கீதை - 12.12 - ஒன்றை சிறப்பாகச் செய்வது எப்படி ?

கீதை - 12.12 - ஒன்றை சிறப்பாகச் செய்வது எப்படி ?

श्रेयो हि ज्ञानमभ्यासाज्ज्ञानाद्ध्यानं विशिष्यते ।
ध्यानात्कर्मफलत्यागस्त्यागाच्छान्तिरनन्तरम् ॥१२- १२॥

ஸ்²ரேயோ ஹி ஜ்ஞாநமப்⁴யாஸாஜ்ஜ்ஞாநாத்³த்⁴யாநம் விஸி²ஷ்யதே |
த்⁴யாநாத்கர்மப²லத்யாக³ஸ்த்யாகா³ச்சா²ந்திரநந்தரம் || 12- 12||

ஸ்ரேயோ = சிறந்தது

ஹி = அது

ஜ்ஞாநம் = ஞானம்

அப்யாஸா = பயிற்சியை விட

ஜ்ஜ்ஞாநாத் = ஞானத்தை விட

த்யாநம் = தியானம்

விஸிஷ்யதே = சிறந்தது

 த்யாநாத் = தியானத்தை விட

கர்ம = வினைகளின்

பல = பலன்களை

த்யாக = துறந்து விடுவது

ஸ்த்யாகாச் சாந்திர அ நந்தரம் = அந்தத் துறவை காட்டிலும் சாந்தி உயர்ந்தது


பயிற்சியை விட ஞானம் சிறந்தது. 
ஞானத்தை விட தியானம் சிறந்தது. 
தியானத்தை விட பலன்களை துறந்த வினைகள் உயர்ந்தது 
அதை விட சாந்தி உயர்ந்தது.


நேரடியாகப் பார்த்தால் ஞானம், தியானம், பலன்களைத் துறந்த கர்மம், சாந்தி என்று ஒன்றை விட  ஒன்று மேம்பட்டதாக கீதை சொல்கிறது என்று அறிய முடிகிறது.

ஒன்றை விட ஒன்று உயர்ந்தது என்றால் எதற்கு எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும் ? நேரடியாக சாந்தி அடைய என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்து விட வேண்டியதுதானே ? என்ற கேள்வி எழும்.


அது மட்டும் அல்ல, கீதை நம்மை போட்டு குழப்புகிறதோ என்ற எண்ணமும் வரும்.

ஒரு முறை ஞானம் உயர்த்து என்கிறது. சில சமயங்களில் பலன்களை துறந்த  உயர்ந்தது  என்கிறது. இப்போது சாந்தி இவை எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தது என்கிறது.

 நாம் என்ன செய்வது ? ஞானத்தை அடைய முயற்சி செய்ய வேண்டாமா ?

இதை வேறு விதமாக நாம் சிந்திப்போம்.

இவை எல்லாம் வெவ்வேறு வழிகள் அல்ல.

ஒரு காரியத்தை செய்யும் பல படிகள் அல்லது வழிகள் என்று பார்த்தால் இதன் சிறப்பு  விளங்கும்.

ஒரு காரியத்தை நன்றாகச் செய்ய வேண்டுமானால் அதில் நல்ல பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.  பயிற்சி செய்ய செய்ய காரியம் எளிதாக , சிறப்பாக செய்ய  முடியும்.

வெறும் பயிற்சியை விட அதில் ஞானமும் சேர்ந்தால் அது இன்னும் சிறப்பாக  இருக்கும்.  அதாவது, ஏன் செய்கிறோம், எதற்காக செய்கிறோம் என்று அறிந்து செய்வது  வேறு இயந்திர கதியில் செய்வதை விட சிறந்தது அல்லவா.

எனவே, பயிற்சியை விட ஞானம் சிறந்தது என்கிறது கீதை.

வேறு பயிற்சியை விட ஞானத்தோடு சேர்ந்த பயிற்சி சிறந்தது.


காரணம் தெரிகிறது, பயிற்சி இருக்கிறது இருந்தாலும் மனம் அதில் ஒட்டவில்லை. நாம் செய்யும் காரியத்தை வேண்டா வெறுப்பாக செய்கிறோம். மனம் ஒன்று படவில்லை. அப்படி செய்வதை விட மனம் அதில் ஒன்றி செய்வது  அதைவிட உயர்ந்தது. அதாவது வேறு பயிற்சியை விட ஞானத்தோடு  கூடிய பயிற்சி உயர்ந்தது.

அப்படி ஞானமும் பயிற்சியும் சேர்ந்து இருக்கும் போது அந்த காரியத்தில் மனம் ஒன்றி இலயித்து செய்வது அதை விட சிறந்தது.

எனவே ஞானத்தை விட தியானம் சிறந்தது என்கிறது கீதை.

மனம் ஒன்றி, ஞானத்தோடு பயிற்சி  செய்தாலும்,அதன் பலன்களை துறந்து  செய்வது  அதை விட உயர்ந்தது.

நமக்கு பலன் வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை , நாம் செய்த முயற்சியின் பலனை  இன்னொருவன் கொண்டு செல்வதை நம்மால் சகித்துக் கொள்ள முடியாது. மனம் கிடந்து அடித்துக் கொள்ளும். 'செய்தது எல்லாம் நான், அவன் என்னமோ  தான் செய்த மாதிரி காட்டிக் கொள்கிறானே ' என்று மனம்
பொருமும்.
அப்படி மனம் வருந்தாமல் அமைதியாக இருப்பது அதை விட சிறந்தது.

சாந்தி அதை விட உயர்ந்தது என்கிறது கீதை.

ஒரு காரியத்தை சிறப்பாக எப்படி செய்வது என்று கீதை  சொல்லித் தருகிறது.

மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி  செய்யுங்கள்.
ஏன் எதற்கு என்று அறிந்து, புத்தியோடு செய்யுங்கள்.
அப்படி செய்யம் போது மனம் ஒன்றி செய்யுங்கள்
செய்யும் செயலின் பலனைப் பற்றி கவலைப் படாதீர்கள்
வெற்றியோ தோல்வியோ அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்

செயல் மட்டும் அல்ல...வாழ்வும் இனிமையாக இருக்கும்.

கீதை - 12.11 - ஏன் பலனை துறக்க வேண்டும் ?

கீதை - 12.11 - ஏன் பலனை துறக்க வேண்டும் ?

अथैतदप्यशक्तोऽसि कर्तुं मद्योगमाश्रितः ।
सर्वकर्मफलत्यागं ततः कुरु यतात्मवान् ॥१२- ११॥

அதை²தத³ப்யஸ²க்தோऽஸி கர்தும் மத்³யோக³மாஸ்²ரித: |
ஸர்வகர்மப²லத்யாக³ம் தத: குரு யதாத்மவாந் || 12- 11||

அதை = இப்போது

இதத்  = இந்த

அபி = மேலும் 

அஸக்தோ =  சக்தி இல்லை என்றால்

அஸி = நீ

கர்தும் = செய்

மத்யோக =  என்னை அடையும் யோகத்தில்

ஆஸ்²ரித: = புகல் அடைந்து

ஸர்வ = அனைத்து

கர்ம = வினைகளின்

பலத்யாகம் = பலன்களை தியாகம் செய்து

தத: = அப்புறம்

குரு = நீ செய்ய வேண்டும்

யதாத்மவாந் = யதா + ஆத்மா + வந்த் = தன்னை அடக்கி

உன்னால் அதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்றால், என்னில் சேரும் யோகத்தை கடைப்பிடித்து, தன்னைத் தான் கட்டுப் படுத்தி, எல்லா வினைகளின் பலனகளைத் துறந்து விடு. 

 முதல் படி
எல்லா  வினைகளையும்,தொழில்களையும் எனக்கென துறந்து, என்னையே பரமாகக் கொண்டு இருப்பவர்களை நான் சம்சாரக் கடலில் இருந்து கரை ஏற்றுவேன் என்றான்.

எல்லோராலும் அது முடிவதில்லை. எதற்க்காக நான் செய்யும் எல்லா வினைகளையும் அவனுக்காக என்று துறக்க வேண்டும். மேலும், கண்ணனை ஏன் பரமாகக் கொள்ள வேண்டும் என்று  கேட்கலாம்.

அவர்களுக்காக அடுத்த படி,

மனதை என்னிடம் நிறுத்து, புத்தியை என்னில் செலுத்து - என்னில் நீ உறைவாய் என்றான்.

அதாவது மனமும், புத்தியும் ஒரே இடத்தில் இலயிக்க வேண்டும் என்றான்.

முடிந்தால் நல்லது. முடியாவிட்டால் ?

இதுவும் உடனே முடியாது. என்ன செய்வது ?

சரி, உடனடியாக முடியாவிட்டால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பயிற்சி செய்து என்னை அடை என்றான்.

அதுக்கெல்லாம் பொறுமையும் இல்ல, நேரமும் இல்ல என்று அலுத்துக் கொள்பவர்களுக்கு  மேலும் கண்ணன் சொல்கிறான்....

"செயல்களை எனக்காக துறக்க  முடியாதா,புத்தியை என் மேல் செலுத்த முடியாதா, இவற்றை பயிற்சி செய்ய முடியாதா, சரி பரவாயில்லை, உனக்கும் ஒரு வழி சொல்லுகிறேன் ....நீ செய்யும் வேலைகளை எனக்காக என்று செய், அது  உயர்வு என்று கருது நீ சித்தி அடைவாய் "

அதுவும் முடியாதென்றால் என்ன செய்வது ?

கடைசியாக கீதை  அவர்களுக்கும் ஒரு வழி  சொல்லுகிறது ...

"நீ உன்னை நீயே கட்டுப் படுத்தி, செயல்களின் பலன்களை துறந்து, என்னை அடையும்  வழியில் அல்லது யோகத்தில் இரு "

இது ஏதோ கண்ணனுக்காகச் செய்வது  அல்ல.

நம்முடைய சுய முன்னேற்றத்திற்கு சொன்ன வழி.

முதலாவது, சுய கட்டுப் பாடு - self control  - மனம் போன வழியில் , புலன்கள் போன வழியில் செல்லாமல் அவற்றை கட்டுப் படுத்தி செலுத்துவது.

 இரண்டாவது, செயல்களின் பலன்களை துறந்து....இது கீதையில் மீண்டும் மீண்டும் வருவது. எத்தனை தரம் படித்தாலும் இது நமக்கு சரி வருவது இல்லை. பலன் இல்லை என்றால் காரியம் ஏன் செய்ய வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு கீதை விடை தரவில்லை.

நாம் சிந்திப்போம்.

ஒரு மாணவன் பரிட்சைக்குப் படிக்கிறான். ஒரு நாள்  முடித்தவுடன் இதனால் எனக்கு இன்று என்ன பயன் என்று கேட்பானா ? கேட்டால் அதில் அர்த்தம் இல்லை. பலன் எப்போது வரும் ? பரீட்சை எழுதி, அது திருத்தப்பட்டு , மதிப்பெண் பட்டியல் வரும்போது படித்ததின் பலன் தெரியும்.

