கீதை - 14.10 - முக்குண கலப்பு

கீதை - 14.10 - முக்குண கலப்பு 

रजस्तमश्चाभिभूय सत्त्वं भवति भारत ।
रजः सत्त्वं तमश्चैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥१४- १०॥

ரஜஸ்தமஸ்சாபி பூய ஸத்த்வம் பவதி பாரத |
ரஜ: ஸத்த்வம் தமஸ்சைவ தம: ஸத்த்வம் ரஜஸ்ததா² || 14- 10||



ரஜஸ் = ரஜோ குணம்

தமஸ் = தமோ குணம்

சா = மேலும்

அபிபூய = மேற்செல்கிறது

ஸத்த்வம் = சத்வ குணம்

பவதி = ஆகிறது

பாரத = பாரத குலத் தோன்றலே

|
ரஜ:= ரஜோ குணம்

ஸத்த்வம் = சத்வ குணத்தையும்

தமஸ் = தமோ குணத்தையும்

ச = மேலும்

எவ = ஆகிறது

தம: = தமோ குணம்

ஸத்த்வம் = சத்வ குணம்

ரஜஸ் = ரஜோ குணம்

ததா = மேலும்




பாரதா, சில சமயங்களில் சத்வ குணம், ரஜோ குணத்தையும் தமோ குணத்தையும் அடக்கி தான் மேலெழுகிறது. அதே போல் சில சமயம், ரஜோ குணம் சத்வ மற்று தமோ குணத்தை அடக்கி மேலெழுகிறது. அதே போல், சில சமயம், தமோ குணம் சத்வ மற்றும் ரஜோ குணத்தை அடக்கி மேலெழுகிறது.

எந்த ஒன்று மனிதனும் நல்லவனா அல்லது கெட்டவனா என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வது என்று திகைப்போம்.

நீங்கள் நல்லவரா அல்லது கெட்டவரா என்று கேட்டால் ?

பெரும்பாலும், நல்லவர் என்றே பதில் சொல்லுவோம்.

உண்மையில் நீங்கள் நல்லவரா ?

உங்களை, உங்களுக்கு முழுவதும் தெரியுமா ?

இதற்கு விடை தெரியாது என்பதுதான்.

ஏன் என்றால், நல்லவனும், கெட்டவனும் எல்லோருக்குள்ளும் ஒளிந்து கிடக்கிறான். எப்போது யார் வெளி வருவார் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

நல்லவனுக்குள் கெட்டவனும், கெட்டவனுக்குள் நல்லவனும் மறைந்து கிடைக்கிறார்கள்.

கைகேயி நல்லவளா ? கெட்டவளா ?

நல்லவளாகத்தான் இருந்தாள். கூனி சொல் கேட்டு கெட்டவளாக ஆனாள் .

இது எப்படி நிகழ்கிறது ?

கீதை சொல்கிறது ....நமக்குள் சத்துவ, ரஜோ மற்றும் தமோ குணங்கள் நிறைந்து கிடக்கிறது. ஒவ்வொரு சமயம் ஒவ்வொரு குணம் வெளிப்பட்டு நிற்கிறது.

ஒரு குணம் வெளிப்பட்டு நிற்கும் போது மற்ற இரண்டு குணங்களும் அடங்கிப் போய் விடுகின்றன.

மறைந்து போவது இல்லை, அடங்கிப் போய் விடுகின்றன.

அடங்கிப் போன ஒன்று , மற்றொரு சமயத்தில் உத்வேகம் கொண்டு எழும். நீருக்குள் அமுக்கி பிடித்து வைத்திருந்த பந்து கையை எடுத்தவுடன் துள்ளி எழுவது போல.

குணங்கள் ஒன்றை ஒன்று அழுத்தி மற்றவை வெளிப்படுகின்றன என்பது செய்தி.

இதில் இருந்து நாம் பெரும் பாடம் என்ன ?

முதலாவது, நல்லவன் என்றும் கெட்டவன் என்றும் யாரும் இல்லை. குணங்கள் மிகுந்தும், குறைந்தும் வெளிப்படுவதால் நல்லவனாகவும் கெட்டவனாகவும் தெரிகிறோம். யாரையும், முழுமையாக நல்லவன் என்றோ கெட்டவன் என்றோ கூறி விட முடியாது.

