பகவத் கீதை - 2.01 - ஞான யோகம் - ஆரம்பம்

பகவத் கீதை - 2.01 - ஞான யோகம் - ஆரம்பம் 

सञ्जय उवाच
तं तथा क्रिपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम्।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः॥१॥


ஸஞ்ஜய உவாச
தம் ததா² க்ரிபயாவிஷ்டமஸ்²ருபூர்ணாகுலேக்ஷணம்|
விஷீத³ந்தமித³ம் வாக்யமுவாச மது⁴ஸூத³ந: ||2-1||

ஸஞ்ஜய உவாச  = சஞ்சயன் சொல்கிறான்

தம் = அவனிடம்

ததா = இவ்வாறு

க்ரிபயா = தன்னிரக்கத்துடன்

அவிஷ்டம் = நிறைந்த

அஸ்²ரு = கண்ணீர்

பூர்ணா = நிறைந்த

ஆகுல = குழம்பிய

இலேக்ஷணம் = தோற்றம்


விஷீத³ந்தம் = கவலை கொண்ட

இதம் = இந்த

வாக்கியம் = வாக்கியம்

உவாச = கூறினான்

மது⁴ஸூத³ந: = மதுசூதனன்

இவ்வாறு தன்னிரக்கம் மிஞ்சி, கண்ணில் நீர் ததும்ப, சோர்ந்து இருந்த அர்ஜுனனைப் பார்த்து , மதுசூதனன் இவ்வாறு கூறினான் 

இந்த அத்தயாயத்தின் பெயர் சாங்கிய யோகம்.

சாங்கிய என்ற சமஸ்க்ரித சொல்லுக்கு அர்த்தம் - கணிதம். கணிதம் அல்லது கணக்கு என்றால் ஏதோ வாய்ப்பாடு , கூட்டல் கழித்தல் கணக்கு அல்ல.

கணிதம் போல , தர்க சாஸ்திரம் போல விளக்கம் சொல்வது. அறிவை அகலப் படுத்துவது.

எனவே, இதை ஞான யோகம் என்றும் சொல்லுவார்கள்.

யோகம் என்றால் இணைப்பது. சேர்ப்பது என்று பொருள்.

நமது மனம், வாக்கு செயல்களை இணைப்பது.

நம்மை இந்த உலகோடு இணைப்பது.

நம்மை , நம் நோக்கங்களோடு இணைப்பது.

ஞான யோகம் என்றால் நம்மை அறிவோடு இணைப்பது. அறிவின் தெளிவு இல்லாமல் நாம் குழம்பிக் கிடக்கிறோம். எது சரி , எது தவறு என்று தெரியாமல் தடுமாறுகிறோம். அந்த தடுமாற்றத்தில் இருந்து நம்மை விடுவிப்பது  ஞான யோகம்.

பக்கத்து வீட்டு காரருக்கு வயிறு சரியில்லை என்று மருத்துவரைப் பார்த்தார். மருத்துவர் ஏதோ மருந்து தந்தார். நாளை எனக்கு வயிறு சரியில்லை என்றால் நானும்  அதே மருந்தை சாப்பிட முடியுமா ? என் வலிக்குக் காரணம் வேறாக இருக்கலாம் அல்லவா ?

அர்ஜுனன் ஒரு போர் வீரன். பெரிய அறிவாளி. ஆற்றல் மிகுந்தவன். செல்வங்கள் நிறைந்தவன். அவனுக்கு உள்ள குழப்பங்கள் நமக்கும் இருக்குமா ? அவனுக்கு சொன்ன விடைகள் எப்படி நமக்குப் பொருந்தும் ? கண்ணன், அர்ஜுனனுக்குச் சொன்னதை நாம் ஏன் படிக்க வேண்டும் ?


நாம் என்ன நாளைக்கு , தேரையும், வில்லையும், அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு  சண்டைக்கா போகப் போகிறோம் ? இல்லையே ? பின் எதற்கு நாம்  கீதையை படிக்க வேண்டும் ?