அது போல  எல்லா வினைகளுக்கும் பலன்  காலத்தில்  இருக்கிறது. பலன் வேண்டும்  என்று நினைப்பவன் எதிர் காலத்தை நினைத்து கனவு கண்டு கொண்டிருப்பான்.  ஏங்குவான்.அதை நினைத்து பயப்படுவான். அல்லது கனவில் மகிழ்ந்து கொண்டிருப்பான். அப்படி செய்யும் போது நிகழ் காலத்தில் செய்ய வேண்டியதை கோட்டை விட்டு விடுவான்.

இன்று செய்ய வேண்டியதை நீ ஒழுங்காகச் செய். பலனைப் பற்றி கவலைப் படாதே.

இன்று மேற்கிந்திய சிந்தனைகள் process goal என்று பேசுகின்றன.

ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம்.

உடலை நன்றாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும் ? எடையைக் குறைக்க வேண்டும், இரத்தத்தில் சர்கரையின் அளவை குறைக்க வேண்டும், இரத்த அழுத்தத்தை சரியாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

சரி தானே ?

சரி தான்.

உடனே நம் உயரத்திற்கு எத்தனை எடை இருக்க வேண்டும் என்று அறிந்து , பட்டினி போட்டு, உடல் பயிற்சி செய்து எடையை குறைக்க முயல்கிறோம்.

எனன் செய்தாலும் எடை குறைய மாட்டேன் என்கிறது. அல்லது குறைந்தாலும் மீண்டும் எடை போட்டு விடுகிறது.

எரிச்சலும், கோபமும், ஏமாற்றமும் வந்து விடுகிறது.

இது எல்லாம் சரி இல்லை என்று எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு மீண்டும் மனம் போன போக்கில் சாப்பிட தொடங்கி விடுகிறோம்.

 இதை மாற்ற என்ன வழி ?

இந்த எடை வேண்டும் என்று கணக்கு போடாதீர்கள்.

நான் தினமும் ஒரு மணி நேரம் உடற் பயிற்சி  செய்வேன், எண்ணெய் பலகாரங்களை உண்ண மாட்டேன், புகை பிடிக்க மாட்டேன் என்று செயல் ரீதியான கொள்கைகளை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நாளும் உடல் பயிற்சி, நல்ல உணவு அவ்வளவுதான்.

செய்து கொண்டே இருங்கள். என்ன ஆகும், நாளடைவில் உடல் நிலை மிக ஆரோக்கியமாக  மாறி விடும்.

அப்புறம் என்ன செய்வது ?

அதைத் தொடருங்கள். நீங்கள் எந்த பலனையும் எதிர் பார்த்து செய்யவில்லை. எடை இவ்வளவு குறைய வேண்டும் என்று நினைத்து செய்யவில்லை.

நல்ல விஷயங்களை செய்கிறீர்கள். எடை குறைகிறதோ இல்லையோ, செய்து கொண்டே இருங்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட எடையை அடைந்தாலும் தொடருங்கள்.

பலனை எதிர் பார்த்து செய்தால், எடை குறைந்த வுடன், "அப்பாடா ஒரு வழியா  நினைத்த எடைக்கு வந்தாச்சு " என்று எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி விடுவீர்கள்.

எனவே பலனை எதிர்பார்க்காதீர்கள்.

நல்லதை செய்து கொண்டே இருங்கள் பலன் வந்த பின்னும் தொடருங்கள்.

வாழ்கை எப்படி இருக்கிறது என்று பாருங்கள்....

மிக மிக இனிமையாக இருக்கும்....

கீதை - 12.10 - அன்றாட வேலைகளின் மூலம் சித்தி அடைய

கீதை - 12.10 - அன்றாட வேலைகளின் மூலம் சித்தி அடைய 

अभ्यासेऽप्यसमर्थोऽसि मत्कर्मपरमो भव ।
मदर्थमपि कर्माणि कुर्वन्सिद्धिमवाप्स्यसि ॥१२- १०॥

அப்⁴யாஸேऽப்யஸமர்தோ²ऽஸி மத்கர்மபரமோ ப⁴வ |
மத³ர்த²மபி கர்மாணி குர்வந்ஸித்³தி⁴மவாப்ஸ்யஸி ||12- 10||

அப்யாஸே = பயிற்சி செய்வது

அப் அஸமர்தோ = சமர்த்தோ; அசமர்த்தோ. இப்போது முடியவில்லை என்றால் 

அஸி = நீ

மத் = எனக்காக, என்னில்

கர்ம = வினைகளை

பரமோ = உயர்வாக, சமர்பணமாக

 பவ = நீ செய்

மத் = எனக்காக

அர்த = நோக்கம், செல்வம், பலன்

அபி = அதனால்

கர்மாணி = வினைகள்

குர்வந் = செய்யும் பொழுது

ஸித்தி = சித்தி

அவாப்ஸ்யஸி = நீ அடைவாய்

உனக்கு பயிற்சி செய்ய முடியவில்லை என்றால்; எனக்காக செயல்களை செய்வதை உயர்வாக நினைத்து, எனக்காக வினைகளை செய்தால் நீ சித்தி அடைவாய். 


கீதையில் சொல்லி இருப்பது எல்லாம் ஏதோ சாதுக்களுக்கும், சாமியார்களுக்கும் வேண்டுமானால் சரியாக இருக்கும். அவர்கள் ஒரு இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு இதை எல்லாம் சிந்தித்து செயல் படுத்தலாம்.

நமக்கு அதெல்லாம் முடியுமா ?

காலையில் எழுந்து பர பரவென்று நாம் தயாராகி, பிள்ளைகளை தயார் படுத்தி, வண்டி பிடித்து அலுவலகம் போய் , அங்கு ஆயிரம் பிரச்சனை, meeting , target என்று அலைந்து அக்கடாவென்று இரவு வந்து படுக்கையில் விழும்போது இந்த கீதை சொல்வதையெல்லாம் செய்ய எங்கே நேரம் இருக்கிறது என்று நாம்   நினைப்பதில் தவறு இல்லை.

