கீதை - 14.3 - நான் இந்த உலகை உருவாக்குகிறேன்

கீதை - 14.3 - நான் இந்த உலகை உருவாக்குகிறேன் 

मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन्गर्भं दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥१४- ३॥

மம யோநிர்மஹத்³ப்³ரஹ்ம தஸ்மிந்க³ர்ப⁴ம் த³தா⁴ம்யஹம் |
ஸம்ப⁴வ: ஸர்வபூ⁴தாநாம் ததோ ப⁴வதி பா⁴ரத || 14- 3||


மம = என்

யோநி = ஆரம்பம், தொடக்கம்

மஹத்= பெரிய, உயர்ந்த

ப்ரஹ்ம = பிரமம்

தஸ்மிந் = அதில்

கர்பம்  = கர்பம்

ததாமி = நான் செலுத்துகிறேன்

அஹம் = நான்

ஸம்பவ: = சம்பவிக்க, பிறக்க, தோன்ற

ஸர்வ பூதாநாம் = அனைத்தையும்

ததோ  = அதன் பிறகு

பவதி = வந்தன

பாரத = பாரத வம்சத்தவனே

பெரிய பரப்பிரம்மமே எனக்கு ஆதாரம்; அதன் கர்பத்தில் நான் என்னை செலுத்துகிறேன்.  பாரதா, அனைத்தும் அதிலேதான் பிறக்கின்றன.

இவ்வளவுதான் அந்த ஸ்லோகத்துக்கு அர்த்தம். இதில் இருந்து நாம் என்ன அறிய முடியும் ?

சிந்திப்போம்.


ஒரு நாள் இந்த வாழ்கை இனிமையாக இருக்கிறது. இன்னொரு நாள் அதுவே துக்கமாக இருக்கிறது.

சில சமயம் சுகமாக இருக்கும் வாழ்க்கை, சில சமயம் சுமையாகவும்  இருக்கிறது.

இது சுகமா ?சுவையா ? இன்பமா ? துன்பமா ?

ஒரு சிலை இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

அந்த சிலை எப்படி தோன்றியது ?

சிலை தோன்றக்  கல் வேண்டும். கல் தான் ஆதாரம். கல் இல்லாமல் சிற்பம் வர முடியாது.

வெறும் கல் மட்டும் சிற்பமாக முடியுமா ? முடியாது.

சிற்பியின் கற்பனை மற்றும்  அவன் கை வண்ணம் சேரும்போது அது சிற்பமாக உருவாகிறது.

அது போல, இந்த உலகம் உண்டாக அதில் உள்ள பொருள்கள் தான் ஆதாரம். "மஹத்³ப்³ரஹ்ம" என்றால் முடிவே இல்லாத  என்று பொருள்.  முடிவே இல்லாத உலகம்,  பரந்து விரிந்த பொருட்களால் ஆனது.

"அதன் கர்ப்பத்தில் என்னைச் செலுத்தி நான் இந்த அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்குகிறேன்"

இந்த உலகம் நம் கற்பனையில், நாம் எவ்வாறு அதனோடு தொடர்பு கொள்கிறோமோ அதன் மூலம் அது உருவாகிறது.

எப்படி சிற்பியின் கற்பனையும், கை வண்ணமும் சேரும்போது சிற்பம் உருவாகிறதோ அப்படி, நம் எண்ணங்களும் செயல்களும் இந்த உலகை உருவாக்குகின்றன.

ஒரு கல்லுக்குள் இருந்து ஆண் வடிவ சிற்பமும் வரலாம், பெண் வடிவ சிற்பமும் வரலாம், ஒரு விலங்கின் வடிவம் கூட வரலாம். கல் ஒன்று தான், சிற்பி ஒருவன்தான் என்றாலும் அவன் கற்பனைக்கு ஏற்ப சிற்பம் மாறுபடுவதைப் போல,  உலகம் ஒன்றுதான், நீங்கள் ஒருவர் தான், உங்கள் கற்பனைக்கு, எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப உலகம் மாறுகிறது.

அதைத்தான் கண்ணன் இங்கே சொல்கிறான்,

"அதன் கர்பத்தில் நான் என்னை செலுத்துகிறேன்.  பாரதா, அனைத்தும் அதிலேதான் பிறக்கின்றன."

நாம் நம் கற்பனைகளை, கனவுகளை, ஏக்கங்களை, எதிர்பார்புகளை இந்த உலகில் ஏற்றுகிறோம்.

அதற்கு தக்க, இந்த உலகம் நமக்கு உயிர் பெற்று எழுகிறது.

புரிந்த மாதிரியும் இருக்கிறது, புரியாத மாதிரியும் இருக்கிறது....

சில உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.

