வருகிறாள்.  விசுவாமித்ரன் அவளை கொல் என்கிறான். 

இராமன் மறுக்கிறான். பெண்ணைக் கொல்லக் கூடாது என்பது அவன் படித்த சாத்திரம். 

விசுவாமித்த்ரன் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்க்கிறான். 

கடைசியில் இராமன் , விசுவாமித்த்ரன் சொல் கேட்டு தாடகையை கொன்று விடுகிறான். 

இராமானுக்குப் புரிகிறது. புத்தக அறிவின் எல்லை மிகச் சுருங்கியது. அறம் என்பது படித்த புத்தகங்களோடு நிற்பது அல்ல. ஒழுக்கத்தில் சிறந்தவர்கள் சொல்வதுதான் அறம் என்று முடிவு செய்கிறான். 

இராமன் சொல்கிறான், "நீ (விஸ்வாமித்ரர்) அறம் அல்லாதவற்றை சொன்னால் கூட அதை  வேதம் என்று கொண்டு செய்து முடிப்பேன் என்கிறான் "

 ஐயன் அங்கு அது கேட்டு,

    ‘அறன் அல்லவும்

எய்தினால் அது செய்க

    என்று ஏவினால்,

மெய்ய! நின் உரை வேதம்

    எனக் கொடு

செய்கை அன்றோ அறஞ்

    செயும் ஆறு? ‘என்றான்.

பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்டு நடப்பதே அறத்தின் வழி (அறம் செய்யும் ஆறு) என்கிறான். 

இராமாயணத்தின் முக்கிய புள்ளி அது. 

இராமாயணம் என்றால் இராமன் + அயனம். அயனம் என்றால் பாதை. உத்தராயணம், தட்சிணாயனம் என்று சொல்வது போல. இராமன் காட்டிய பாதை எது ?

சகோதரத்துவம் என்று சொல்லுவார்கள். வாலியை கொன்று சுக்ரீவனுக்கு அரசு தந்தான், இராவணனை கொன்று வீடணனுக்கு அரசு தந்தான் ...இதுவா சகோதரத்துவம்? 

அல்ல. 

இராமன் காட்டிய பாதை பெரியவர்களை மதிப்பது . அவர்கள் சொல்வதை ஏற்று நடப்பது. 

இராமாயணம் முழுக்க இதைக் காணலாம். அது பற்றி பின் ஒரு நாள் சிந்திப்போம். அதைப் புரிந்து கொண்டால் வாலி வதம் குற்றம் அற்றது என்று புரியும். 

அறம் என்றால் என்ன என்று சொல்ல வந்த பரிமேல் அழகர் இரண்டே வரியில்  அழகாக சொல்லிவிட்டுப் போய்  விட்டார்.

வேதம் முதலிய நூல்களில் சொன்னவற்றை கடை பிடிப்பது. அவை விலக்கச் சொன்னவற்றை  விலக்குவது . அதுதான் அறம். 

இதை விட எளிமையாகச் சொல்ல முடியாது. 

மீண்டும் கீதைக்கு வருவோம். தான் படித்த சாத்திரங்கள் கை கொடுக்கவில்லை என்று அறிந்த பின், அர்ஜுனன் கண்ணனை சரண் அடைகிறான். 

பெரியாரை துணை கோடல் என்று ஒரு அத்தியாயமே எழுதி இருக்கிறார் வள்ளுவர். படித்துப்  பாருங்கள்.

வாழ்வில் சிக்கல் வரும். குழப்பம் வரும். மயக்கம் வரும். எது சரி, எது தவறு என்று  தெரியாமல் தள்ளாடுவோம். அப்போது , ஞாபகம் வைத்துக்  கொள்ளுங்கள். பெரியவர்களை சரண் அடைந்து அவர்கள் சொல்வதை கேட்க வேண்டும். 

இப்போது, பெரியவர்களுக்கு எங்கே போவது. கண்ணன் போன்ற ஒரு ஆள் கிடைக்குமா ? நிச்சயம் கிடைக்காது. 

நீங்கள் மதிக்கும் பெரியவர், படித்தவர், ஒழுக்கம் நிறைந்தவர், உங்கள் நலனில் அக்கறை உள்ளவர் என்று ஒருவர் இருந்தால், அவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள். 