நம்மைப் போல வாழ்கையை ஒரு யந்திரம் போல செலுத்திக் கொண்டு செல்பவர்களுக்கும் கீதை வழி சொல்கிறது.

என்ன வேலை செய்தாலும் , அதை எனக்கென்று செய், அப்படி செய்வது உயர்ந்தது என்று கருது. அப்படி செய்தால் உனக்கு சித்தி கிடைக்கும் என்கிறான் கண்ணன்.

சித்தி என்றால் என்ன ?

அலையாத அறிவு சித்தம்.

பால் அலையும். அதுவே தயிரானால்  அலையாது.

கெட்டிப்பட்ட அறிவு அல்லது மனம் சித்தம்.

அலையும் மனிதனால் ஆயிரம் சங்கடம்.

அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்ற அலைச்சல்.

இது சரியா, அது சரியா என்ற சந்தேகத்தில் அலைச்சல்.

இப்படி நடந்துவிட்டால் ? அப்படி நடந்து விட்டால் என்ற பயத்தில் வரும் அலைச்சல்.

இப்படி ஆயிரம் சலனங்களில் மனம் அலை பாய்கிறது.

இந்த சலனங்களைப் போக்கி மனதை தெளிவாக்கி, நிர்மலமாக வைக்க கீதை வழி சொல்கிறது.

ஒரு தாய் உணவு தயார் செய்கிறாள். அந்த உணவை தன் பிள்ளைகள் உண்பார்கள் என்று நினைத்து செய்யும் போது அவள் அதை பார்த்து செய்வாள். உப்பு கூடி விடக் கூடாது, பிள்ளைகளுக்கு உறைப்பு எவ்வளவு வேண்டும் என்று நினைத்து நினைத்து செய்வாள். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பிள்ளகளின் முகம் அவளுக்குத் தோன்றும். அந்த உணவை அன்பு கலந்து செய்வாள்.

ஒரு தடவைக்கு நாலு தடவை வாயில் விட்டு சுவைத்துப் பார்ப்பாள். உப்பு காரம் சரியாக இருக்கிறதா என்று சரி பார்த்துச்  செய்வாள்.

அது உணவு அல்ல...பிள்ளைகளின் உடல் நலம், அவர்களின் சந்தோஷம் என்று நினைத்து செய்வாள். அது ஒரு வித யோகம், யாகம்,  பக்தி.

மாலையில் பிள்ளைகள் வந்து "அம்மா , இன்னைக்கு lunch சூப்பர்" என்று சொன்னவுடன் அவளுக்கு பட்ட பாடெலாம் மறந்து போகும்.

அது போல ,

எதையும் எனக்கு எனக்கு என்று செய்யும் போது அதன் வெற்றி தோல்வி நம்மை பாதிக்கிறது.

நம்மையும் தாண்டிய ஒன்றிற்காக செய்யும்போது வெற்றி தோல்வி நம்மை பாதிப்பது இல்லை.

இறைவனுக்காக செய்கிறோம் என்று நினைக்கும் போது இதை நன்றாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற நினைவு வரும்.

அந்த உணர்வுதான் பக்தி. அந்த உணர்வு சித்தியை அளிக்கும்.

நாம் அன்றாடம் செய்யும் செயல்களின் மூலம் சித்தி அடைய கீதை வழி சொல்கிறது.

முயன்று பார்ப்போமே.

கீதை - 12.9 - பழக பழகப் பிடிக்கும்

கீதை - 12.9 - பழக பழகப் பிடிக்கும் 

अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनंजय ॥१२- ९॥

அத² சித்தம் ஸமாதா⁴தும் ந ஸ²க்நோஷி மயி ஸ்தி²ரம் |
அப்⁴யாஸயோகே³ந ததோ மாமிச்சா²ப்தும் த⁴நஞ்ஜய || 12- 9||

அத= இப்போது

சித்தம் = சித்தம்

ஸமாதாதும் = செலுத்த 

 ந = முடியாது போனால்

ஸக்நோஷி = உன்னால் முடிந்த

மயி = என் மேல்

ஸ்தி²ரம்  = உறுதியாக

அப்⁴யாஸயோகே³ந = அப்யாச + யோகேன = அப்யாசம் என்றால் மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்வது. யோகத்தை

 ததோ = அதன் பின்

மாம் = என்னில்

இச்சா = விருப்பம்

அப்தும் = அடைவாய்

தநஞ்ஜய = தனஞ்சயனே (தனம், செல்வத்தை வென்றவனே)


என் மேல் உன் சித்தத்தை உன்னால் செலுத்த முடியாதென்றால், மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்து என்னை அடைய விரும்பு. 

கண்ணன் பாட்டுக்கு சொல்லிக் கொண்டே போகிறான்...மனதை என்னில் நிலை நிறுத்தி, காரியங்களை எனக்காகச் செய்து, என்னை பரமென்று கொண்டு  காரியங்களை நடத்து என்று.

இது எல்லாம் எப்படி முடியும் ?

திடீரென்று ஒரு நாள் இப்படி மாறி விட முடியுமா ?

இத்தனை நாள் எப்படி எப்படியோ வாழ்ந்து விட்டோம். இன்று கீதையைப் படித்தவுடன் மாற முடியுமா என்ன ?

அப்படி மாற முடியாவிட்டால் படித்து என்ன பலன்....ஏதோ படித்தோம், நன்றாக இருக்கிறது, நடை முறைக்கு ஒத்துவராது என்று கீதையை மூடி வைத்துவிட்டு  வேலையைப் பார்க்க போக வேண்டியது தானா ?

இல்லை...