இரண்டாவது, அவனா இப்படி செய்தான் ? இருக்காதே, அவன் ரொம்ப நல்லவன் ஆயிற்றே , என்று யார் மேலும் சந்தேகப் பட வேண்டாம். நீங்கள் மிக மிக  நல்லவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பவன், உங்களால் நினைத்துக் கூட பார்க்க  முடியாத ஒரு கெட்ட காரியத்தை செய்யல்லாம். எல்லாம் குணங்களின் லீலை.

மூன்றாவது, குணங்கள் ஒவ்வொன்றும் மிஞ்சி நிற்க போட்டி போடுகின்றன. நல்லவனாய் இருப்பவனுக்குள் இருக்கும் கெட்ட குணம் நேரம் பார்த்து இருக்கும் வெளிப்பட. யாரையும் முழுவதும் நம்புவது முடியாத காரியம்.

நான்காவது, இந்த குணங்களின் அலைகள் நம் பிரயத்தனத்தில் இல்லை. இருந்தால் எப்போதும் சாத்வீக குணத்திலேயே இருந்து விடுவோமே. எந்த குணம் எப்போது மிஞ்சி நிற்கும் என்று நமக்குத் தெரியாததால், எப்போது நாம் நல்லவனாக  இருப்போம், அல்லது வேறு விதமாக இருப்போம் என்பது நம் கையில் இல்லை.

ஐந்தாவது, மிக முக்கியமான ஒன்று....குணங்கள் மேல் எழுவதும், அடங்கிப் போவதும் நம் கையில் இல்லை என்பதால் எப்போது எது நிகழும் என்று நமக்குத் தெரியாது. எனவே, குணங்களைத் தாண்டி நாம் சென்று விடவேண்டும். குணங்களின் பிடியில் இருந்து நாம் விடுபட வேண்டும். சாத்வீகம் நல்ல குணம் தானே என்று இருந்தால், மற்றொரு சமயத்தில் சாத்வீகத்தை பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு, தமோ குணம் மேலெழுந்து நிற்கலாம். எனவே, குணங்களின் பிடியில் இருந்து விடுதலை அடைய வேண்டும்.


மனவியலின் ஆழமான கருத்துகளை இரண்டு வரியில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கண்டு சொல்லி இருக்கிறது கீதை.

எப்படி குணங்களின் ஆதிக்கத்தை அறிந்து கொள்வது ? எப்படி குணங்களின் பிடியில் இருந்து விடுபடுவது ?

உங்களைப் போலவே நானும் ஆவலாய் இருக்கிறேன் அறிந்து கொள்ள.

வாருங்கள் , மேலும் பயணிப்போம்.

(For other slogas from Gita...http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/1410.html )

கீதை - 14.9 - குணமெனும் சங்கிலி

கீதை - 14.9 - குணமெனும் சங்கிலி 

सत्त्वं सुखे संजयति रजः कर्मणि भारत ।
ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे संजयत्युत ॥१४- ९॥

ஸத்த்வம் ஸுகே² ஸஞ்ஜயதி ரஜ: கர்மணி பா⁴ரத |
ஜ்ஞாநமாவ்ருத்ய து தம: ப்ரமாதே³ ஸஞ்ஜயத்யுத || 14- 9||


ஸத்த்வம் = சத்வ குணம்

ஸுகே = சுகத்தில்

ஸஞ்ஜயதி = பிணிக்கிறது

ரஜ: = ரஜோ குணம்

கர்மணி = செயல்களில்

பா⁴ரத = பாரதக் குலத் தோன்றலே

ஜ்ஞாநம் = ஞானம்

அமாவ்ருத்ய = சூழ்கிறது

 து = ஆனால்

 தம: = தமோ குணம்

 ப்ரமாதே = குழப்பத்தில்

 ஸஞ்ஜயத் யுத = பிணைக்கிறது


சத்வம் குணம் இன்பத்தின் மூலம் நம்மை பிணைக்கிறது.  பாரதா, ரஜோகுணம் செய்கையின் மூலம் நம்மை பிணைக்கிறது. தமோ குணம் ஞானத்தைச் சூழ்ந்து  மயக்கத்தில் பிணிக்கிறது.


சத்வ குணம் மகிழ்ச்சியையும் இன்பத்தையும் தருவதன் மூலம் நம்மைக் கட்டுப் படுத்துகிறது.

ரஜோ குணம் நம்மை செயலில் மூழ்க வைத்து கட்டிப் போடுகிறது.