அதானே .....


http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/21.html

பகவத் கீதை - 1.47 - சோர்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுனன்

பகவத் கீதை - 1.47 - சோர்ந்து அமர்ந்த அர்ஜுனன் 

सञ्जय उवाच
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत्।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः॥४७॥

ஸஞ்ஜய உவாச
ஏவமுக்த்வார்ஜுந : ஸங்க்²யே ரதோ²பஸ்த² உபாவிஸ²த்|
விஸ்ருஜ்ய ஸஸ²ரம் சாபம் ஸோ²கஸம்விக்³நமாநஸ : ||1-47||

ஸஞ்ஜய உவாச = சஞ்சயன் சொல்கிறான்

ஏவம் = இவ்வாறு

உக்த்வ = கூறிய பின்

அர்ஜுன = அர்ஜுனன்

ஸங்க்²யே = போர்க்களத்தில்

ரதோ²பஸ்த² = இரதத்தின் தட்டில்

உபாவிஸ²த்| = அமர்ந்து விட்டான்

விஸ்ருஜ்ய = தூர வைத்த பின்

ஸஸ²ரம் = அம்புகளோடு கூடிய

சாபம் = வில்லை

ஸோ²க = சோகம்

ஸம்விக்³நம் =  சஞ்சலப்பட்டு

மாநஸ :  = மனத்துடன்

சஞ்ஜயன் சொல்லுகிறான்: இவ்வாறு சொல்லி விட்டு, அர்ஜுனன் வில்லையும் அம்பையும் கீழே போட்டு விட்டு, தேரிலேயே அமர்ந்து விட்டான் 

என்னால் முடியாது என்று வில்லையும் அம்பையும் தூர எறிந்து விட்டு, தேரில் அமர்ந்து விட்டான்.

என்னால் எல்லாம் முடியும். நான் அனைத்தையும் சாதித்து விடுவேன் என்று மார்  தட்டும் ஆணவம் கொண்டோர் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மனித  வலிமைக்கு, ஆற்றலுக்கு ஒரு எல்லை உண்டு. அது அளவு கடந்தது அல்ல.  அந்த எல்லையை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இரண்டாவது, ஆணவம் என்பது தன்னைச் சுற்றியே வலை பின்னுகிறது. பின்னிய வலையில் தானே மாட்டிக் கொண்டு விழிக்கிறது.

மூன்றாவது, அறிவு, ஆற்றல் என்று அலையும் எவரும், உணர்ச்சி என்ற ஒன்றின் மேல் மோதும் போது இப்படித்தான் ஆற்றல் இழந்து நிற்பார்கள். அறிவும்  ஆற்றலும் மட்டும் அல்ல வாழ்க்கை. மனித உணர்ச்சிகளும் வாழ்வின் மிக முக்கியமான பாகம். உணர்வுகளை சரியாக புரிந்து கொண்டு அவற்றை சரியாக கையாளத் தெரிய வேண்டும். இல்லை என்றால் இப்படித்தான் குழப்பம் கொண்டு, செயலிழந்து நிற்க வேண்டி வரும்.

இந்த ஸ்லோகத்தோடு இந்த அத்யாயம் முடிகிறது.

மிகப் பெரிய வீரன். அறிவாளி. ஆற்றல் மிக்கவன். அழகன்.  பக்திமான். ஏராளமான வரங்களை பெற்றவன்.  இப்படி குழம்பி , செயல் இழந்து நிற்கிறான்.

அவனுக்கு , கண்ணன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்று உங்களை போலவே நானும் அறிந்து கொள்ள  ஆவலாக இருக்கிறேன்.

நாளை, இரண்டாவது அத்யாயம் தொடங்குகிறது.

கண்ணன் பேசத் தொடங்கப் போகிறான். ....


http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/147.html

பகவத் கீதை - 1.46 - நான் இறந்தாலும் பெரிய நன்மையே

பகவத் கீதை - 1.46 - நான் இறந்தாலும் பெரிய நன்மையே 

यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत्॥४६॥

யதி³ மாமப்ரதீகாரமஸ²ஸ்த்ரம் ஸ²ஸ்த்ரபாணய :|
தா⁴ர்தராஷ்ட்ரா ரணே ஹந்யுஸ்தந்மே க்ஷேமதரம் ப⁴வேத் ||1-46||