கண்ணனுக்குத் தெரிகிறது...இது ஒரு நாளில் நடக்கும் காரியம் இல்லை என்று.

எனவே, அவன் சொல்கிறான்...

 உன்னால், உன் சித்தத்தை என் மேல் செலுத்த முடியாது என்றால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  முயற்சி செய் என்று.

நாளடைவில் மனம் பழக்கப் பட்டுவிடும்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்றால் எவ்வளவில் இருந்து ஆர்மபிக்கலாம் ?

அருணகிரிநாதர் அப்படித்தான் ஆரம்பித்தார்...

முதலில் எவ்வளவு நேரம் அவரால் மனதை இறைவன் மேல் செலுத்த முடிந்தது தெரியுமா ?

அவரே சொல்கிறார்...

அரை நிமிடம் கூட மனதை ஒருமுகப் படுத்த முடியவில்லை என்று...சோம்பல் வந்து விடுகிறது, மயக்கம் வருகிறது...தன்னைத் தானே நொந்து கொள்கிறார். சட, கசட , மூட , மட்டி என்று....


சரண கமலாலயத்தை அரை நிமிஷ நேர மட்டில்

     தவமுறை தியானம் வைக்க                        -  அறியாத

சடகசட மூட மட்டி பவ வினையிலே சனித்த
   
    தமியன் மிடியால் மயக்கம்                          -   முருவேனோ

கருணை புரியாதிருப்ப என குறையி வேலைசெப்பு
   

   கயிலை மலை நாதர் பெற்ற                       -   குமரோனே

அப்படி இருந்த அவர், பின்னாளில் அநுபூதி பெற்றார் என்று அறிகிறோம்.

அரை நிமடத்தில் இருந்து  ஆரம்பியுங்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனம் வசப்படும்.

எங்கங்க இதுகெல்லாம் நேரம் இருக்குது என்று நினைக்கிறீர்களா ?

அதற்கும் கீதை பதில் சொல்கிறது....

கீதை - 12.8 - மனிதன் , இறைவனாகலாம்

கீதை - 12.8 - மனிதன் , இறைவனாகலாம் 

मय्येव मन आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय ।
निवसिष्यसि मय्येव अत ऊर्ध्वं न संशयः ॥१२- ८॥

மய்யேவ மந ஆத⁴த்ஸ்வ மயி பு³த்³தி⁴ம் நிவேஸ²ய |
நிவஸிஷ்யஸி மய்யேவ அத ஊர்த்⁴வம் ந ஸம்ஸ²ய: || 12- 8||

மய் = ;என்னில்

யேவ  = உறுதியாக

மந = மனதை

ஆதத்ஸ்வ = நிலை நிறுத்தி

மயி = என்னில்

புத்திம் = புத்தியை

நிவேஸய = செலுத்தி

நிவஸிஷ்யஸி = இருந்தால் , குடி இருந்தால்,

மய் = என்னில்

யேவ = உறுதியாக

அத = இனி

ஊர்த்வம் = மேலே

ந = இல்லை

ஸம்ஸ²ய = சந்தேகம்

என்னில் மனதையும், புத்தியையும் செலுத்தி நிலையாக இருந்தால், நீ என்னில் இருப்பாய்  என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. 


வாழ்வில் சிக்கல் என்ன என்றால் மனமும் புத்தியும் ஒன்றாக இல்லாமல் பிரிந்து கிடப்பதுதான்.

அதிகம் சாப்பிடாதே என்று புத்தி சொல்கிறது. இன்று ஒரு நாள் மட்டும் என்று மனம் அலை பாய்கிறது.

தொடாதே...அது உன்னுடையது அல்ல என்கிறது புத்தி...தொட்டால் என்ன என்று மனம் குறுகுறுக்கிறது....

பொய் சொல்லாதே என்கிறது மனம்...யார் கண்டு பிடிப்பார்கள் , பார்ப்போம் என்கிறது புத்தி..

இப்படி நாளும் , புத்திக்கும் மனதுக்கும் இடையே கிடந்து அல்லல் படுகிறோம்.

உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவார் உறவு கலவாமை வேண்டும்

என்பார் வள்ளலார்.

உள்ளும் புறமும் எங்கே ஒன்றாக இருக்கிறது ?

மனம் என்பது புலன்களால் செலுத்தப் படுவது.  புத்தி சிந்தனையால் , அரிவால் இயங்குவது.

புத்தி சிந்தித்து, படித்து, படித்தவர்கள் சொல்லக் கேட்டு ஒன்றைச் சொல்லும்.

மனம் கொஞ்சம் அந்த  .போகும்.  பின் அதில் சந்தேகம் கொள்ளும். வேறு ஒன்றை சிந்திக்கும். இது சரியா தவறா என்று ஐயம் கொள்ளும். தவறோ என்று பயம் கொள்ளும்.

புத்தியும் மனமும்  ஒன்று புள்ளியில் குவிவது கடினம்.

அதைத்தான் கண்ணன் சொல்லுகிறான்.

அப்படி மனமும் புத்தியும் ஒன்றில் செலுத்தினால் ..? என்ன ஆகும் ?

"நீ என்னில் இருப்பாய் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை " என்பது கண்ணனின் வாக்கு. நீ இறை தன்மை அடைவாய் என்கிறான்.

இறை தன்மை அடைய இதைவிட வேறு எளிய வழி இருக்குமா என்ன ?

நீ , நானாகவே மாறிவிடுவாய் ...நீ என்னில் கலப்பாய் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை  என்கிறான்.

எப்படி நாட்டியத்தில் இலயித்து ஆடும் கலைஞன் அந்த நாட்டியமாகவே  மாறிவிடுகிறானோ ...அது போல...அவன் வேறு நாட்டியம் வேறு அல்ல. அவனே நாட்டியம்.