தமோ குணம் அறிவை மயங்க வைத்து, உள்ளுர்ணர்வு சொல்ல்வதைக் கேட்டகாமல் குழப்பத்தில் நம்மை கட்டிப் போடுகிறது.

தங்கச் சங்கிலியாக இருந்தாலும் , சங்கிலி, சங்கிலிதானே.

முன்பே சொன்னதுதான். மீண்டும் ஒரு முறை வலியுறுத்துவதன் நோக்கம், குணங்கள் பிணைக்கின்றன என்பதை நினைவூட்டத்தான்.

இந்த குணங்கள் எப்படி செயல்படுகின்றன, இவற்றைத் தாண்டி எப்படி போவது  என்பது பற்றி பின்னே வரும் சுலோகங்களில் காணலாம்.

(For other slogas: http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/149.html )

கீதை - 14.8 - தமோ குணம்

கீதை - 14.8 - தமோ குணம் 

तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् ।
प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥१४- ८॥

தமஸ்த்வஜ்ஞாநஜம் வித்³தி⁴ மோஹநம் ஸர்வதே³ஹிநாம் |
ப்ரமாதா³லஸ்யநித்³ராபி⁴ஸ்தந்நிப³த்⁴நாதி பா⁴ரத || 14- 8||

தம = தமோ குணம்

து = மேலும்

அஜ்ஞாநஜம் = அறிவீனத்தில் இருந்து பிறக்கிறது

வித்தி = அறி

மோஹநம் = மயக்கம், குழப்பம்

ஸர்வ = அனைத்து

தேஹிநாம் = இணைந்துள்ள, பிணைத்துள்ள, சேர்ந்துள்ள
|
ப்ரமாதா = பித்து பிடித்து, மனக் குழப்பம் அடைந்து,

அலஸ்ய = சோம்பேறித்தனத்தில்

நித்ராபி = தூக்கத்தில்

தந் = அது

நிபத்நாதி = பிணைக்கிறது

பாரத = பாரத குலத் தோன்றலே

தமோகுணம் அறிவீனத்தில் பிறக்கிறதென்று அறிந்து கொள்.  இது அனைத்து உயிர்களையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி, தவறு, சோம்பல் மற்றும் உறக்கத்தால் கட்டுப் படுத்துகிறது. 


கீதையை பலர் உண்மையிலேயே அதை வாழ்க்கையில் கடை பிடிக்க வேண்டும் என்றுதான் படிக்கிறார்கள்.

ஆனால், படிக்க படிக்க...அதில் உள்ளது எல்லாம் நடை முறைக்கு ஒத்து வருமா என்று சந்தேகம் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறார்கள். இதெல்லாம் ஒரு வேதாந்ததுக்கு, வாதத்துக்கு சரியாக இருக்கும், நடைமுறை சாத்திய கூறு குறைவு என்று தள்ளி வைத்து விட்டு வேலையைப் பார்க்க போய் விடுகிறார்கள்.

இது அறியாமையினால் விளைவது.

இரண்டாவது சில பேர், நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா இப்ப முடியாது. பிள்ளைகளை படிக்க வைக்கணும், அவங்க நல்ல வேலைக்குப் போகணும், அவங்களுக்கு ஒரு திருமணம் செய்து வைக்கணும், அப்பா அம்மாவைப் பார்க்கணும் ....இது எல்லாம் முடிந்த பின் பார்க்துக் கொள்ளலாம் என்று தள்ளிப் போட்டு விடுகிறார்கள்.

இது சோம்பேறித்தனத்தால் விளைவது. இப்ப வேண்டாம், அப்புறம் செய்யலாம் என்று  தள்ளிப் போடும் குணம்.

இன்னும் சில பேர், செய்ய முயற்சிப்பார்கள், முழுவதும் இல்லை, அரைகுறையாக செய்வது, பின் சரியாக வரவில்லை என்று விட்டு விடுவது. இது தூக்கத்தால் வருவது.

வாழ்க்கையில் எதை எதையோ தேடி அலைகிறோம்.

குடும்பம், கணவன்/மனைவி, பெற்றோர், பிள்ளைகள், உடன் பிறப்பு, நட்பு, மற்ற சுற்றம் என்று அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு , முன்னேற்றத்திற்கு என்று அலைகிறோம்.