இல்லை என்றால், பெரியவர்களை எழுதி வைத்து விட்டுப் போய் இருக்கிறார்கள். அவற்றை படித்து தெளிவு பெறுங்கள். அவற்றைப் படித்து அறிந்தவர்களிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்ளுங்கள். 

சரி. அர்ஜுனன் சொன்னான், "எனக்கு கட்டளை இடு " என்று. 

கண்ணன் "சரி. போ போர் செய்" என்று கட்டளை இட்டு இருக்கலாம். அப்படி செய்து இருந்தால், கீதை இந்த ஸ்லோகத்தோடு முடிந்து இருக்கும். 

கண்ணன் அப்படி கட்டளை எதுவும் இட்ட மாதிரி தெரியவில்லை. 

பின் என்னதான் சொன்னான் ?

அதையும் தான் பார்ப்போமே....

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/27.html

பகவத் கீதை - 2.6 - யாரை யார் வென்றால் நலம்?

பகவத் கீதை - 2.6 - யாரை யார் வென்றால் நலம்?

न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः।
यानेव हत्वा न जिजीविषामस्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः॥६॥

ந சைதத்³வித்³ம: கதரந்நோ க³ரீயோ யத்³வா ஜயேம யதி³ வா நோ ஜயேயு:|
யாநேவ ஹத்வா ந ஜிஜீவிஷாமஸ்தேऽவஸ்தி²தா: ப்ரமுகே² தா⁴ர்தராஷ்ட்ரா: ||2-6||

ந = இல்லை

ச  = மேலும்

எதத் = இந்த

வித்³ம: = நாம் அறிந்த

கதரந் = இரண்டில்

நோ = நமக்கு

க³ரீயோ = சிறந்தது

யத்³வா = அல்லது

ஜயேம = வெற்றி

யதி³ வா = அல்லது

நோ = நம்

ஜயேயு:| = வெற்றியா

யா = அவர்கள்

எவ = நிச்சயமாக

ஹத்வா = கொன்ற பின்

ந = இல்லை

ஜிஜீவிஷாமஸ் = வாழ விருப்பம்

தே = அவர்கள்

அவஸ்தி²தா: = அணி வகுத்து நிற்கும்

ப்ரமுகே²= எதிர்த்து நிற்கும்

தா⁴ர்தராஷ்ட்ரா: = திருதராஷ்ட்ர கூட்டத்தார்

நாம் அவர்களை கொல்லுவது . அவர்கள் நம்மை கொல்லுவது . இதில் எது சிறந்தது என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. யாரை கொன்ற பின் நாம் உயிர் வாழ விரும்ப மாட்டோமோ, அந்த திருதராஷ்ட்ர கூட்டத்தார் நம் முன்னால் போருக்கு அணி வகுத்து நிற்கிறார்கள். 


எது சரி. எது தவறு என்று அர்ஜுனனுக்குப் புரியவில்லை. குழம்புகிறான். "நாம் வெல்வது சரியா. அல்லது அவர்கள் வெல்வது சரியா" என்று தெரியாமல் தவிக்கிறான்.

காரணம் என்ன ?

அறத்தின் சூட்சுமம் புரியாததால் வந்த குழப்பம். அறம் வெல்ல வேண்டும். ஆனால், எது அறம் என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் வெல்வது அறமா அல்லது நாம் வெல்வது அறமா என்று தெரியவில்லை.

தான், அறத்தின் வழி நிற்கிறேனா இல்லையா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.


இது அர்ஜுனனின் குழப்பம் மட்டும் அல்ல. நம் அனைவரின் குழப்பமும் கூட. எது அறம் என்று அவ்வளவு எளிதாக கூறி விட முடியாது.

எது சரி என்று எப்படி அறிந்து கொள்வது ? சட்டப் படி நடப்பது சரியா? எல்லாவற்றிற்கும் சட்டம் இருக்கிறதா ? சட்டம் எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறதா ? சட்டத்தில் ஓட்டைகள் இல்லையா ?

நாம் எப்படி வாழ்வது என்றே நமக்குத் தெரியவில்லை. பின் எப்படி பிள்ளைகளை சரியாக வளர்ப்பது ? அவர்களுக்கு நல்லது கெட்டது சொல்லித் தருவது ?