நான் ஒரு பெண்ணை பார்க்கிறேன். அவள் யாரோ, நான் யாரோ.

அவள் என்னைப் பாதிக்கவில்லை, இது வரை.

எனக்கு அவளைப் பிடிக்கத் தொடங்குகிறது.

சந்தோஷப் படுகிறேன்.

அவளை காதலிக்கிறேன்.

இன்னும் சந்தோஷம்.

அவள் என் காதலை ஏற்றுக் கொள்கிறாள்...நான் இறக்கை இல்லாமல் பறக்கிறேன்.

அல்லது, அவள் என் காதலை மறுத்து விடுகிறாள்...

நான் துன்பத்தில் விழுகிறேன்.

இந்த இன்பமும் துன்பமும் என்னால் உருவாக்கப்  பட்டது.

சுகம், துக்கம், இன்பம், துன்பம், உயர்வு, தாழ்வு, என்ற அனைத்தும் என்னால் இந்த  உலகைக் கொண்டு உருவாக்கப் பட்டது.

எப்படி நான் இவற்றை உருவாக்குகிறேன் ? ஏன் நான் உருவாக்குகிறேன் ? எது என்னை உருவாக்கச் செய்கிறது ?

இவற்றை நான் உருவாக்காமல் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? இவற்றை உருவாக்குவது என் கையில் இருக்கிறதா ? அல்லது நான் செலுத்தப் படுகிறேனா ?

 வாருங்கள்,சேர்ந்து சிந்திப்போம்.

For other slogas: http://bhagavatgita.blogspot.com/2016/03/143.html

கீதை - 14.2 - பிறப்பும், இறப்பும் இல்லை

கீதை - 14.2 - பிறப்பும், இறப்பும் இல்லை 

इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ।
सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥१४- २॥

இத³ம் ஜ்ஞாநமுபாஸ்²ரித்ய மம ஸாத⁴ர்ம்யமாக³தா: |
ஸர்கே³ऽபி நோபஜாயந்தே ப்ரலயே ந வ்யத²ந்தி ச || 14- 2||

இதம் = இந்த

ஜ்ஞாநம் = ஞானத்தை

உபாஸ்ரித்ய = உபாசித்த பின், கடை பிடித்தபின்

மம = என்

ஸாதர்ம்யம் = சஹ + தர்மியம் = என் நிலையை

ஆகதா:  = அடைவார்கள், அடைந்தவர்கள்

ஸர்கே = பிறப்பிலும்

அபி = மேலும்

ந = இல்லை

உபஜாயந்தே = பிறப்பது (உப + ஜன் + யதே)

ப்ரலயே = பிரளய காலத்தில், அழிவு காலத்தில்

ந = இல்லை

வ்யதந்தி = நடுங்குவது இல்லை, பிறழ்வது இல்லை, சமநிலை தவறுவது இல்லை.

ச =மேலும்

இந்த ஞானத்தை அடைந்து, என் நிலையை அடைந்தோர், படைப்புக் காலத்தில் பிறப்பதும் இல்லை; ஊழிக் காலத்தில் இறப்பதும் இல்லை. 

ஞானத்தில் உயர்ந்த ஞானத்தை உனக்கு விளக்குகிறேன் என்றான் கண்ணன் முந்தைய  ஸ்லோகத்தில்.

அந்த உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெறுவதால் என்ன பயன் ? நிறைய செல்வம் கிடைக்குமா ? பதவி , அதிகாரம் இதுவெல்லாம் கிடைக்குமா ?

இல்லை, அதையும் தாண்டி, வேறு ஒன்று கிடைக்கும்.

அது,

முதலாவது, இறை நிலையை அடைவது. "என் நிலையை அடைந்து" என்று கூறுகிறான் கண்ணன். அதாவது, இந்த ஞானத்தைப் பெற்றால், கண்ணன் போன்ற நிலையை அடைய முடியும்.

இரண்டாவது, அந்த ஞானத்தைப் பெற்றவர்கள், தோன்றும் காலத்தில் தோன்றுவது இல்லை,  அழிவு காலத்தில் அழிவது இல்லை.

இது என்ன புதுச் சிக்கலாக இருக்கிறது.

தோன்றும் போது தோன்றாமல் இருப்பது, அழியும் போது அழியாமல் இருப்பது என்றால் என்ன ?


தோற்றம் அழிவு என்பதை ஏதோ குழந்தை பிறப்பது, முதியவன் இறப்பது என்று எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.


தோற்றம் என்றால் புதிதாக தோன்றுவது. அழிவது என்றால் ஏற்கனவே இருப்பது இல்லாமல் போவது.