யதி= எனவே

மாம் = என்னை

அப்ரதீகாரம் = எதிர்த்து போர் புரியாமல் இருக்கும்

அஸ²ஸ்த்ரம் = ஆயுதம் இல்லாமல்

ஸ²ஸ்த்ரபாணய  = ஆயுதம் இருக்கும் அவர்கள்

தா⁴ர்தராஷ்ட்ரா = திருதராஷ்ட்ர

ரணே = யுத்த களத்தில்

ஹந்யுஸ் = கொன்றாலும்

தத் = அது

மே = எனக்கு

க்ஷேமதரம் = பெரிய நன்மையே

ப⁴வேத் = அது

நிராயுதபாணியாக, போரிடாமல் இருக்கும் என்னை இந்த திருதராஷ்ட்ர கூட்டத்தினர் கொன்று விட்டாலும், அது ஒரு பெரிய நன்மையே

நமக்கு ஏன் கவலை வருகிறது. துக்கம் எங்கிருந்து வருகிறது. நான் யாருக்கும் ஒரு தீங்கும் செய்ய வில்லையே. எனக்கு ஏன் இந்த துன்பம் எப்போதாவது கவலைப் பட்டு இருக்கிறீர்களா.

கவலைக்கு ஒரே காரணம், நீங்கள் உங்கள் கடமையை செய்யாமல் இருப்பதுதான்.


அர்ஜுன் கவலைப் படுகிறான். என்னால் யுத்தம் செய்ய முடியாது. அப்படி யுத்தம் செய்யாமல் இருக்கும் என்னை என் எதிரிகள் கொன்று விட்டாலும் பரவாயில்லை என்று நினைக்கிறான்.

யுத்தம் செய்வது அவன் கடமை. கடமையில் இருந்து தவற நினைத்தாலே துக்கம் வந்து சேரும்.

துக்கத்தை மாற்ற ஒரே வழி, கடமையை செய்து கொண்டே இருப்பது தான்.


சுய விருப்பு வெறுப்புகளுக்காக கடமையை செய்யாமல் இருக்க நினைக்கிறான். துக்கம் மலை போல வருகிறது. செத்து தொலைந்து விடலாமா என்று கூட நினைக்கிறான்.

எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும், கடமையை செய்யாவிட்டால், துன்பம் வந்தே தீரும்.

கவலை வருகிறதா, வேலை செய்யுங்கள். கவலை பறந்தே விடும்.

ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர்.


நிறுத்தாமல் கடமையை செய்து கொண்டே இருப்பவர்கள் , விதியையும் புரட்டிப் போட்டு விடுவார்கள் என்கிறார் வள்ளுவப் பேராசான்.

கண்ணன் ஏதேதோ சொல்லப் போகிறான். அது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.  ஒன்றைப் புரிந்து கொள்வோம்.  கடமையை விட்டு தவறி நடக்க நினைப்பவனுக்கே, துக்கம் வந்து சேர்கிறது என்றால், கடமையை செய்யாதவனுக்கு என்ன நிகழும் என்று யோசித்துப் பார்ப்போம்.

கடமையைச் செய் - இது தான் கீதையின் அடி நாதம்.

என்ன சரிதானே?

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/08/146.html

பகவத் கீதை - 1.45 - சுற்றத்தாரை கொன்று இன்பம் தேவையா ?

பகவத் கீதை - 1.45 - சுற்றத்தாரை கொன்று இன்பம் தேவையா ?

अहो बत महत्पापं कर्तुं व्यवसिता वयम्।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं स्वजनमुद्यताः॥४५॥

அஹோ ப³த மஹத்பாபம் கர்தும் வ்யவஸிதா வயம்|
யத்³ராஜ்யஸுக²லோபே⁴ந ஹந்தும் ஸ்வஜநமுத்³யதா : ||1-45||

அஹோ ப³த = அந்தோ

மஹத் = பெரிய

பாபம் = பாவம்

கர்தும் = செய்கிறோம்

வ்யவஸிதா = உறுதி கொண்டோர்

வயம் யத்³= (அதை அடைய ) அதற்காக

ராஜ்யஸுக²லோபே⁴ந = அரச சுகங்களுக்காக

 ஹந்தும் = கொலை செய்து

ஸ்வஜநம் = உறவினர்களை

யுத்³யதா : = தயாராக இருக்கிறோம்


அரச இன்பங்களுக்காக சொந்த பந்தங்களை கொலை செய்ய வந்து பெரிய பாவத்தினை செய்ய தயாராக இருக்கிறோமே, அந்தோ 

மேலோட்டமாக பார்த்தால் அர்ஜுனன் சொல்வது சரியாகத் தான் இருக்கும். சொந்த பந்தங்களை கொன்று , அரச சுகத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமா என்பது அவன் கேள்வி. அதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும் ?