அறிவியலின் முன்னேற்றம் சந்தேகத்தை மேலும் மேலும் வளர்த்து விடுகிறது. எதிலும் சந்தேகம். எதிலும் ஒரு உறுதியற்ற தன்மை என்று வந்து விட்டது.

அர்ஜுனன் அறிவின் உச்சம் தொட்டவன். எனவே, குழப்பத்தின் உச்சத்தையும் தொடுகிறான். படித்தவனுக்கு ஆயிரம் சந்தேகம் வரும். குழப்பம் வரும். படிக்காதவனுக்கு ஒரு குழப்பமும் இல்லை. தான் நினைத்ததே சரி என்று அவன் நினைப்பான்.

அறிவின் அடையாளம் குழப்பம். அறிவு விரிவடைய விரிவடைய , அறியாமையும் விரிகிறது. அறியாமை விரிய விரிய குழப்பம் விரிகிறது.

சரி இதற்கு என்னதான் வழி.

எது சரி, எது தவறு என்று எப்படித்தான் தெரிந்து கொள்வது ?

சரியான கேள்வி. இது ஒரு நல்ல கேள்வி.

அர்ஜுனன் வழி கண்டுபிடித்து விட்டான். அது என்ன வழி தெரியுமா ?


http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/26.html

பகவத் கீதை - 2.5 - பிச்சை எடுப்பது மேல்

பகவத் கீதை - 2.5 - பிச்சை எடுப்பது மேல் 

गुरूनहत्वा हि महानुभावाञ्छ्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव भुञ्जीय भोगान्रुधिरप्रदिग्धान्॥५॥

கு³ரூநஹத்வா ஹி மஹாநுபா⁴வாஞ்ச்²ரேயோ போ⁴க்தும் பை⁴க்ஷ்யமபீஹ லோகே|
ஹத்வார்த²காமாம்ஸ்து கு³ரூநிஹைவ பு⁴ஞ்ஜீய போ⁴கா³ந்ருதி⁴ரப்ரதி³க்³தா⁴ந் ||2-5||


கு³ரூந்  = குருமார்கள்

அ -ஹத்வா = கொல்லாமல்

ஹி = அதனால்

மஹாநுபா⁴வா = மிகுந்த அனுபவம் உள்ளவர்கள்

ச்²ரேயோ = சிறந்த

போ⁴க்தும் = உண்பதற்கு

பைக்ஷ்யம = பிச்சை எடுத்து

அபி = மேலும்

இஹ = இந்த

லோகே = உலகில்

ஹத்வ = கொன்ற பின்

அர்த காமாம்ஸ் = சிறந்தவற்றின் மேல் பற்றுள்ள

து = மேலும்

கு³ரூ = குருமார்கள்

இஹ = இங்கே

எவ = நிச்சயமாக

பு⁴ஞ்ஜீய = நான் அனுபவிப்பேன்

போ⁴கா = போகங்களை

ருதி⁴ர = உதிரத்தில்

ப்ரதி³க்³தா⁴ந் = நனைந்த


பெரியவர்களாகிய குரு மார்களை கொல்வதை விட நாம் பிச்சை எடுப்பது மேல்.  சிறந்தவற்றின் மேல் பற்று கொண்ட குருக்களை கொன்று வரும் போகம், இரத்தத்தில் நனைந்ததாக இருக்கும்.


இதுவும் போன ஸ்லோகத்தின் தொடர்ச்சியே. பொதுவாக, தனக்கு ஒரு சங்கடம் வரும் என்றால் மனிதன் அதை செய்வதை தவிர்க்க நினைப்பது இயல்பு.  குருமார்களை கொன்று வரும் செல்வம் நல்லதல்ல என்பது அர்ஜுனனின் எண்ணம். மேலோட்டமாக பார்த்தால் அது சரி என்று படும்.

அது ஏன் சரி இல்லை என்று பார்ப்போம்.

குருமார்களை கொன்று வரும் செல்வம் சரி இல்லை என்றால், வேறு யாரையாவது கொன்று  அதன் மூலம் வரும் செல்வம் பரவாயில்லையா ? தாத்தா, குரு என்றால் கொல்லக் கூடாது. மற்றவர்ளை கொல்லலாம் என்பது சரியா ?