தினம் தோறும் நாம் ஏதோ ஒன்றை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அது வேணும், இது வேணும், அதுவும் வேணும், இதுவும் வேணும் என்று நாளும் நாளும்  ஆசைகள் வளர்ந்து கொண்டே போகின்றன. பணம், செல்வம், புகழ், செல்வாக்கு, பட்டம், பதவி, அதிக்கரம், அனுபவம் என்று எல்லாவற்றிலும் மேலும் மேலும் வேண்டும் வேண்டும் என்று ஓடுகிறோம்.

அலைகிறோம்.

இந்த அலைச்சலை சற்று ஆழ்ந்து நோக்கினால் ஒன்று புரிபடும்.

எது வேண்டும் என்று அலைந்தோமோ, அது கிடைத்தவுடன் அலைச்சல் நிற்பது இல்லை.  அந்த இடத்தில் வேறு ஒன்று புதிதாக வந்து விடுகிறது.

புதிய ஒன்றிற்காக அலைகிறோம் .

பழைய ஆசைகள் முடிந்து புது ஆசைகள் பிறக்கிறது.  ஒரே சமயத்தில் பலப் பல ஆசைகள்.

வீடு வாங்க வேண்டும், கார் வேண்டும், வெளிநாட்டில் உல்லாச பயணம், பதவி உயர்வு, என்று இப்படி ஆயிரம் ஆசைகள் நம்மை போட்டு வறுத்து எடுக்கின்றன.

ஒரு ஆசை தீர்வதற்கு முன்பே பல புது ஆசைகள் பிறக்கின்றன.

ஒவ்வொரு ஆசையுடனும் நாம் நம்மை பிணைத்துக் கொள்கிறோம்.

ஒவ்வொரு ஆசை பிறக்கும் போதும் நாம் புதிதாக உருவெடுக்கிறோம். அந்த ஆசை  நிறைவேற வேண்டி திட்டம் போடுகிறோம், வேலை செய்கிறோம், படிக்கிறோம், யார் யாரையெல்லாமோ போய் பார்க்கிறோம்..ஏன் கடவுளைக் கூட துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறோம்.

ஏன் இது நிகழ்கிறது. ஏன் அமைதியாக ஓட்டம் இல்லாமல், சலனம் இல்லாமல், அலைச்சல் இல்லாமல் இருக்க முடிவதில்லை ?

எது அலைகிறது ?

எது பூரணத்துவம் (perfection ) அடையவில்லையோ, அது அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது.

பூரணத்துவம் அடைந்து விட்டால், ஓட்டம் நின்று விடும்.

ஊர் போய்ச் சேரும் வரைத்தானே பயணம். ஊர் வந்து சேர்ந்து விட்டால் பயணம் நின்று போகும் அல்லவா ? அது போல,

பூரணத்துவத்தை அடையும் வரை, இந்த அலைச்சல் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒவ்வொரு ஆசையுடனும் நாம் நம்மை ஒன்று படுத்திக் கொண்டு, அந்த ஆசைகளோடு நாம் பிறக்கிறோம்.

அந்த ஆசைகள் நிறைவேறும் போது , அந்த ஆசை இறந்து விடுகிறது...அதோடு சேர்ந்து நாமும் , அந்த ஆசையோடு கூடிய நாமும் இறக்கிறோம்.

வாடகை வீட்டில் இருப்பவன், ஒரு படுக்கை அறை உள்ள வீடு வேண்டும் என்று ஆசைப் படுகிறான். அதற்காக உழைக்கிறான், கடன் வாங்குகிறான், கடனை அடைக்கியப் பாடு படுகிறான்....இது ஒரு புது அவதாரம்.

கடனை அடைத்து முடித்தவுடன், அந்த ஆசை முடிந்து போகிறது. அடுத்து இரண்டு படுக்கை அறை உள்ள வீடு வேண்டும் என்று ஆசைப் படுக்கிறான்.

ஒரு படுக்கை அறை உள்ள வீட்டுக்குப் ஆசைப்பட்டவன் இல்லை. மறைந்து விட்டான். இறந்து விட்டான். இரண்டு படுக்கை அறை உள்ள வீட்டுக்கு ஆசைப் படுபவன் பிறந்து இருக்கிறான்.

இபப்டி ஒவ்வொரு ஆசைகளோடும் நம்மை இணைத்துக் கொண்டு, அது வேறு நாம் வேறு அல்ல என்று நினைத்துக் கொண்டு பிறந்து பிறந்து இறக்கிறோம்.

இந்த அத்தியாயத்தில் சொலப்பட்ட ஞானம் வந்தால், இந்த (ஆசை) பிறக்கும் போது நாம் பிறப்பதும், இந்த ( ஆசை ) இறக்கும் போது நாம் இறப்பதும் நிகழாது.