சற்று ஆழ்ந்து சிந்திப்போம்.

யாருடைய சொந்த பந்தம் ? அர்ஜுனனின் சொந்த பந்தம். ஒரு வேளை அவர்கள் அர்ஜுனனின் சொந்தக் காரர்களுக்காக இல்லாமல் இருந்தால் அவர்களை கொல்வது சரியா ? அர்ஜுனன் சொல்வது அப்படித்தான் இருக்கிறது. சொந்தங்களைக் கொல்லக் கூடாது. சொந்தம் இல்லாவிட்டால் கொல்லலாம் என்பது அவனின் வாதம்.

அது சரியா ?


அரச இன்பத்தை அனுபவிக்க அவர்களை கொல்ல வேண்டுமா என்று கேட்கிறான். அரச இன்பம் இல்லாவிட்டால் கொல்லலாமா ?

அர்ஜுனனின் வாதம் எல்லாம் அவனை முன்னிறுத்தியே செல்கிறது.

என் சொந்தம், எனக்கு இராஜ போகம் என்றே சிந்திக்கிறான்.

அவனுடைய இடத்தில் இருந்து பார்த்தால், அவன் சொல்வது சரியாகத்தான் தெரியும்.

சுயநலத்தை முன்னிறுத்தியே நாம் இந்த உலகில் நடை போடுகிறோம்.

எனவே, இன்ப துன்பங்கள் வரமால் போகாது.

இன்பம் வேண்டும் என்றால் துன்பம் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.

இந்த இன்ப துன்பம் இரண்டுக்கும் காரணம் , நம் சுயநலம்.

சுயநலத்தை கடந்தால் , இன்பம் துன்பம் என்ற இரண்டையும் கடக்கலாம்.

சுயநலம் இல்லாத வாழ்க்கையில் என்ன சுகம் இருக்க முடியும்? அப்படி ஒரு வாழ்க்கை தேவையா ? எல்லா உயிரும் இன்பத்தைத்தானே தேடுகின்றன. அப்படி இருக்க நாம் மட்டும் ஏன் அதைக் கண்டு ஓட வேண்டும் ?

கீதை அப்படிச் சொல்ல வில்லை.

எனக்கு எனக்கு என்று சுயநலமாய் பறக்காமல், புலன் இன்பங்களை மட்டுமே கொண்டு  காரியம் செய்யாமல், அறிவின் துணை கொண்டு (ஞான யோகம் ), எல்லோருக்கும் இன்பம் பயக்க வேண்டும் (பக்தி யோகம்)என்று அன்போடு காரியம் செய்தால் (கர்ம யோகம்) வரும் இன்பத்தை நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது கீதை.


எனக்கு இதில் என்ன இன்பம் அல்லது துன்பம் என்று சிந்திக்காமல் இருக்கச் சொல்லித் தருகிறது கீதை.

கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே.

பிடித்திருந்தால் கடை பிடிப்போம். இல்லை என்றால் இருக்கவே இருக்கிறது " அதெல்லாம்  சரி, இது நடைமுறைக்கு ஒத்து வராது " என்று சொல்லி மூட்டை கட்டி வைத்து விட்டு  நம் வழியே போகலாமே.

bhagavatgita.blogspot.com/2018/07/145.html

பகவத் கீதை - 1.44 - குல தர்மமும் , நரகமும்

பகவத் கீதை - 1.44 - குல தர்மமும் , நரகமும் 

उत्सन्नकुलधर्माणां मनुष्याणां जनार्दन।
नरके नियतं वासो भवतीत्यनुशुश्रुम॥४४॥

உத்ஸந்நகுலத⁴ர்மாணாம் மநுஷ்யாணாம் ஜநார்த³ந|
நரகே நியதம் வாஸோ ப⁴வதித்யநுஸு²ஸ்²ரும ||1-44||