அதே போலத் தான் தன்னை மறந்து பாடும்போது, பாடுபவன் அந்த இசையாகவே  மாறி விடுகிறான்.

இறைவன் மேல் மனதையும் புத்தியையும் செலுத்தி ஒன்றி இருக்கும் போது நீங்கள்  இறைவனாகவே மாறி விடுகிறீர்கள்.

மனதையும் புத்தியையும் இணைப்பது யோகம்.

மனிதனை இறைவனோடு இணைப்பது யோகம்.

கீதை - 12.7 - உன்னை விரைந்து கரை ஏற்றுகிறேன்

கீதை - 12.7 - உன்னை விரைந்து கரை ஏற்றுகிறேன் 

तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसारसागरात् ।
भवामि नचिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम् ॥१२- ७॥

தேஷாமஹம் ஸமுத்³த⁴ர்தா ம்ருத்யுஸம்ஸாரஸாக³ராத் |
ப⁴வாமி நசிராத்பார்த² மய்யாவேஸி²தசேதஸாம் || 12- 7||

தேஷாம் = அவர்களை

அஹம் = நான்

ஸமுத்தர்த = கரை ஏற்றுகிறேன்

ம்ருத்யு = மரணம்

ஸம்ஸார = மாறும், தொடர்ந்து செல்லும்

ஸாகராத் = விழுங்கும், கடல்

பவாமி = நான்

நசிராத் = வேகமாக

பார்த = பார்த்தனே

மய்யா = என்னை 

அவேஸித = அடைகிறார்களோ

சேதஸாம் = மனதால்

அவ்வாறு என்னை மனதால் அடைபவர்களை நான் மரணம், பிறவி என்று மாறி மாறி வரும் இந்த சுழலில் இருந்து விரைந்து கரை ஏற்றுவேன் 

ஏன் பக்தி செய்ய வேண்டும் ? பக்தி செய்தால் என்ன கிடைக்கும் ?

மனித மனம் எப்போதும் இலாப நட்ட கணக்கு போட்டுக் கொண்டே இருக்கும்.

இதனால் எனக்கு என்ன இலாபம் என்ற கேள்வி எந்நேரமும் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

மனதை என்னில் செலுத்தி, காரியங்களை நீக்காக செய்து, என்னை தியானித்து என்று கண்ணன் அடுக்கிக் கொண்டே  போகிறான்.

சரி, எல்லாம் செய்தால் என்ன ஆகும் என்ற கேள்விக்கு விடை தருகிறான்.

அந்த விடையை பார்க்குமுன் நாம் சற்று நிறுத்தி, இந்த கேள்வியை வேறு விதமாக கேட்டு பார்ப்போம்.

காரியங்களை நமது நன்மைக்காக செய்து, எதிலும் மனம் ஒன்றாமல்,  ஒன்றில்  இருந்து இன்னொன்று என்று மனம் தாவிக் கொண்டே இருந்தால் என்ன ஆகும் ?

என்ன ஆகும் என்று எதிர் காலத்தில் கேட்பதை விட, என்ன ஆகிற்று இது வரை , என்ன ஆகிக் கொண்டு இருக்கிறது இப்போது என்று யோசிப்போம்.

ஒரு ஆசை, ஒரு குறிக்கோள் என்று ஒன்றை துரத்துகிறோம். அதை அடைந்தாலே வாழ்வில் நிம்மதி என்று நினைக்கிறோம். அது கிடைத்த பின் என்ன ஆகிறது ? மனம் நிம்மதியாக இருக்கிறதா ?

அடுத்த ஒன்றிற்கு மனம் ஆசைப் படுகிறது.

மேலும் மேலும் வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகிறது.

கிடைத்தவுடன்  கொஞ்ச நாள் சந்தோஷம், திருப்தி....பின் சிறிது நாளில் அதுவே சலிக்கத் தொடங்குகிறது.  பின்  அதன் மேல் வெறுப்பு கூட வந்து விடுகிறது. அதை விட்டு விட்டு அடுத்ததை தேடுகிறோம்.

மேலே போவதும், கீழே வருவதும்
சந்தோஷமும், வெறுமையும்
ஒன்று போய் மற்றொன்றாய் வந்து வந்து போகிறது....

இது தான் பெரிய மாயச் சுழல்....

இதில் இருந்து எப்படி விடுபடுவது...

கண்ணன் சொல்கிறான் ...காரியங்களை உனக்காக செய்யாதே, மனதை ஒருமுகப் படுத்து, தியானம் செய் ...

செய்தால்

இந்த சுழலில் இருந்து உன்னை விரைந்து கரையேற்றுகிறேன் என்கிறான்.

நமக்கு எல்லாமே உடனே வேண்டும்.

ஒரு நாள் உடற் பயிற்சி செய்தால் எடை குறைய வேண்டும்.
ஒரு நாள் கோவிலுக்குப் போனால் உடனே கேட்டது எல்லாம் கிடைக்க வேண்டும் ...

அவசரம், அவசரம் ...எல்லாவற்றிலும் அவசரம்....

கண்ணன் சொல்கிறான்..."விரைந்து  உன்னை கரை ஏற்றுகிறேன்" என்கிறான்.

நம்பிக்கை வேண்டும்.

சொல்பவர்கள் சொன்னால் நம்பிக்கை வரும். கண்ணன் சொல்கிறான். அல்லது வியாசர் சொல்கிறார்.

இப்படி செய்தால் விரைந்து கரை ஏறலாம் என்று.

கரை ஏறியவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

பொய்யா சொல்லப் போகிறார்கள்.

செய்துதான் பார்ப்போமே.