ஆசைகள் ஏன் நிகழ்கின்றன ? அவை எங்கிருந்து பிறக்கின்றன ? எந்தவிதமான ஆசை, எப்போது நிகழ்கிறது...அவற்றை எப்படி நம் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது...அவற்றை தாண்டி எப்படி போவது என்பது பற்றி எல்லாம் இந்த அத்தியாயம் கூறப் போகிறது.

உங்களைப் போலவே நானும் ஆவலாக இருக்கிறேன், இவற்றை அறிந்து கொள்ள.

(For other slogas , please visit: http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/142.html )

கீதை - 14.1 - மீண்டும் சொல்கிறேன்

கீதை - 14.1 - மீண்டும் சொல்கிறேன் 

श्रीभगवानुवाच
परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥१४- १॥

ஸ்ரீப⁴க³வாநுவாச
பரம் பூ⁴ய: ப்ரவக்ஷ்யாமி ஜ்ஞாநாநாம் ஜ்ஞாநமுத்தமம் |
யஜ்ஜ்ஞாத்வா முநய: ஸர்வே பராம் ஸித்³தி⁴மிதோ க³தா: || 14- 1||

ஸ்ரீபகவான் உவாச = ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறான்

பரம் = உயர்ந்த

பூய: = மீண்டும், மேலும், அதிகம்

ப்ரவக்ஷ்யாமி = ப்ர வாக் க்ஷியாமி = சொல்கிறேன்

ஜ்ஞாநாநாம் = ஞானங்களில்

ஜ்ஞாநம் உத்தமம் = உயர்ந்த ஞானத்தை

யஜ்ஜ்ஞாத்வா = அதை உணர்ந்த பின்

முநய: = முனிவர்கள்

ஸர்வே = அனைத்து

பராம்= உயர்ந்த

 ஸித்தி = சித்தியை

இதோ = இங்கிருந்து, இன்றிலிருந்து

கதா: = அடைந்தார்கள்

ஸ்ரீ பகவான் சொல்லுகிறான்: ஞானங்களுக்கு எல்லாம் மேலான பரம ஞானத்தை உனக்கு மீண்டும் சொல்கிறேன். . அதை அறிந்து முனிவர்கள் இந்த உலகில் இருந்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்கள்.


நாம் எதையும் அப்படியே கேட்பது இல்லை. புதிதாக ஒரு கருத்தைக் கேட்டால், அது நமக்கு ஏற்கனவே இருக்கும் கருத்தோடு ஒத்துப் போனால், அதை ஏற்றுக் கொள்வோம். இல்லை என்றால்,

"இதெல்லாம் கஷ்டம்"

"கேக்குறதுக்கு நல்லா இருக்கு, நடை முறையில் சாத்தியமில்லை"

"அப்படி ஒரு நிலையை அடைந்தால் நல்லது தான், ஆனால் முடியுமானு தெரியல" என்று சந்தேகத்தை எழுப்புவோம்.

"நான் மட்டும் மாறி என்ன செய்ய, எல்லாரும் மாறினால் தான் இது நடக்கும் " என்று கூறி நாம் மாறும் ஒரு சந்தர்பத்தை தள்ளிப் போட்டு விடுவோம். உலகம் மாறட்டும், அப்புறம் நான் மாறுகிறேன் என்று சொல்லி தப்பித்துக் கொள்வோம்.

அது மட்டும் அல்ல, புதிய கருத்துகள் மனதில் அவ்வளவு எளிதில் பதியாது.

மனித மனம் மறக்கும் இயல்பு உடையது.

எனவே, கிருஷ்ணன், "நான் மீண்டும்" சொல்கிறேன் என்று இந்த அத்யாயத்தை ஆரம்பிக்கிறான்.

சொல்வது யார் என்பதல்ல கேள்வி. கேட்பது யார் என்பது முக்கியம்.

கண்ணனே சொன்னாலும் அர்ஜுனனுக்கு மனதில் ஏறவில்லை. அவன் சந்தேகங்கள் அவனை துரத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன.


அர்ஜுனன் இத்தனைக்கும் நல்ல மாணவன்.  கூரிய அறிவு கொண்டவன். நல்லவன், வல்லவன்.

கண்ணன் சொல்லிக் கேட்ட அர்ஜுனன் பாடு அப்படி என்றால், நாம் எல்லாம் எந்த மூலை.

நல்ல விஷயங்களை திரும்ப திரும்ப படிக்க வேண்டும். கேட்க வேண்டும். நாளடைவில் அது நமது இயல்பாக மாறிவிடும். அது வரை, திரும்ப திரும்ப அவற்றைக் கேட்பதை, படிப்பதை தவிர வேறு வழி இல்லை.

கீதை போன்ற புத்தகங்கள் ஒரு முறை படித்து முடித்து விட வேண்டிய புத்தகங்கள் அல்ல. திரும்ப திரும்ப படிப்பதன் மூலம் புது புது அர்த்தங்கள், ஆழ்ந்த சிந்தனகைள் அதிலிருந்து நமக்கு தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

வாழ் நாள் முழுவதும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் அது.