கொல்வதன் மூலம் வரும் செல்வம் வேண்டாம் என்கிறான். செல்வம் வேண்டும், ஆனால் அவர்களை கொல்லாமல் அந்த செல்வம் வேண்டும்.

தன்னுடைய தாத்தா, மற்றும் குருவை கொல்லக் கூடாது. வேறு எவரின் தாத்தா மற்றும் குருவாக இருந்தால் கொல்லலாம் என்பது சரியா?


செல்வம் வராவிட்டால், கொல்வது சரியா ?

இதெல்லலம் சிறு பிள்ளைத்தனமான பேச்சு.

மனிதன் சுயநலம் மிக்கவனாக மாறும் போது , இந்த குழப்பங்கள் வந்தே தீரும்.

ஒரு பிள்ளை, தெரியாமல் பக்கத்து பையனின் சாமானை எடுத்து வந்து விட்டான். அந்தப் பையனின் தாய் , அந்தப் பையனை ஏசுகிறாள் , அடிக்கிறாள். அவனை தண்டிக்கிறாள்.

ஏன் ?

சொந்த பிள்ளையை எப்படி அடிக்க முடியும் ? அடித்தால் தாய்க்கு வலிக்காதா ? நான் பெற்ற பிள்ளையை நானே எப்படி அடிப்பது என்று அவள் நினைக்கலாம். அதில் தவறு இல்லை. அர்ஜுனன் நினைப்பதைப் போல. என் தாத்தாவை நானே எவ்வாறு கொல்வேன்.

ஆனால் , தாய் அடித்து திருத்துகிறாள்.  காரணம், அவள் அந்த ஒரு நிமிடத்தில், தான் ஒரு தாய் என்பதை மறந்து, இந்த பிள்ளை சரியாக வளர வேண்டும், சமுதாயத்தில் ஒரு திருடனாக மாறிவிடக் கூடாது, அவனை இப்போதே திருத்த   வேண்டும் என்று ஒரு நல்ல குடிமகனை உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாள். வலித்தாலும் பரவாயில்லை என்று அந்தப் சிறுவனை தண்டிக்கிறாள்.

பாசம் தாண்டி, ஒரு சமூக கடமை அவளை அவ்வாறு தூண்டுகிறது.

பாசம் மட்டும்தான் முக்கியம் என்று நினைத்து  இருந்தால்    , "சரி போகட்டும், இனி இப்படி செய்யாதே " என்று சொல்லி விட்டிருக்கலாம். அது சரியான வழியாக  இருந்திருக்காது.  தாய் என்ற சுயநலம் தாண்டி, தர்மம், சமூக கடமை என்ற தளத்தில் இருந்து யோசித்ததால் அவள் பிள்ளையை கண்டிக்கிறாள் , தண்டிக்கிறாள்.

அவள் அப்படி எல்லாம் யோசித்துத் தான் செய்தாளா என்று தெரியாது. அது இயற்கையாகவே அவளிடம் இருக்கிறது.

அர்ஜுனன், அறிவின், தர்க்கத்தின் வழி செல்பவன். அவனுக்கு அது இயற்கையாக வரவில்லை. தடுமாறுகிறான். பாசம் கண்ணை மறைக்கிறது.

சுயநலத்தில் தடுமாறுகிறான்.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/25.html

பகவத் கீதை - 2.4 - இவர்களை எப்படி எதிர்ப்பேன் ?

பகவத் கீதை - 2.4 - இவர்களை எப்படி எதிர்ப்பேன் ?

अर्जुन उवाच
कथं भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणं च मधुसूदन।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन॥४॥

அர்ஜுந உவாச
கத²ம் பீ⁴ஷ்மமஹம் ஸங்க்²யே த்³ரோணம் ச மது⁴ஸூத³ந|
இஷுபி⁴: ப்ரதியோத்ஸ்யாமி பூஜார்ஹாவரிஸூத³ந ||2-4||


அர்ஜுந உவாச = அர்ஜுனன் சொல்கிறான்

கதம் = எப்படி ?