உத்ஸந்ந = குறைகிறதோ, அழிக்கப் படுகிறதோ

குலத⁴ர்மாணாம் = குல தர்மம் ஆனது

மநுஷ்யாணாம் = மக்களின்

ஜநார்த³ந = ஜனார்தனா

நரகே = நரகம்

நியதம் = நிச்சயம்

வாஸோ = வாசம்

ப⁴வத்  = அது

இது = அவ்வாறு

அநுஸு²ஸ்²ரும = மீண்டும் மீண்டும் சொல்லக் கேட்டு இருக்கிறோம்


குல தர்மங்களை இழந்த மனிதர்களுக்கு எப்போதும் நரக வாசம் என்று கேள்விப் பட்டு இருக்கிறோம். 

வாழ்க்கையை இன்பமாக வாழ, நாம் சில சட்ட திட்டங்களுக்கு கட்டுப் படத்தான் வேண்டும். எனக்கு இன்பம் தருகிறது என்று நான் மனம் போன போக்கில்  போக முடியாது.

சாலையில் வண்டி ஓட்டினால் , இடது புறம் தான் ஓட்ட வேண்டும் (இந்தியாவில்). எனக்கு வலது புறம் ஓட்டத்தான் பிடிக்கும் என்று தவறான பகுதியில் வண்டியை செலுத்தினால்  சிக்கல் எனக்கு மட்டும் அல்ல, மற்றவர்களுக்கும் தான். ஆளாளுக்கு , மனம் போன வகையில் வண்டியை செலுத்தினால், என்ன ஆகும் ? போக்கு வரத்து நெரிசல், குழப்பம், விபத்து என்று  நிகழும் அல்லவா ?

அதே போல, எனக்கு வரி கட்ட விருப்பம் இல்லை என்று இருக்க முடியாது.

சட்டங்களை மதிக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் சிறை, தண்டனை, அபராதம்  என்று வரும்.

சட்டம் பின்னால் வருகிறது.

முதலில் நமக்கு நாமே சில தர்மங்களை கடை பிடிக்க வேண்டும்.

எல்லாவற்றிற்கும் சட்டம் போட்டுக் கொண்டு இருக்க முடியாது.  விருந்தினரை  உபசரிக்க, பெரியவர்களை மதிக்க, பொய் பேசாமல் இருக்க, மற்றவர்கள் மேல் அன்பு  செலுத்த என்று அனைத்துக்கும் சட்டம் போட முடியாது.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும், பெற்றோர்கள் , பிள்ளைகளுக்கு இந்த நல்ல ஒழுக்கங்களை  சொல்லித் தருவார்கள். எது சரி, எது தவறு என்று பிள்ளைகளுக்கு  வழி காட்டுவார்கள். பிள்ளைகள் , சட்டம் பற்றி பின்னால் தெரிந்து  கொள்வார்கள். ஆனால், அதற்கு முன், பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கு நல்லது கெட்டதை   சொல்லித் தருவார்கள்.

அதுவே குல தர்மம். வீட்டில் சொல்லித் தரப்பட்ட தர்மம். ஒழுக்கம்.

சட்டத்தை விட இந்த குல தர்மம் உயர்ந்தது. புகை பிடிக்காதே  என்பது சட்டம்  அல்ல. ஆனால், அப்பா அம்மா சொல்லுவார்கள், புகை பிடிக்காதே என்று. அது அவர்கள் விதித்த சட்டம்.

போர் என்று வந்தால், தகப்பன் இறந்து போகலாம்.   ஒரே வீட்டில் பலர் இறந்து போகலாம்.  பிள்ளைகளுக்கு யார் வழி காட்டுவார்கள் ? தாத்தா, மாமா, சித்தப்பா  என்று யாரும் இல்லாமல், பிள்ளைகள் வழி தெரியாமல், தங்களுக்கு  தெரிந்ததை செய்யத் தலைப் படுவார்கள்.

அவ்வாறு செய்யும் போது , தவறான பாதையில் செல்ல வாய்ப்பு அதிகம்.