"இந்த உலகில் இருந்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்கள்."

பல மதங்கள், பல மத சம்பந்தப் பட்ட புத்தகங்கள் பொதுவாக சொல்வது என்ன என்றால், அவை சொல்லிய வழியில் நடந்தால் சொர்க்கம் கிடைக்கும், பரம பதம் கிடக்கும், வைகுந்தம் கிடைக்கும், கைலாயம் போகலாம், அடுத்த பிறவியில்  நல்லது நடக்கும் என்று.

ஏன், இந்தப் பிறவியிலேயே நல்லது நடக்காது என்று யாரும் கேட்பது இல்லை. இங்கேயே, இந்தப் பிறவியிலேயே நடக்கும் என்றால், அந்த மதங்கள், அந்த புத்தகங்கள் சொல்வது உண்மையா பொய்யா என்று தெரிந்து விடும். எனவே, யாரும் சரி பார்க்க முடியாத படி, சொர்க்கம், நரகம், மறு பிறவி என்று  சொல்லி விடுகிறார்கள்.

கீதை ஒன்று தான், "இந்தப் பிறவியிலேயே உயர்ந்த கதியை அடைய முடியும்" என்று சொல்கிறது.

அது மட்டும் அல்ல, இதுவரை பல முனிவர்கள் இந்த அறிவைப் பெற்று இந்த பிறவியிலேயே  உயர்ந்த கதியை அடைந்து இருக்கிறார்கள் என்று சொல்கிறது.

ஒருவேளை அது சரி இல்லை என்றால், கீதை என்றோ மறுக்கப் பட்டிருக்கும்.

இது வரை கீதை மறுதலிக்கப் படவில்லை.

எனவே, அது சொல்லியது உண்மை என்று சரி பார்க்கப் பட்டு இருக்கிறது.

"ஞானங்களுக்கு எல்லாம் உயர்ந்த ஞானத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்"

வாழ் நாள் எல்லாம் எதை எதையோ படித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். யார் யார் சொல்வதை எல்லாமோ கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். யாராவது, எந்த புத்தகமாவது நான் சொல்வது தான் அனைத்திலும் உயர்ந்தது என்று சொல்லி இருக்கிறதா ? இல்லை.

கீதை அப்படி அறுதியிட்டுச் சொல்கிறது.

அப்படி சொல்லவும் ஒரு கம்பீரம் வேண்டும். உறுதி வேண்டும்.

அந்த பலம், கீதையிடம் இருக்கிறது.

இதை உணர்ந்தால் , இந்தப் பிறவியிலேயே உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும் என்றும் உறுதி கூறுகிறது.

அப்படி என்னதான் இருக்கிறது அதில்...

மேலும் பார்ப்போம்.

 

கீதை - பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் - ஒரு தொகுப்பு

கீதை - பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் - ஒரு தொகுப்பு 

1. இந்த உடல் க்ஷேத்ரம் என்று சொல்லப் படுகிறது. இதை அறிந்து கொள்பவன் க்ஷேத்ரன்ஞன் .

2. எது க்ஷேத்ரம் , யார் க்ஷேத்ரன்ஞன் என்று அறியும் அறிவே உண்மையான அறிவு.

3. இந்த க்ஷேத்ரம் என்பது பல்வேறு ரிஷிகளால் உணரப் பட்டு, எடுத்து பாடப் பட்டது.  இதை அறுதி இட்டுக் கூற முடியாது. யூகங்கள் நிறைந்தது.

4. இந்த உடல் மட்டும் அல்ல, அதில் உள்ள புலன்கள், அதில் எழும் ஆசைகள், பகை, துக்கம், இன்பம், துன்பம் என்று இவை அனைத்தும் சேர்ந்தது க்ஷேத்ரம்.

5. ஞானம் என்றால் என்ன ?

6. கர்வம் இன்மை, பெருமிதம் இன்மை, பிறருக்கு ஹிம்சை செய்யாமை, பொறுமை, நேர்மை, ஆசாரியனை வழிபடுதல், தூய்மை, ஸ்திரத்தன்மை , தன்னைக் கட்டுப் படுத்துதல், புலன் இன்பங்களில் விருப்பம் இன்மை, அகங்காரம் இல்லாமை, பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு, நோய், துக்கம், தோஷம் இவற்றின் பால் சம நிலை, பற்றற்ற தன்மை, சொந்தங்களை தனது என்று கருதாமை,  விரும்பியது மற்றும் விரும்பாதது என்று எது நடந்தாலும் சம சித்தம் ,  தவறாத யோகம், பக்தி, கூட்டங்களை விடுத்து தன்மை நாடுதல், தன்னைத் தான் அறிந்து கொள்வதில் தளரா முயற்சி, தத்துவ ஞானங்களின் பொருளை அறிந்து கொள்ளுதல் ...இவையே ஞானம் எனப்படும். இவை அல்லாதவை அஞ்ஞானம்.