செல்வம், புகழ், அதிகாரம், என்று இவைகள் வந்தால் வாழ்கை இனிமையாக இருக்கும் என்று  நினைத்து அவற்றின் பின்னால் அலைகிறோம்.

அன்பு, காதல், காமம், பக்தி, நேசம் என்று பல்வேறு உணர்வுகளால் உந்தப் பட்டு அவை இழுக்கும் இழுப்புகெல்லாம் இழுபட்டு அவற்றின் பின்னால் அலைகிறோம்.

எது சரி, எது தவறு என்று தெரிவது இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும்  ஒவ்வொன்று உந்த அவற்றால் அலைகழிக்கப் படுகிறோம்.

வேண்டியதை அடைந்த பின் , இதற்கா இத்தனை அலைந்தோம் என்று வருந்துகிறோம்.

எதை அடைய வேண்டும், எதைச் செய்ய வேண்டும் என்று அறிவில்லாமல் செய்து கொண்டே இருக்கிறோம்.

நாம் செய்வது சரிதானா என்று கேள்வி கூட கேட்பது இல்லை. இயந்திரம் போல  செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

இவை எல்லாம் தமோ குணத்தின் வெளிப்பாடு.

அறிவற்ற செய்கை.
மயக்கம், குழப்பம், சோம்பல், தூக்கம், போன்றவற்றில் ஆழ்ந்து விடுவது.

எப்போதெல்லாம் நாம் அறிவின் துணையின்றி காரியம் செய்கிறோமோ, செய்யும் காரியத்தில் தெளிவின்றி செய்கிறோமோ, செய்ய வேண்டிய காரியத்தை  தள்ளிப் போடுகிறோமோ...அப்போதெல்லாம் தமோ குணத்தின் பிடியில் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

இந்த குணங்களைப் பற்றி மேலும் பார்ப்போம்.

(For other slogas: http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/148.html )

கீதை - 14.7 - ரஜோ குணம்

கீதை -  14.7 - ரஜோ குணம்

रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् ।
तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥१४- ७॥

ரஜோ ராகா³த்மகம் வித்³தி⁴ த்ருஷ்ணாஸங்க³ஸமுத்³ப⁴வம் |
தந்நிப³த்⁴நாதி கௌந்தேய கர்மஸங்கே³ந தே³ஹிநம் || 14- 7||

ரஜோ = ரஜோ குணம்

ராகா³த்மகம் = ஆர்வத்துடன் கூடிய விருப்பம்

வித்³தி = அறிந்து கொள்

த்ருஷ்ன = தாகம்

ஸங்க = சேர்தல் , கூடுதல்

ஸமுத்³ப⁴வம் = உருவாகிறது

தந் = அது

நிபத்நாதி = கட்டுதல், பிணைத்தல்

கௌந்தேய = குந்தியின் மகனே

கர்மஸங்கேந = செயல்களோடு சேர்வதனால்

தேஹிநம் = யார் உடலை கொண்டு இருக்கிறானோ


ரஜோகுணம் விரும்பும் இயல்பு உடையது.   ஆசையின் சேர்க்கையால் பிறப்பது. . குந்திமகனே, தொழிலின் சேர்க்கையால் நம்மை கட்டுப் படுத்துகிறது.

ரஜோ குணம் என்றால் என்ன ?

ஆர்வம், கிளர்ச்சி, ஆனந்தம், இன்பம் இவற்றை நாடுவது ரஜோ குணம்.

நாடுவது என்றால் ஏதோ கிடைத்தால் நல்லது, கிடைக்காவிட்டால் பெரிய நட்டம் ஒன்றும் இல்லை என்பது போல இல்லை.

தண்ணீர் தாகம் கொண்டவன் எப்படி நீரை நாடுவானோ அதுபோன்ற நாட்டம் அது.

பொன், பொருள், பெண், செல்வாக்கு, புகழ் என்று எதையும் ஒரு உணர்ச்சி பூர்வமாக, மிகுந்த ஆவலுடன் தேடுவது ரஜோ குணம்.

தேடுவதில் உள்ள தாகம், கிடைத்த பின் அதை தக்கவைத்துக் கொள்வதில் உள்ள பற்று இது இரண்டும் ரஜோ குணத்தின் கூறுகள்.

ரஜோ குணம் செயலைத் தூண்டும். நம்மை ஓட வைக்கும். மேலும் மேலும் சேர்க்கச் சொல்லும். இன்பங்களை துயிக்கச் சொல்லி தூண்டிக் கொண்டே இருக்கும்.