அது நரகத்துக்கு இட்டுச் செல்லும்  என்கிறான் அர்ஜுனன்.

அப்படி என்றால், குல தர்மத்தை கடை பிடித்தால் சொர்கம் என்று பொருள் படும் அல்லவா.

பிள்ளைகள், பெற்றோர் மற்றும் வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்டு  நடக்க வேண்டும். அதே சமயத்தில் பெற்றோரும் வீட்டில் உள்ள பெரியவர்களும்  பிள்ளைகளை நல்ல வழியில் நடத்திச் செல்ல வேண்டும். அந்த பொறுப்பு அவர்களுக்கு இருக்கிறது.

குல தர்மத்தை கடை பிடிக்க வேண்டும் என்பது உட்பொருள்.

கீதை, நேரடியாக இதைச் செய் என்று சொல்லவில்லை. உன் பெற்றோர் மற்றும் உன்  வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் காட்டிய வழியில் நட என்கிறது.

நம்மிடம் உள்ள பல நல்ல குணங்கள், அவர்கள் சொல்லித் தந்ததாகத் தான் இருக்கும்.

நம்மிடம் உள்ள பல கெட்ட குணங்கள், அவர்கள் சொன்னதை நாம் கேட்காமல்  இருந்ததால் வந்ததாகத் இருக்கும்.

இதைப் படிக்கும், நீங்கள் குழந்தைகளாக இருந்தால், பெற்றோர் மற்றும் பெரியவர்கள் சொல்லுவதைக் கேளுங்கள்.

நீங்கள் பெற்றோர் மற்றும் பெரியவர்களாக இருந்தால், இளைய தலைமுறையை நல்ல வழியில்  கொண்டு செல்லுங்கள்.

தர்மத்தை தாங்கிப் பிடிக்க வேண்டிய கடமை இருவருக்கும் இருக்கிறது.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/07/144.html

பகவத் கீதை - 1.43 - குலம் மற்றும் ஜாதி தர்மங்கள்

பகவத் கீதை - 1.43 - குலம் மற்றும் ஜாதி தர்மங்கள் 

दोषैरेतैः कुलघ्नानां वर्णसङ्करकारकैः।
उत्साद्यन्ते जातिधर्माः कुलधर्माश्च शाश्वताः॥४३॥

தோ³ஷைரேதை : குலக்⁴நாநாம் வர்ணஸங்கரகாரகை :|
உத்ஸாத்³யந்தே ஜாதித⁴ர்மா : குலத⁴ர்மாஸ்²ச ஸா²ஸ்²வதா : ||1-43||


தோஷை = குற்றத்தால், பாவத்தால்

இதை : = இந்த

குலக்நாநாம் = குலத்தை அழிப்பவர்களும்

வர்ணஸங்கரகாரகை :| = வர்ண குழப்பங்களும்

உத்ஸாத்யந்தே = குறைக்கும்

ஜாதிதர்மா : = ஜாதி தர்மத்தையும்

குலதர்மாஸ் = குல தர்மத்தையும்

ச = மேலும்

ஸாஸ்வதா : = நிரந்தரமான


வர்ண குழப்பம் உண்டாக்கும் இந்த போரால், தொன்று தொட்டு வரும் குல மற்றும் ஜாதி தர்மங்கள் அழிந்து போகும். 

போர் என்பது நியாயம் அநியாயம் இதை மட்டும் நிலை நிறுத்துவது இல்லை. அது வருங்கால சந்ததிக்கு பெரிய தீங்கை விளைவிக்கும் என்கிறான் அர்ஜுனன்.

மனித குலம் தோன்றி வளர்ச்சியுற்ற பொழுதில், அது சில நியமங்களை, தர்மங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டது. நாடும், வீடும் அமைதியாக சென்று கொண்டு இருக்கும் போது, அந்த தர்மங்களை கடை பிடிப்பதில் ஒரு சிக்கலும் இல்லை.

போர் என்று வந்து, ஏராளமான பேர் இறந்து போனால், இவ்வளவு காலம் கடை பிடித்து வந்த  குல மற்றும் ஜாதி தர்மங்கள் சீர் குலைந்து போகும் என்பது அர்ஜுனனின் வாதம்.