7. ஞேயம் என்பதை அறிந்தால் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு பெறலாம்.  அநாதியாகிய பரப்பிரம்மம்,  அதில் சத் ம் இல்லை, அசத்தும் இல்லை. அது உலகம் எங்கும் நிறைந்து இருக்கிறது.  அனைத்து புலன்களிலும் இருந்து அவற்றை செம்மையுற செலுத்துவது, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது, பற்று இல்லாது, அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொள்வது, தனக்கு என்று குணம் என்று ஒன்று இல்லாதது, உடலுக்கு நிகழும் அனுபவங்களை தூய்பது அது. அனைத்து போருகளுக்கும் உள்ளேயும், வெளியேயும் இருப்பது, ; சரமும் அசரமுமாவது; நுண்மையால் அறிய முடியாதது, தூரமானது; அருகிலிருப்பது.
உயிர்களில் பிரிவுபட்டு இல்லாமல் ஆனால் பிரிந்தது போல இருப்பது. பூதங்களாய் தாங்கோது அது.  புலன்களுக்கு உணர்வைத் தருவது, அவற்றை பிறக்கச் செய்கிறது.

8. ஒளிகளுக்கெல்லாம்  அதுவே ஒளி தருவது. அனைதிற்குள்ளும்இருப்பது. அதுவே ஞானம்.

9. இதை அறிபவன், எனது தன்மையை அடைகிறான்.

10. பிரகிருதி, புருஷன் இவ்விரண்டும் ஆதியில் இருந்தே இருக்கிறது.  வேறுபாடுகளும் குணங்களும் பிரகிருதியிலேயே  பிறக்கின்றன.

11. காரியங்களைச் செய்வது பிரகிர்தி. சுக துக்கங்களை உணர்வது புருஷன்.

12, புருஷன் பிரகிருதியில் இருந்து, அதில் நிகழும்  குணங்களைத் அனுபவிக்கிறான். குணங்களினிடம் பற்றுக் கொள்வதன் மூலம், இவன் நல்லவனாகவும், தீயவனாகவும் தோன்றுகிறான்.

13. அனைத்தையும் செலுத்துவோன் ,  அனுமதி தருபவன், ஏற்றுக் கொள்பவன்,  அனுபவிப்பவன்...இந்த காரியங்களைச் செய்யும் அவனே பரம புருஷன்.

14. புருஷனையும், பிரகிருதியையும், அதன் குணங்களையும் அறிந்தவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பது இல்லை.

15. இந்த புருஷன், ப்ரகிர்தி, க்ஷேத்திரன், க்ஷேத்ரன்ஞன் என்பவற்றை ஞான, யோக மற்றும் கர்ம மார்கத்தில் சென்று அறியலாம். அல்லது அதில் சென்றவர்களை கேட்டும் அறிந்து கொள்ளலாம்.

16. உயிர்கள் க்ஷேத்திரம் மற்றும் க்ஷேத்திரக்ஞனும்  சேர்வதால் தோன்றுகின்றன.

17. புருஷன் அனைத்து உயிர்களிலும் சமமாக இருக்கிறான்.  அதை அறிபவனே காட்சி உடையவன்.

18. எங்கும் எதிலும் ஈசனைக் காண்பவன் துன்பப் பட மாட்டான்.  அவன் பரகதி அடைவான்.

19. தொழில்கள் என் மூலம் நடக்கிறது. நான் நடத்துவது இல்லை என்று அறிபவனே காட்சி உடையவன்.

20. அனைத்தும் ஒன்றில் இருந்தே வந்தது என்று அறிபவன், பரந்த பிரமத்தை அடைவான்

21. தொடக்கம் இல்லாமையாலும், தன்கென்று ஒரு குணம் இல்லாமையாலும் பரமாத்மா  குற்றம் அற்றவன்.  இவன் உடம்பிலிருந்தாலும் செயல் அற்றவன். பற்று அற்றவன் - ஆகாயத்தைப் போல, சூரியனைப் போல.