பீ⁴ஷ்மம் = பீஷ்மர்

அஹம் = நான்

ஸங்க்யே = போரில்

த்³ரோணம் = துரோணர்

ச = மேலும்

மது⁴ஸூத³ந| = மதுசூதனா

இஷுபி⁴: = அம்புகளால்

ப்ரதியோத்ஸ்யாமி = எதிர்த்து போர் புரிவேன்

பூஜார்ஹாவ = பூஜைக்குரியவர்களை

அரிஸூத³ந = அரிசுதனா

அர்ஜுனன் சொல்லுகிறான்:  பூஜைக்குரிய பீஷ்மரையும், துரோணரையும் நான் எப்படி அம்புகளால் எதிர்ப்பேன் ? 

நல்ல பசி.  பகல் எல்லாம் ஒரே வேலை. அசந்து போய் வீடு வந்து சேர்ந்திருப்போம். சூடாக சமையல் பண்ணி பரிமாறி இருக்கிறார்கள். ஆவலோடு சாப்பிட நினைப்பதுதானே முறை. அப்படித்தானே நடக்கும் ? நாம் சாப்பிட ஒரு வாய் வைக்கும் முன், நம் பிள்ளையோ,பேரப் பிள்ளையோ வந்து நம்மிடம் "ஆ ..எனக்கு " என்று கேட்டால் என்ன செய்வோம் ? "இரு எனக்கு பசிக்கிறது. சாப்பிட்டுவிட்டு உனக்குத் தருகிறேன் " என்று சொல்வோமா அல்லது "வாடா என் செல்லம், உனக்கில்லாததா " என்று அவனுக்கு முதலில் ஊட்டி விட்டு பின் நாம் உண்போமா ?


தாய்மார்களுக்கு இது எளிதாகப் புரியும். தான் பசித்து இருந்தாலும், பிள்ளையை பசிக்க விட மாட்டார்கள்.

என்ன ஆயிற்று இங்கே ?

எங்கே போயிற்று பசி ? எங்கே போயிற்று அசதி ?

தான் என்று நினைக்கும் போது இருந்த பசி, ஒரு தாய், தகப்பன், அம்மா என்று  நினைக்கும் போது மறைந்து விடுகிறது. பிள்ளை முதலில் வந்து நிற்கிறான். 

பிள்ளை சாப்பிட்டு, முகம் மலர்வதை பார்க்கும் போது நம் பசி மறந்து போகிறது. 

எதையும் தான் தான் என்று நினைத்தால் , வாழ்க்கை ஒரு மாதிரி இருக்கும். அந்த தான் என்பது மாறி, தகப்பன், தாய், என்ற நிலை வரும் போது வாழ்க்கை வேறு விதமாக இருக்கும். 

அதுவே , குடும்பத் தலைவன் என்று நினைக்கும் போது , சகோதரன், சகோதரி என்று அனைவரையும் அணைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற நினைப்பு வரும். நம் சுயநலம் பின்னுக்குப் போய் விடும். 

உண்டா இல்லையா ?

இங்கே அர்ஜுனன் தன்னை முன்னிலைப் படுத்தி யோசிக்கிறான். 

என் தாத்தா, என் ஆசிரியர் என்று நினைக்கிறான். 

ஒரு படி மேலே போய் , நான் என்பது வெறும் தனி மனிதன் அல்ல. நான் இந்த பாண்டவ சேனையின் தலைவன். என்று நினைத்தால், சொந்த உறவுகள் மாறும். ஒரு சேனைத் தளபதியாக நான் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று சிந்திப்பான். 

அதையும் கடந்து ஒரு படி மேலே போய் , நான் சத்தியத்தை, தர்மத்தை நிலை நாட்ட வந்திருக்கிறேன். அது தான் என் வேலை. என் கடமை என்று நினைத்தால், தாத்தா மற்றும் ஆசிரியரை கொல்லும் வலி மறையும். பிள்ளைக்கு ஊட்டும் போது நம் பசி மறைவதைப் போல. 

நாம் எப்போதும் நம்மை முன்னிலைப் படுத்தி சிந்தித்தால், அர்ஜுனன் போல குழப்பமே மிஞ்சும். 

"நான் சொல்வதை கேட்கவில்லை"

"எனக்கு ஒரு மரியாதை இல்லை"

"என் வருத்தம் யாருக்கும் புரியவில்லை"

"எனக்கும் ஆசா பாசங்கள் உண்டு "

என்று பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். 