மிகப் பெரிய குழப்பம் உண்டாகும். வருங்கால சந்ததி வழி தெரியாமல்  தவிக்கும் என்பது அர்ஜுனனின் பயம்.

யார் எதைச் செய்வது, எப்போது செய்வது, எவ்வளவு செய்வது என்ற கேள்விகளுக்கு  விடை காண்பது கடினமாகிப் போய் விடும்.

இப்படி எல்லாம் இருக்கும் போது, இந்த போர் தேவை தானா ? என்பது அர்ஜுனனின் வாதம்.


படுக்கப் போகும் போது , நாளை காலையில் எழுந்தவுடன் நடக்கப் போக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்போம்.

விடியல் காலை ஐந்து. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்கிவிட்டு, அப்புறம் போகலாம் என்று நினைப்போம். அஞ்சு நிமிஷம். அவ்வளவுதான் என்று நினைப்போம்.

படுத்தால் , அசந்து தூங்கி , அரை மணி ஆகி இருக்கும்.

சரி இன்னைக்கு போன மாதிரிதான் என்று நினைத்துக் கொள்வோம்.

போகப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்து விடுவோம். நாளைக்குப் போகலாம் என்று நினைத்துக் கொள்வோம்.

நடக்கப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்தவுடன் நம் நம் மனம் என்ன நினைக்கும் ?


- இரவு சரியாவே தூங்க வில்லை. எனக்கு கொஞ்சம் ஓய்வு தேவை.

- இன்று அலுவலகத்தில் நிறைய வேலை இருக்கிறது. நடக்கப்  போனால், சக்தி எல்லாம் வீணாகி, அலுவலகம் போகும் போதே தளர்ந்து போவேன். நடக்கப் போகாததும் நல்லது தான்.

- கொஞ்ச நாளாவே இந்த முட்டி கொஞ்சம் வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு. எதுக்கு வம்பு. இரண்டு நாளைக்கு ஓய்வு கொடுத்தால் எல்லாம் சரியா ஆயிரும்.

- வெளியே மழை வர்ற மாதிரி இருக்கு. பாதியில மழை வந்தா சிக்கல்.



நமக்கு ஒரு வேலையை செய்ய வேண்டாம் என்று தோன்றி விட்டால், அதை ஏன் செய்யக் கூடாது என்பதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள் கண்டு பிடிப்போம். யோசிக்க யோசிக்க புது புது காரணம் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

அர்ஜுனனுக்கு போர் செய்ய வேண்டாம் என்று தோன்றி விட்டது.  காரணங்களாக கண்டு பிடித்துத் தள்ளுகிறான்.

தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்ளும் முயற்சி இது.

இன்னும் இரண்டு மூணு ஸ்லோகங்கள் தான். புலம்பட்டும். முழுவதையும் கேட்டு விடுவோம்.

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/07/143.html

பகவத் கீதை - 1.42 குலத்தார்க்கும் , அதை அழித்தவர்களுக்கும்

பகவத் கீதை - 1.42  குலத்தார்க்கும் , அதை அழித்தவர்களுக்கும் 

सङ्करो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः॥४२॥

ஸங்கரோ நரகாயைவ குலக்⁴நாநாம் குலஸ்ய ச|
பதந்தி பிதரோ ஹ்யேஷாம் லுப்தபிண்டோ³த³கக்ரியா : ||1-42||


ஸங்கரோ = குழப்பத்தால்

நரகாயை = நரகமே

எவ = நிச்சயமாக

குலக்நாநாம் = குலத்தை அழிப்பவர்களுக்கும்

குலஸ்ய  = குலத்தில் உள்ளவர்களுக்கும்

ச= மேலும்

பதந்தி = வாழ்கிறார்கள்

பிதரோ  = முன்னோர்கள்

ஹி = அதனால்

யேஷாம் = இதன்படி

லுப்தா  = விட்டுப் போகிறது

பிண்டோ³த³க = பிண்டம் அளிக்கும்

க்ரியா = காரியம்


இப்படி வரும் வர்ண குழப்பத்தால், குலத்தில் உள்ளவர்களுக்கும், அதை அழிப்பவர்களுக்கும் நரகமே கிட்டும். மேலும், பிதுர்களுக்கு கிடைக்கும் பிண்டமும் நீரும் கிடைக்காமல் போகும். 