எல்லாம் இருந்தும், மாற்றான் மனைவியை தொட்டுப் பார்க்கத் தூண்டியது இராவணின் ரஜோ குணம்.

பரந்த சாம்ராஜ்யத்தில் , ஐந்து வீடு தரமாட்டேன் என்று ஐந்து இலட்சம் வீரர்களை  பலி கொடுத்தது துரியோதனின் ரஜோ குணம்.

வேண்டியது கிடைக்கும் வரை, ஓய்வில்லை , ஒழிச்சல் இல்லை. தேடியது கிடைத்த பின், அடுத்த ஒன்றை தேடத் தூண்டுகிறது.

வீடு வேண்டும், பங்களா வேண்டும், பெரிய கார் வேண்டும்,உலகம் எல்லாம் சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும், என்று ஆசைகளைத் தூண்டி, செயல்பட வைப்பது ரஜோ குணம்.

தேடலின் ஆர்வம்.
அடைந்தவற்றை பாதுகாக்கும் பொறுப்பு என்ற இந்த  இரண்டின் மூலம் அது நம்மை பிணிக்கிறது. கட்டிப் போடுகிறது.

ஒவ்வொரு ஆசையும் ஒரு சங்கிலி.

ஆசையின் மூலம் அடைந்த ஒவ்வொன்றும் ஒரு சங்கிலி.

எத்தனை சங்கிலிகள்.

பேராசை எனும் பிணியில் பிணி பட்டு என்பார் அருணகிரி.

மனைவி, மக்கள், வீடு, கார், டிவி, நிலம், நகை,....என்று எத்தனை சங்கிலிகள்.

எப்போதுதான் இவற்றிலிருந்து விடுதலை அடைவது ?

(For other slogas http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/147.html  )

கீதை - 14.6 - சத்வ குணம்

கீதை - 14.6 - சத்வ குணம் 

तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् ।
सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥१४- ६॥

தத்ர ஸத்த்வம் நிர்மலத்வாத்ப்ரகாஸ²கமநாமயம் |
ஸுக²ஸங்கே³ந ப³த்⁴நாதி ஜ்ஞாநஸங்கே³ந சாநக⁴ || 14- 6||

தத்ர = இவற்றுள்

ஸத்த்வம் = சத்வ குணம்

நிர்மலத்வாத் = தூய்மையானது

ப்ரகாஸ²கம் = ஒளி பொருந்தியது

அநாமயம் = ஆரோக்கியமானது


ஸுக= மகிழ்ச்சியானது

ஸங்கேந = இணைக்கக் கூடியது

 ப³த்⁴நாதி = பிணைத்தல்

ஜ்ஞாந = ஞானம்

ஸங்கேந = இணைத்தல்

சா = மேலும்

அநக =  பாவம் அற்றவனே ( அர்ஜுனா )

அவற்றுள்ளே சத்வம், தூய்மையானது (நிர்மலம்) , ஒளி பொருந்தியது, ஆரோக்கியமானது. பாவங்கள் அற்றவனே அது இன்பச் சேர்க்கையாலும் ஞானச் சேர்க்கையாலும் கட்டுப்படுத்துவது.


நம் முன்னோர்கள் இந்த குணங்களைப் பற்றி மிக மிக ஆழமாக ஆராய்ந்து இருக்கிறார்கள்.

ஒரு பொருள் ஒளி பொருந்தியதாய் இருக்கிறது என்றால் என்ன அர்த்தம் ? அதன் மேல்   விழும் ஒளி சிறப்பாக  , முழுவதுமாக பிரதிபலிக்கப் படுகிறது என்று அர்த்தம்.

எப்போது ஒளி நன்றாக பிரதிபலிக்கும் ? எப்போது ஒரு பொருள் அழுக்கு இல்லாமல், கறை இல்லாமல் சுத்தமாக இருக்கிறதோ அப்போது அது ஒளியை நன்றாக  பிரதிபலிக்கும்.

சத்துவ குணம், நிர்மலமானது. கறை அற்றது. எனவே அது ஒளி பொருந்தியது.