என் சுகம். என் சௌகரியம் என்று உலகம் சுயநல கும்பலாய் மாறி விடும். 

அதை விடுத்து, என் வேலை என்ன, என் கடமை என்ன என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினால் , ஒரு புது உலகம் உதயமாகும். 

அந்த கடமை சார்ந்த உலகை கீதை காட்டுகிறது. 

சிந்தித்துப் பாருங்கள் ...உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு, கணவன் மற்றும் மனைவிக்கு, குடும்பத்துக்கு, நாட்டுக்கு உங்கள் பங்களிப்பென்ன என்ன என்று. 

அதைத்தான் கீதை சொல்கிறது.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/24.html

பகவத் கீதை - 2.3 - மன தளர்ச்சியை விடு

பகவத் கீதை - 2.3 - மன தளர்ச்சியை விடு 

क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप॥३॥

க்லைப்³யம் மா ஸ்ம க³ம: பார்த² நைதத்த்வய்யுபபத்³யதே|
க்ஷுத்³ரம் ஹ்ருத³ய தௌ³ர்ப³ல்யம் த்யக்த்வோத்திஷ்ட² பரந்தப ||2-3||

க்லைப்³யம் = ஆண்மையற்ற

மா ஸ்ம = இல்லாத

க³ம: = நீ சென்ற

பார்த² = பார்த்த

ந =  இல்லை

ஏதத் = இந்த

த்வய் = உன்னிடம்


யுபபத்³யதே| = பொருந்தியது ?

க்ஷுத்³ரம் = கீழான

ஹ்ருத³ய = மன

தௌ³ர்ப³ல்யம் = தளர்ச்சி

த்யக்த்வ =  கைவிட்டபின்

உத்திஷ்ட = எழுந்து நில்

பரந்தப = எதிரிகளை அழிப்பவனே


அர்ஜுனா, இப்படி ஆண்மையற்று நிற்காதே.  இது உனக்கு ஏற்றது அல்ல. 
தாழ்வான மனத் தளர்ச்சியை விட்டு எழுந்து நில்.  பகைவரை அழிப்பவனே 

மன தளர்ச்சியே நமது முன்னேற்றத்துக்கு தடைக்கல் என்று முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பார்த்தோம். முன்னேற்றம் மட்டும் அல்ல, நாம் நமது முழு சக்தியை (potential ) அடைய தடையாய் இருப்பது இந்த மன தளர்ச்சி தான்.

கண்ணன் பல விஷயங்களை இங்கு உணர்த்துகிறான்.

முதலில், இந்த மன தளர்ச்சியானது கீழானது. அதில் பெருமை பட ஒன்றும் இல்லை. சிலர், தங்களுக்கு உள்ள குறைகளையே பெரிய நல்ல விஷயம் போல் சொல்லிக் கொண்டு திரிவார்கள். "எனக்கு அடிக்கடி depression வரும்", "எனக்கு எதை கண்டாலும் பயம், ஒரு பதட்டம் " என்று பெருமையாக சொல்லுவார்கள். இதில் பெருமை ஒன்றும் இல்லை. கொஞ்சம் பரிதாபம் வேண்டுமானால் கிடைக்கலாம். இது மிகவும் கீழான ஒன்று ஒன்று என்று தெரிந்து கொண்டு அதை கை விட வேண்டும்.

சரி, சொல்லுவது எளிது. எப்படி கை விடுவது ? பழகிப் போச்சே. "என்னால் முடியலையே " என்று சொல்லியே பழகிப் போச்சே. எப்படி அதை விட்டு விலகுவது.

கீதை வழி காட்டுகிறது.

முதலில் நீங்கள் இது வரை சாதித்தவற்றை பற்றி எண்ணிப் பாருங்கள். உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் திரும்பிப் பாருங்கள்.  எவ்வளவோ தடைகளை கடந்து வந்திருக்கிறீர்கள். எவ்வளவோ போராடி வந்து இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் இருக்கும் இடம் எதுவாக இருந்தாலும், அது ஒன்றும் எளிதில் அடையக் கூடியது அல்ல. உங்கள் சாதனைகளை பட்டியல் போடுங்கள். தன்னம்பிக்கை வரும். இவ்வளவு செய்த என்னால், இதை செய்ய முடியாதா என்று ஒரு உத்வேகம் பிறக்கும்.