போரால் விளையும் தீமைகளை அர்ஜுனன் அடுக்கிக் கொண்டே போகிறான். இந்தத் தலைமுறை மட்டும் அல்ல, வருகின்ற தலைமுறைகள் மட்டும் அல்ல, முன்பு இருந்த தலைமுறைகளும் பாதிக்கப் படும் என்கிறான்.

இன்று இவற்றைப் படிக்கும் இளைய தலைமுறைகள், இது என்ன பிதுருக்கள், பிண்டம் என்று. இதுக்கெல்லாம் ஒரு அறிவியல் பூர்வமான நிரூபணம் ஏதாவது இருக்கிறதா? இறந்த முன்னோர்கள் , எங்கோ ஆகாயத்தில் இருக்கிறார்கள், இங்கே தரும் சோறும் நீரும் அங்கே எப்படி போகும் என்று கேள்வி கேட்கலாம். கேட்க வேண்டும்.

அந்த கேள்விக்கு பின்னால் வருவோம்.

நாம் , நம் வாழ்க்கையை சரியான படி கொண்டு செல்ல வேண்டுமா ? வேண்டாமா? எப்படி வாழ்க்கையை நெறிப் படுத்துவது. எது சரி , எது தவறு என்று நமக்கு யார் சொல்லுவார்கள்? யாரை நாம் நம்புவது?

வாழ்க்கை சிறக்க வேண்டும் என்றால், முதலில் தேவை ஒழுக்கம்.

ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் , ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப் படும்

என்பார் வள்ளுவர்.

சரி, ஒழுக்கம் என்றால் என்ன ?

ஒழுக்கம் என்ற சொல் ஒழுகுதல் என்ற சொல்லில் இருந்து வந்தது.

நீர், மேல் இருந்து கீழே ஒழுகும்.  கீழ் இருந்து மேலே போகாது .

நம் முன்னோர்கள் காட்டிய வழியில் செல்வது ஒழுக்கம். அவர்கள் காட்டிய நல் வழியில் செல்வது ஒழுக்கம்.

நம் முன்னேற்றத்தில், நம் உயர்வில் நம் தாய் தந்தையரை விட யாருக்கு அக்கறை இருக்க முடியும்.  அவர்கள் நமக்காக எவ்வளவோ தியாகங்கள் செய்து இருக்கிறார்கள். கஷ்டப் பட்டு இருக்கிறார்கள். நம் நன்மைக்காக எவ்வளவோ சொல்லி இருக்கிறார்கள். செய்து இருக்கிறார்கள். அல்லும் பகலும் நாம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் சிந்தித்தவர்கள் அவர்கள்.

அவர்கள் இருக்கும் வரை, சொல்லாலும், செயலாலும் வழி காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் இறந்த பின், அவர்கள் சொன்னதை, நமக்குச் செய்ததை நாம் நினைவூட்டிக் கொள்ள  உதவும் ஒரு சடங்கு இந்த பிண்டம் வைப்பது, எள் நீர் இரைப்பது எல்லாம்.

இது அவர்களுக்குப் போகிறதோ இல்லையோ, அவர்கள் நினைவு, அவர்கள் காட்டிய   வழி, அவர்கள் சொல்லிய நல்ல சிந்தனைகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நமக்கு வழி காட்டும்.

அதற்காக செய்யப்பட்ட ஒரு வழி என்று கூட வைத்துக் கொள்ளலாம்.

போரினால், யார் நம் முன்னோர், அவர் நமக்கு என்ன சொன்னார் என்பதெல்லாம் விடுபட்டுப் போகும். வழி கட்டுதல் இல்லாமல் வருங்கால தலை முறை தவிக்கும் என்பது அர்ஜுனனின் வாதம் என்பது என் சிந்தனை.

இதற்கு வேறு வித வியாக்கியானங்கள் இருக்கலாம். இருக்கின்றன. அவற்றையும் படித்துப் பாருங்கள்.

எது உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கிறதோ, அதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

என்ன? சரிதானே?

http://bhagavatgita.blogspot.com/2018/07/142.html