ஆரோக்கியமானது - ஆரோக்கியம் என்றால் இங்கே தீமைகள் அற்றது என்று கொள்ளவேண்டும். உலகில் உள்ள அனைத்து தீமைகளும் முதலில் மனதில் பிறக்கின்றன.  பின் செயல் வடிவம் பெறுகின்றது.  சத்துவ குணம் மிகுந்து நிற்கும் போது, மனதில் தீய எண்ணங்கள் வருவது இல்லை.


சத்துவ குணம் உயர்ந்தது தான். இருந்தும் , அது நம்மை இரண்டு வழிகளில் உலகோடு பிணைக்கிறது.

முதலாவது, ஞானத்தின் சேர்க்கையாலும்.

இரந்தாவது, மகிழ்ச்சியின் சேர்க்கையாலும்.

சத்துவ குணம் மேலிடும் போது  ஞானம் பெருகும். ஞானம் பெருகும் போது மகிழ்ச்சி  பெருகும். ஞானத்தை விட உயர்ந்த இன்பம் இருக்கிறதா என்ன ?

படிக்க படிக்க, அறிய அறிய மேலும் மேலும் இன்பம் உண்டாகும்.

அந்த இன்பம், மேலும் படிக்கத் தோன்றும். சந்தோஷமாக இருப்பதால், இதில் தவறு என்ன என்று கூடத் தோன்றும்.

வியாசர் சொல்கிறார், நல்லதே என்றாலும், இதுவும் நம்மை பிணைக்கும், கட்டிப் போடும். முன்பே பார்த்தோம், குணம் என்றால் கட்டுவது என்று பொருள் என்று.


இதை அறிந்துதான், மாணிக்க வாசகர் கற்பனவும் இனி அமையும் என்றார். படித்தது போதும் என்றார்.

உற்றாரை யான் வேண்டேன்; ஊர் வேண்டேன்; பேர் வேண்டேன்;
கற்றாரை யான் வேண்டேன்; கற்பனவும் இனி அமையும்; 
குற்றாலத்து அமர்ந்து உறையும் கூத்தா! உன் குரை கழற்கே,
கற்றாவின் மனம் போல, கசிந்து, உருக வேண்டுவனே!

ஞானம் என்பது பாதையாகவும் இருக்க வேண்டும், பலனாகவும் இருக்க எண்டும். அது பாதையாக மட்டும் இருந்து விட்டால், அதில் போய்க் கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். ஊரு வந்து சேராது.

கல்வி என்பது கடல் போன்றது. இன்னும் சொல்லப் போனால், கல்வியின் ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒரு கடல் போன்றது. எனவே, மணிவாசகர்

கல்வி எனும் பல் கடல் பிழைத்தும் என்றார்

கல்வி என்ற பல கடல்களை தாண்டிப் பிழைத்து வந்தேன் என்கிறார்.

இன்னும் மற்ற குணங்களையும் பற்றி  பார்ப்போம்.

(For other slogas http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/146.html )

கீதை - 14.5 - குணங்கள் நம்மை பிணிக்கின்றன

கீதை - 14.5 - குணங்கள் நம்மை பிணிக்கின்றன 

सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः ।
निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥१४- ५॥

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி கு³ணா: ப்ரக்ருதிஸம்ப⁴வா: |
நிப³த்⁴நந்தி மஹாபா³ஹோ தே³ஹே தே³ஹிநமவ்யயம் || 14- 5||


ஸத்த்வம் = சத்வம்

ரஜஸ் = ரஜஸ்

தம = தமஸ்

இதி = என

குணா: = குணங்கள்

ப்ரக்ருதி = பிரக்ரிதியில்


ஸம்ப⁴வா: = சம்பவிக்கின்றன

|
நிபத்⁴நந்தி = பிணைக்கின்றன

மஹாபாஹோ = பெரிய தோள்களை உடையவனே

தேஹே = உடலையும்

தேஹிநம் அவ்யயம் = உடலைக் கொண்டதையும் பிணைக்கின்றன




சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் இந்த  மூன்று குணங்களும் குணங்கள் பிரகிருதியில் தோன்றுகின்றன. பெரிய தோள்களை உடையவனே, இவை உடலையும் உடலைக் கொண்டதையும் பிணைக்கின்றன. 

மிக மிக அற்புதமான அத்யாயம்.

இந்த சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் என்ற குணங்களைப் பற்றி மிக விரிவாக பின்னால் பார்க்க  இருக்கிறோம். எனவே, இப்போது அதில் மெனக்கெட வேண்டாம்.