கீதை - 12.6 - பக்தியின் படிகள் - பாகம் 2

கீதை - 12.6 - பக்தியின் படிகள் - பாகம் 2

ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः ।
अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते ॥१२- ६॥

யே து ஸர்வாணி கர்மாணி மயி ஸந்ந்யஸ்ய மத்பரா: |
அநந்யேநைவ யோகே³ந மாம் த்⁴யாயந்த உபாஸதே || 12- 6||

யே = அவர்கள்

து = மேலும்

ஸர்வாணி = அனைத்து

கர்மாணி = செயல்களையும்

மயி = எனக்கு

ஸந்ந்யஸ்ய =  அர்பணித்து

மத்பரா: |  = என்னையே பரம் என்று கொண்டு

அநந்யேந = வேறு எதிலும்

எவ  = நிச்சயமாக

யோகேந = யோகத்தில் இருந்து

மாம் = என்னில், என்னை

த்யாயந்த = தியானித்து

உபாஸதே = வழிபடுகிறார்களோ

http://bhagavatgita.blogspot.in/2015/04/126-1.html


யார் அனைத்து தொழில்களின் பலன்களையும் எனக்கு அர்பணித்து, என்னை பரமாகக் கொண்டு, வேறு எதிலும் நாட்டம் இல்லாமல் என்ன தியானம் பண்ணி வழி படுகிறார்களோ

என்ன இது பக்தி ரொம்ப கடினமான ஒன்றாக இருக்கும் போல் இருக்கிறதே. ஏதோ கோவிலுக்குப்  போனோமா , பஜனை செய்தோமா, நைவேத்தியம் செய்த  பிரசாதங்களை உண்டோமா என்று இல்லாமல் இது என்ன புதுக் கதையாக இருக்கிறதே !

அனைத்து செயல்களையும் எனக்கென்று அர்பணித்து ....
என்னையே பரம் என்று கொண்டு
வேறு எதிலும் மனதை செலுத்தாமல்
யோகத்தில் என்னையே தியானித்து வழிபட்டால்

இதை சற்று கூர்ந்து கவனித்தால் பக்தி யோகத்தினுள் கர்ம யோகம் பின்னி பிணைந்து இருப்பது  தெரியும்....

"அனைத்து செயல்களையும்"...பக்தியில் செயல் எங்கே வந்தது ?

செயல் வேறு பக்தி வேறு அல்ல.


அப்படி நினைப்பதால்தான் ஏதேதோ அயோக்கியத்தனங்களை செய்து விட்டு  கோவிலுக்குப்  போய் புண்ணியம் தேடிக் கொள்ளலாம் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள்.

பக்தி வேறு, செய்யும் தொழில் வேறு அல்ல.

நாம் செய்யும் செயலையே பக்தியாக மாற்ற முடியும்.

எப்படி ?

நாம் தெருவில் வாகனத்தில் சென்று கொண்டு இருக்கிறோம்.  போக்குவரத்தை  ஒழுங்கு செய்யும் ஒரு constable நிறுத்து என்று கையைக் கட்டுகிறார்....நாம் நிறுத்துகிறோம்.

அவர் யார் நம்மை  நிறுத்த ? மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் ஒரு constable தானே என்று  யாரும் நினைப்பது இல்லை...ஏன் ?

அவர் ஒரு தனி மனிதர் இல்லை.  அவர் இந்த நாட்டின் , இந்த அரசாங்கத்தின் ஊழியர்.  ஒரு சாதாரண மனிதன், ஆயிரம் வண்டிகளை ஒரு கையைக் காட்டி நிறுத்த முடிகிறது  . எப்படி ? அவர் ஒரு அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதியாக இருப்பதால். அப்படி இருப்பதால் அவருக்கு அளவு கடந்த அதிகாரம் , சக்தி கிடைக்கிறது.

அதே போல், நீங்கள் செய்யும் செயல்களை இறைவனின் செயல், இறைவனுக்காக  செய்யும் செயல் என்று நினைத்து செய்யுங்கள். உங்கள் ஆற்றல் அபரிமிதமாக வெளிப் படும்.

ஒரு குட்டி அரசாங்கத்தின் ஒரு கடை நிலை ஊழியனுக்கு இத்தனை  சக்தி என்றால்  ஒரு மிகப் பெரிய சக்தியின் ஊழியனாக இருந்தால் உங்களுக்கு எவ்வளவு  சக்தி இருக்கும் ?

சில பெரிய நிறுவனங்களில் பெரிய அதிகாரியின் உதவியாளர்  சில சமயம் பெரிய  அதிகாரியை விட சக்தி உள்ளவர் போல செயல் படுவார்.

அது அவருடைய உண்மையான சக்தி அல்ல. அது ஒரு பொய் தோற்றம்.

உண்மையான சக்தி அந்த உயர் அதிகாரியிடம் இருக்கிறது. அந்த அதிகாரிக்காக  செய்யும் போது ,  உதவியாளரும் அந்த சக்தியைப் பெறுகிறார்.

கண்ணன் சொல்கிறான் "அனைத்து செயல்களின் பலன்களை எனக்கு அர்பணித்து "

முதலில் ஒரு மாபெரும் சக்தியின் செயலை நீங்கள் செய்கிறீர்கள்.

அந்த செயலின் பலனை, அந்த சக்திக்கே நீங்கள் விட்டு விடுங்கள்.

இப்போது என்ன ஆகிறது ?

நீங்கள் மிகப் பெரிய ஆற்றல் உள்ளவர்கள் ஆகிறீர்கள்.

நீங்கள் மிகப் பெரிய சக்தியைப் பெறுகிறீர்கள்.