22. இவற்றை தன் அறிவால் எவன் காண்கிறானோ, அவன் இந்த பூத பிரகிரிதிகளை விட்டு உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

கீதை - 13.34 - ஞானத்தின் பார்வை

கீதை - 13.34 - ஞானத்தின் பார்வை

क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोरेवमन्तरं ज्ञानचक्षुषा ।
भूतप्रकृतिमोक्षं च ये विदुर्यान्ति ते परम् ॥१३- ३४॥

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோரேவமந்தரம் ஜ்ஞாநசக்ஷுஷா |
பூ⁴தப்ரக்ருதிமோக்ஷம் ச யே விது³ர்யாந்தி தே பரம்

க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞயோ = க்ஷேத்ரம் மாறும் க்ஷேத்ரன்ஞன்

எவம் = அப்படியாக

அந்தரம் = வேறுபாடுகளை

ஜ்ஞாந சக்ஷுஷா = ஞானக் கண்ணால் காண்பார்களோ

பூத ப்ரக்ருதி மோக்ஷம் = பிரக்ரிதியில் இருந்து மோக்ஷம் அடைகிறார்கள்

ச = மேலும்

யே = அவர்கள்

விது= அறிகிறார்கள்

யாந்தி = அடைகிறார்கள்

தே = அவர்கள்

பரம் = உயர் நிலையை


ஞானக் கண்ணால்,  இவ்வாறு க்ஷேத்திரத்துக்கும் க்ஷேத்திரக்ஞனுக்கும் உள்ள வேற்றுமையை  அறிந்தவர்கள் பூதப் பிரக்ருதியில் இருந்து விடுதலை பெற்று  உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றனர்.


"க்ஷேத்திரத்துக்கும் க்ஷேத்திரக்ஞனுக்கும் உள்ள வேற்றுமையை  அறிந்தவர்கள்"

இது அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. இந்த வேற்றுமை புரிவதே இல்லை. இரண்டும் ஒன்று என்றே  நாம் நினைப்பதால் தான் பல துன்பங்கள் நிகழ்கின்றன.

எப்படி ?

நீ யார் என்று என்னைக் கேட்டால் , பொதுவாக நான் என்ன சொல்லுவேன் ?

- நான் ஒரு ஆண்
- இந்தியன்
- தமிழன்
- இந்து

இப்படி சில விஷயங்களைச் சொல்லுவேன் அல்லவா ?

இந்தியா என்பது ஒரு நாடு. அதில் நான் வசிக்கிறேன்.  நான் வாழும் நாடு எனக்குள் சேர்ந்து  நான் இந்தியனாகி விடுகிறேன். க்ஷேத்ரம் என்ற இந்தியா, நான் என்ற க்ஷேத்ரன்ஞனோடு ஒன்றாகி விடுகிறது.

வேறுபாடு மறைந்து விடுகிறது.

நான் இது மதக் கொள்கைகளை கடை பிடிக்கிறேன் என்று சொல்வது வேறு, நான் இந்து என்று சொல்வது வேறு.

நாடு, மதம், மொழி, ஜாதி, குலம், என்ற இவை எல்லாம் எனக்கு வெளியே உள்ளவை. நான் அவை அல்ல. அவையும் நானும் ஒன்று அல்ல.

ஒன்றாக நினைப்பதால், வேறு மதத்தைச் சார்ந்தவனை, வேறு நாட்டுக்காரனை கண்டால் ஒரு எதிர்ப்பு உணர்வு வருகிறது.

என் நாட்டை, என் மதத்தை, என் ஜாதியை, என் குலத்தை பற்றி  யாராவது தவறாகச் சொன்னால் எனக்கு கோபம் வருகிறது. அவர்களோடு சண்டைக்குப் போகிறேன்.  கொல்லவும் துணிகிறேன்.

அவர்கள் என்னையே சொல்வதாக நினைக்கிறேன். காரணம் நான் எனக்கும் அவற்றிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிவது இல்லை.

என்னை ஒருவன் முட்டாள் என்று சொன்னால் கோபம் வருகிறது. காரணம், நான் படித்த , பெற்ற அறிவோடு என்னை சேர்த்துக் கொள்கிறேன். நான் அறிஞன் என்று நினைக்கிறேன். அதற்கு எதிர் கருத்தை யாராவது சொன்னால், ஏற்றுக் கொள்ள என் மனம் மறுக்கிறது.

அத்தனை சங்கிலிகளையும் ஆசை ஆசையாக எடுத்து நம்மை பிணைத்துக் கொள்கிறோம்.

எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டால் சுதந்திரமாக இருக்கலாம். நான் என்பது இந்த உடல் கூட அல்ல என்றால் ஆண் பெண் வேறுபாடு, தோலின் நிறத்தை கொண்டு வரும் வேறுபாடுகளும் போய் விடும்.

நான் இவற்றை அறிபவன், இவற்றை செலுத்துபவன், இவற்றின் மூலம் அனுபவிப்பவன், ஆனால் இவை நான் இல்லை.