இந்த குணம் என்ற சொல்லுக்கு என்ன அர்த்தம் ?  குணம் என்ற சமஸ்க்ரித்த சொல்லுக்கு  பிணைத்தல் என்று ஒரு பொருள் உண்டு. அதற்கு சரியான தமிழோ அல்லது ஆங்கில சொல்லோ இல்லை.

குணங்கள்தான் நம்மை இந்த உலகோடு பிணைக்கின்றன.

எப்படி என்று சிந்திப்போம்.

சில விஷயங்கள் நமக்கு பிடிக்கிறது. நல்ல உணவு, இனிய சங்கீதம், நமக்கு பிடித்த புத்தகம், என்று எத்தனையோ பிடித்த விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

ஏன் அவற்றை நமக்குப் பிடிக்கிறது ?

அவற்றின் குணங்கள்தான் காரணம்.

இனிப்பு என்ற குணம் பிடிக்கிறது, குளிர்ச்சி என்ற குணம் பிடித்து இருக்கிறது, லயமாக வரும்  சப்த்தம் பிடிக்கிறது.

இப்படி உலகில் உள்ளவைகளின் குணங்கள் சில நமக்கு பிடிக்கின்றன, சில பிடிப்பது இல்லை,  சிலவற்றில் நாம் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல் இருக்கிறோம்.

பிடித்தவற்றை நாம் நமக்கே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகிறோம். மீண்டும் மீண்டும் அதை அனுபவிக்க ஆசைப் படுகிறோம். வேறு யாராவது  நமக்கு இல்லாமல் எடுத்துக் கொண்டு போய் விடக் கூடாதே என்று கவலைப் படுகிறோம்.

இதே போல் மற்ற குணங்களும்.

இப்படியாக குணங்கள் நம்மை இந்த உலகோடு பிணைக்கின்றன.

பிடித்த குணங்களை தேடி ஓடுகிறோம், பிடிக்காத குணங்களை விட்டு ஓடுகிறோம்.

இப்படியாக குணங்கள் நம்மை அலைகழிக்கின்றன.

சற்று கூர்ந்து சிந்தியுங்கள்.

எனக்கு ஒன்றைப் பிடிக்கிறது என்று சொல்லும் போது என்ன நிகழ்கிறது.

பிடித்தல் என்ற குணம் என்னில் எழுகிறது.

அந்த பிடித்தல் என்ற உணர்வு எழ அந்தப் பொருளின் ஏதோ ஒரு குணம் காரணமாகிறது.

"எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது" என்று கூறும்போது, பிடித்தலாகிய உணர்வை, குணத்தை என்னோடு சேர்த்துக் கொள்கிறேன். அப்போது பிடித்தல் வேறு, நான் வேறு அல்ல. எனக்குப் பிடித்து இருக்கிறது.

இப்படி வெளியில் உள்ள ஒன்றின் குணம் என்னுள் ஒன்றைத் தூண்டி விட்டு இந்த  இரண்டுக்கும் ஒரு பிணைப்பு நிகழ்கிறது.

இந்த குணங்கள் எதனால் வருகின்றன, அவற்றின் விளைவுகள் என்ன, அவற்றை எப்படி கட்டுப் படுத்துவது, கட்டுப் படுத்தியவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள், கட்டுப் படுத்தினால் என்ன நிகழும் என்று விரிவாக பார்க்க இருக்கிறோம்.

வாருங்கள்.

(For other slogas: http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/145.html )

கீதை - 14.4 - நானே பரம பிதா

கீதை - 14.4 - நானே பரம பிதா 

सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः संभवन्ति याः ।
तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥१४- ४॥

ஸர்வயோநிஷு கௌந்தேய மூர்தய: ஸம்ப⁴வந்தி யா: |
தாஸாம் ப்³ரஹ்ம மஹத்³யோநிரஹம் பீ³ஜப்ரத³: பிதா || 14- 4||

ஸர்வ = அனைத்தின்

யோநிஷு =  ஆதி, மூலம், தோற்றம்

கௌந்தேய = குந்தி புத்திரனே

மூர்தய: = வடிவங்கள் , தோற்றங்கள்

ஸம்ப⁴வந்தி = உதிகின்றன

யா: = அவை

தாஸாம்= அவைகளில்

ப்³ரஹ்ம மஹத் = உயர்ந்த பிரம்மத்தின்

யோநி = தோற்றத்தில், மூலத்தில்

அஹம் = நான்

பீஜப்ரத = விதைக்கும், தோன்றவைக்கும்

பிதா = தகப்பன்

நான் தரும்  விதை மற்றும் இந்த பெரிய பிரம்மமே அனைத்து வடிவங்களின் தோற்றத்திற்கும் காரணம்.  நானே அனைத்திற்கும் பிதா.