அதன் மூலம் செய்யும் செயல்களின் பலன்களுக்கு நீங்கள் பொறுப்பு எடுக்காததால்  உங்கள் மனம் லேசாகிறது. நல்லதோ கெட்டதோ அது அந்த உயர்  அதிகாரியின் பாடு. நான் என் வேலையைச் செய்கிறேன் என்று நீங்கள் இருப்பதால் மனதில் குழப்பம் இல்லை, சிக்கல் இல்லை, மனம் இலேசாகி சந்தோஷத்தில்   மிதக்கிறது.

இது பக்தி.


 "என்னையே பரம் என்று".

நான் அல்ல செய்வது...நான் ஒரு மிகப் பெரிய சக்தியின் ஒரு அங்கம்...அந்த சக்தி  என் மூலம் வெளிப் படுகிறது...நான் ஒரு கருவி அவ்வளவுதான் என்று நினைக்கும் போது , செயலின் விளைவுகள் உங்களை பாதிப்பதில்லை.

நாம் சில காரியங்களில் வெற்றி பெறாமல் போய் விடுகிறோம்...நினைப்பது நடப்பது இல்லை ....

ஏன் ?  நன்றாகத்தான் முயற்சி செய்கிறோம், கடினமாக உழைக்கிறோம்....இருந்தும்  வெற்றி சில சமயம் கை நழுவி போய் விடுகிறது ...

ஏன் ?

அதற்கும் இந்த ஸ்லோகதிற்கும் என்ன சம்மந்தம் ?

பக்தி யோகத்தில் அது எங்கிருந்து வந்தது....

காரணம் இருக்கிறதே....என்ன என்று நாளை பார்போம்


================== பாகம் 2 ==============================================

என்னையே பரம் என்று கொண்டு

மேலே சொன்ன உதாரணத்தில், அந்த சாலையை ஒழுங்கு செய்யும் constable , அவர் ஒரு   அரசாங்கத்தின் அங்கம் என்று என்ன வேண்டும். ஒரு அரசாங்கத்தின்  வேலையை அவர் செய்கிறார் என்ற எண்ணம் வேண்டும். ஒரு தனி  மனிதனின் வேலை அல்ல போக்கு வரத்தை சரி செய்வது.

இந்த உலகில் நாம் செய்யும்  வேலைகள் ஏதோ நமக்காக நாம் செய்து கொள்வது  அல்ல. இறைவனின் வேலை என்று நினையுங்கள், உங்களுக்கு பக்தி  இருந்தால். உலக நன்மைக்கு என்று நினையுங்கள், பக்தி இல்லாவிட்டால், இறை நம்பிக்கை இல்லாவிட்டால். உலகம் வேறு , இறைவன் வேறு  அல்ல.

அப்படி நினைக்கும் போது வெற்றி தோல்வி உங்களை பாதிக்காது.  எல்லோருக்கும் நல்லது   நடக்க வேண்டும் என்று நினைத்து செய்கிறீர்கள். அதில்  எவ்வளவு நடந்தாலும் வெற்றி தான்.

இதை அவனுக்காகச் செய்கிறோம் அல்லது உலக நன்மைக்காக செய்கிறோம் என்ற  எண்ணம் வரும்போது தவறான செயல்களைச் செய்ய முடியாது. எல்லா  செயலிலும் ஒரு இறைதன்மை கலந்து விடும்போது பக்தி தானாகவே  பரிணமிக்கிறது.

இமைப் பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள் வாழ்க

என்பார் மணிவாசகர். எல்லா வேலையும் அவனுக்காக, அவனால் செய்யப்படுகிறது  என்று நினைத்தால் எந்நேரமும் அந்த சிந்தனைதான் இருக்கும்.

தன்னை மறந்த இலயம்.

"வேறு எதிலும் மனம் செல்லாமல்"

தோல்விகளுக்கு முதல் காரணம் மனம் செய்யும்  செயலில் ஒன்று படாமல் இருப்பதுதான். ஒன்றைச் செய்யும்போதே , இதை விட அது நல்லா இருக்கே,

இந்த படிப்பு படிப்பதை விட அந்த படிப்பு படித்திருந்தால் நல்லா இருக்கும்
இந்த வேலையை விட அந்த வேலை நல்லா இருக்கு
இதை விட அது, அதை விட இன்னொன்று என்று மனம் அலை பாய்ந்து கொண்டே இருந்தால்  எங்கே ஒழுங்காக வேலை செய்ய முடியும்.

மனதை முதலில் ஒருமுகப் படுத்த வேண்டும் - concentration .

மனதை எதில் செலுத்தினாலும் அதை விட பெரியது, சிறந்தது ஒன்று தோன்றிக்  கொண்டே இருக்கும். அதை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது ?

"என்னை தியானித்து "

எல்லாவறையும் விட உயர்ந்த ஒன்றின் மேல் மனதை செலுத்தி விட்டால் அது வேறு எங்கும்   ஓடாது.

பக்தி உள்ளவர்கள், இறை நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் இறைவனை நினைக்கிறார்கள்.

மற்றவர்கள் , அவர்களின் மன விசாலத்துக்கு தகுந்த படி யோசிக்கலாம்.

முக்கியமானது என்ன என்றால் வேலையை வேலையாகப் பார்க்காமல் , அதை எதற்காக செய்கிறோம் என்று பார்க்க வேண்டும்.

நோக்கம் விரிவடைய விரிவடைய மனம் விசாலப் படும்....வெற்றி   தோல்விகள்  பெரிதாகத் தெரியாது...

நம்மைத் தாண்டி, நாம் செய்யும் வேலைகளைத் தாண்டி மனம் செல்லும்.

நான் என்பது மறந்து, என்னுடையது என்பது மறந்து செயல் படுவது தான்  பக்தி....

ஒரு நாள் முயன்று பாருங்கள்.  பிடித்திருந்தால் தொடருங்கள்....

வாழ்த்துக்கள்