கண்ணன் சொல்கிறான் "பகைவர்களை அழிப்பவனே " என்று. அர்ஜுனா , நினைத்துப் பார், இது வரை எவ்வளவு பகைவர்களை நீ அழித்திருக்கிறாய். இது என்ன உனக்கு பிரமாதம் என்று.

அர்ஜுனனுக்கு பக்கத்தில் கண்ணன் இருந்தான். நமக்கு பக்கத்தில் யார் இருக்கிறார்கள் இப்படி சொல்ல ?

யாரும் இல்லை. ஆனால், கீதை இருக்கிறது. அதைப் படித்து அதில் இருந்து நாம்  அறிந்து கொள்ளலாம்.

மனச் சோர்வை நீக்க, சிறந்த வழி, இது வரை சாதித்தவற்றை பற்றி எண்ணிப் பார்ப்பது. எப்படி செய்தோம்,  எப்படி போராடினோம், எப்படி வென்றோம் என்று நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அப்படி நினைத்துப் பார்க்க பார்க்க நமக்குள் ஒரு தன்னம்பிக்கை தோன்றும்.

மனச் சோர்வு வந்து விட்டால், நம் சாதனைகளை நாமே அசை போட்டுப் பார்க்க வேண்டும். அதோடு நின்று விடக் கூடாது. செயலில் இறங்க வேண்டும்.

"இப்படி ஆண்மையற்று நிற்காதே"  என்கிறான் கண்ணன்.

ஆண்மை என்பது இங்கே ஆளுமையை குறிக்கும்.  சும்மா நிற்காதே. நீ எவ்வளவோ செய்தவன். இதையும் செய்யலாம், காரியத்தில் இறங்கு என்கிறான். யோசித்துக் கொண்டே இருந்தால் , யோசித்துக் கொண்டே இருக்கலாம். காரியத்தில் இறங்கி மள  மள என்று வேலையை தொடர வேண்டும்.

எனவே மனச் சோர்வை போக்க கீதை காட்டும் வழி


- முதலில் அது (மனச் சோர்வு) ஓர் நோய் என்று அறிய வேண்டும். அதை விட்டு விலக விரும்ப வேண்டும்.

- இரண்டாவது, நமது நல்ல குணங்களை, நமது சாதனைகளை சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

- மூன்றாவது, காரியத்தில் இறங்க வேண்டும்.

சரி என்று படுகிறதா ?

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/23.html

பகவத் கீதை - 2.2 - அக்காலத்தில் வந்த உள்ளச் சோர்வு

பகவத் கீதை - 2.2 - அக்காலத்தில் வந்த உள்ளச் சோர்வு 

कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम्।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन॥२॥

ஸ்ரீப⁴க³வாநுவாச
குதஸ்த்வா கஸ்²மலமித³ம் விஷமே ஸமுபஸ்தி²தம்|
அநார்யஜுஷ்டமஸ்வர்க்³யமகீர்திகரமர்ஜுந ||2-2||


ஸ்ரீப⁴க³வாநுவாச  = ஸ்ரீ பகவான் (கண்ணன்) சொல்கிறான்

குத = எங்கிருந்து

த்வா = உனக்கு

கஸ்மலம் = சோர்வு, தூய்மை அற்ற தன்மை

இதம் = இந்த

விஷமே = முக்கிய தருணத்தில்

ஸமுபஸ்தி²தம்|= வந்து சேர்ந்தது

அ - ஆர்ய - ஜுஷ்டம் = ஆரியனுக்கு ஒவ்வாத

அ - ஸ்வர்கம் = சொர்கத்தை அடையாத

அ கீர்தி = புகழ் தராத

கரம = செயல்

அர்ஜுந = அர்ஜுனா

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான், இந்த முக்கிய தருணத்தில் இந்த உள்ளச் சோர்வை நீ எங்கிருந்து பெற்றாய் ? இது ஆரியர்களுக்கு ஒவ்வாத ஒன்று. சொர்கம் செல்வதை தடுக்கும்.  புகழ் வருவதை தடுக்கும். அர்ஜுனா!