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் சொன்னதை மீண்டும் இங்கே வலியுறுத்துகிறான் கண்ணன்.

பரந்து விரிந்து கிடக்கும் இந்த உலகில் என் எண்ணங்களை ஏற்றி (நானே விதை) அதற்கு நான் உயிர் தருகிறேன்.

நான் காணும் உலகம், என்னால் உருவாக்கப் பட்டது. அதற்கு நானே காரணம்.

நிலம் இல்லாமல் விதை முளைக்க முடியாது. அது போல, என் எண்ணங்கள் மட்டும் உலகை படைக்க முடியாது. பிரக்ரிதி, க்ஷேத்ரம் என்ற வெளி உலகு வேண்டும்.

என் எண்ணங்கள் அதில் கலக்கும் போது , என் உலகம் தோன்றுகிறது.

இதில் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயங்கள் என்னவென்றால்:

முதலாவது, இந்த உலகம் மாயை , வெறும் கற்பனை என்று கீதை சொல்லவில்லை.

ப்³ரஹ்ம மஹத் என்ற பெரிய பிரபஞ்சம் வேண்டும். அதுவே ஆதாரம்.

அதுதான் நிலம் . அந்த நிலத்தில் நம் எண்ணங்கள் கலக்கும் போது நமக்கான உலகம்  உண்டாகிறது.

இரண்டாவது, என்ன மரம் வரப் போகிறது என்று மண் தீர்மானிப்பதில்லை, விதை தீர்மானிக்கிறது.  இந்த உலகை இன்பமயமாக்குவதும், துன்பமயமாகுவதும் நம் கையில் இருக்கிறது. அதை மாற்றும் பிதா நாம். பெண் என்பவள் எப்படி ஆணின் விந்தை வாங்கி குழந்தையாக்கித் தருகிறாளோ  அது போல, இந்த உலகம் நம் எண்ணங்களை வாங்கி நமக்கான உலகைத் தருகிறது.

மூன்றாவது, என்ன விதைகிறோமோ அது தான் முளைக்கும். பாகற்காய் விதையை விதைத்து விட்டு பலா மரம் வரவில்லையே என்றால் வராது. எது வேண்டுமோ  அதை விதையுங்கள். தினை விதைத்தால் தினை அறுப்பீர்கள் . வினை விதைத்தால் வினைதான் அறுக்க முடியும்.

நான்காவது, விதை விதைத்த பின் வளர்வது நம் கையில் இல்லை. நிலமும் சூழ்நிலையும் பார்த்துக் கொள்ளும். விதைப்பது எல்லாம் முளைத்து விடுவதில்லை. நல்லதே விதைத்துக் கொண்டிருப்போம். அதில் ஏதேனும் முளை விட்டால் அது நல்லதாகவே இருக்கும்.

ஐந்தாவது, ஒரு முறை விதைத்து அது விளைந்து விட்டால் அதில் இருந்து மேலும் விதைகள் வரும். அந்த விதைகள் மேலும் பல தாவரங்களைத் தரும். மேலும் மேலும்  வளர வேண்டாம் என்றால், விதைக்கமலேயே இருந்து விடுதல் நலம்.


பிணக்கு இலாத பெருந்துறைப் பெருமான்! உன் நாமங்கள் பேசுவார்க்கு,
இணக்கு இலாதது ஓர் இன்பமே வரும்; துன்பமே துடைத்து, எம்பிரான்!
உணக்கு இலாதது ஒர் வித்து, மேல் விளையாமல், என் வினை ஒத்த பின்,
கணக்கு இலாத் திருக்கோலம் நீ வந்து, காட்டினாய், கழுக்குன்றிலே!



என்பார் மணிவாசகர். வித்து மேல் விளையாமல் போக வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார் அவர்.

அந்த விதை எங்கிருந்து வருகிறது ? அதை விதைக்காமல் இருப்பது எப்படி என்று மேலும்  சிந்திப்போம்.

(For other slogas - http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/144.html )