இந்த வாழ்வில் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் ? பேர், புகழ், செல்வம், ஆரோக்கியம் இவை எல்லாம் வேண்டும். இறந்த பின், அந்த வாழ்வில் சொர்கம் வேண்டும்.

அவ்வளவுதானே. இரண்டையும் உங்களுக்கு தரலாம். நீங்கள் இதை அடைய தடையாய் இருப்பது யார் தெரியுமா ?

நீங்கள் தான்.

உங்களின் முதல் எதிரி - நீங்கள்தான்.

உங்களால் எதையும் செய்ய முடியும். சாதிக்க முடியும். ஆனால், நீங்கள் எதையும் பெரிதாக சாதித்ததாகத் தெரியவில்லை. உங்களால் முடியும் என்றால் ஏன் நீங்கள் சாதிக்கவில்லை?

கீதை விடை சொல்கிறது.

"மனச் சோர்வு"

என்னால் எப்படி முடியும் ? என்னால் முடியுமா ? நான் எப்படி இதைச் செய்வேன் ? ஒரு வேளை தவறாகாப் போய் விட்டால் ? எல்லோரும் சிரிப்பார்களே என்ன செய்வது ?

என்றெல்லாம் சிந்தித்து, மனம் சோர்வு அடைந்து நீங்கள், உங்களால் முடிந்ததை  செய்யாமல் விட்டு விடுகிறீர்கள்.

யாரோ ஒருவரால் இமய மலை ஏற முடியும் என்றால் , உங்களாலும் முடியும்.  நீங்கள் ஏறவில்லை, காரணம், உங்களுக்கு உங்கள் மேல் நம்பிக்கை இல்லை.

என்னால் முடியாது என்று பயந்து, தயங்கி நின்று விடுகிறீர்கள்.

இமய மலை ஏற்றம் என்பது ஒரு உதாரணம் தான்.

எவ்வளவோ பெரிய சாதனைகளை நீங்கள் செய்ய முடியும். இன்று தொடங்கினால் கூட , நீங்கள் பெரிய சாதனைகளை செய்ய முடியும்.

இவ்வளவு வயசுக்கு அப்புறமா ? இப்ப போய் எப்படி முடியும் என்றெல்லாம் நினைக்காதீர்கள்.

அர்ஜுனனிடம் பலம் இருக்கிறது, ஆற்றல், தைரியம் எல்லாம் இருக்கிறது. இருந்தும்  வில்லையும், அம்பையும் தூர எறிந்து விட்டு, தேரில் அழுது கொண்டே அமர்ந்து விட்டான்.

காரணம் , கண்ணன் சொல்கிறான் - மனச் சோர்வு.

எவ்வளவு திறமை, அறிவு இருந்தாலும், மனச் சோர்வு வந்துவிட்டால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அதன் எதிர்மறை, மனம் உற்சாகமாக இருந்தால், எதையும் சாதிக்கலாம்.

மனம் தான் காரணம். முடியும் என்று நினையுங்கள். முடியும்.

நான் அழகாக இல்லை, என்னிடம் அவ்வளவு அறிவு இல்லை, எனக்கு திறமை இல்லை என்றெல்லாம் நீங்களே உங்கள் "மனதில் " கற்பனை பண்ணிக் கொள்கிறீர்கள்.

உங்களை விட அழகு இல்லாதவர்கள் சினிமாவில் நடிக்கிறார்கள். உங்களை விட அறிவும் திறமையும் குறைந்தவர்கள் எவ்வளவோ பெரும் புகழும் பெற்று  விளங்குகிறார்கள்.

உங்கள் மனச் சோர்வை விடுங்கள். முடியும், என்று எழுந்திருங்கள். நடத்திக் காட்டுவேன் என்று உற்சாகமாக நினையுங்கள்.

ஒளவை ஒரு வரியில் சொல்லிவிட்டுப் போய் விட்டாள்

"ஊக்கமது கை விடேல்"

அவ்வளவுதான்.

மனச் சோர்வை விட்டுத் தள்ளுங்கள். முடியும் முடியும் என்று ஆர்வத்துடன், உற்சாகத்துடன் புறப்படுங்கள்.

வானம் வசப்படும்.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/22.html