க்ஷேத்ரன்ஞன் , க்ஷேத்ரத்தோடு ஒன்றுவதால் தான் நான் என்ற அகந்தை பிறக்கிறது. படித்தவன், பணக்காரன், அழகானவன், உயர் குலத்தில் பிறந்தவன், வீரன், தீரன், ஆசார சீலன் என்ற எண்ணங்கள் உருவாகிறது. நாளடைவில், அதுவே நாமாகிப் போகிறோம்.

இந்த வேற்றுமையை அறியும் போது நான் வேறு, அவை வேறு என்று அறியும் போது இவை எல்லாம் இல்லாத நான் யார் என்று தெரிய வரும்.

இவை இல்லாத நானும், இவை இல்லாத நீங்களும் ஒன்றுதான் என்ற தெளிவு பிறக்கும். உங்களை என்னில் இருந்து பிரிப்பது நானும், நீங்களும் நம்மைச் சுற்றி உள்ளவைகளோடு நம்மைச் சேர்த்துக் கொள்வதால்.

அவற்றை விட்டு விலகி நின்றால், நாம் ஒன்று சேர்வோம்.

இவை வேறு நான் வேறு என்று நினைத்தால், அவற்றைச் சேர்பதன் மூலம் நான் ஒன்றும் உயரப் போவது இல்லை என்று தெரியும்.

படிப்பு, பணம் என்று சேர்த்து அறிஞன், பணக்காரன் என்ற பட்டங்கள் எல்லாம் வியர்த்தம் என்று தெரியும்.

இதை அறிபவர்கள், உயர் நிலையை அடைவார்கள் என்கிறது கீதை.

அந்த உயர்நிலையை நீங்களும் அடைவீர்கள். கீதை உங்களுக்கு  வழி காட்டும்.

வாழ்த்துக்கள்.

(To read other slogas, visit http://bhagavatgita.blogspot.in/2016/03/1334.html)

கீதை - 13.33 - ஞான ஒளி

கீதை - 13.33 - ஞான ஒளி 

यथा प्रकाशयत्येकः कृत्स्नं लोकमिमं रविः ।
क्षेत्रं क्षेत्री तथा कृत्स्नं प्रकाशयति भारत ॥१३- ३३॥

யதா² ப்ரகாஸ²யத்யேக: க்ருத்ஸ்நம் லோகமிமம் ரவி: |
க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரீ ததா² க்ருத்ஸ்நம் ப்ரகாஸ²யதி பா⁴ரத || 13- 33||

யதா =  அப்படி

ப்ரகாஸயத் = பிரகாசத்தை தருகிறதோ

ஏக  = ஒரு

க்ருத்ஸ்நம் =  முழுவதும்

லோகம் = உலகம் முழுமைக்கும்

இமம் = இந்த

ரவி:  = சூரியன்

க்ஷேத்ரம்  = க்ஷேத்ரம்

க்ஷேத்ரீ =க்ஷேத்ரத்தை அறிபவன், கொண்டவன்

ததா = அதே போல

க்ருத்ஸ்நம் = முழுவதும்

ப்ரகாஸயதி = பிரக்கசிக்கச் செய்கிறான்

பா⁴ரத = பாரத குலத்தவனே

சூரியன் ஒருவனாய், எப்படி இந்த உலகம் அனைத்தையும் ஒளியுறச்செய்கிறானோ, அதே போல க்ஷேத்திரத்தை உடையவன் , க்ஷேத்திரம் முழுவதும் ஒளியுறச் செய்கிறான்.

மிக மிக முக்கியமான சுலோகம்.

சூரியன் எவ்வாறு அனைத்தையும் ஒளியுறச் செய்கிறானோ....

இதற்கு என்ன அர்த்தம்?

முதலாவது, உலகை ஒளி அடையச் செய்வது என்று ஒரு வேலையை சூரியன் செய்வது இல்லை. அது பாட்டுக்கு வருகிறது. போகிறது. அது அப்படி ஒளிப் பிழம்பாய் இருப்பதால் அதன் முன்னால் எல்லாம் ஒளி  பெறுகின்றன. ஒளி தருவது சூரியனின் வேலை அல்ல. அதன் இயற்கை.  வேலை என்றால் அதற்கு ஒரு தொடக்கமும்  முடிவும் இருக்கும் அல்லவா ? சூரியனுக்கு அப்படி  அல்ல. அது தன் இருப்பின் மூலமே அனைத்தையும் ஒளி பெறச் செய்கிறது.

இரண்டாவது, சூரியனின் முன்னால் அனைத்தும் ஒளி பெறுகின்றன. நல்லதும், அல்லாததும் ஒளியூட்டப் படுகின்றன. சூரியனுக்கு பேதம் இல்லை. இவன் நல்லவன், இவன் மேல் ஒளி சிந்துவோம். இவன் கெட்டவன் , இவனுக்கு ஒளி  கிடையாது என்று மறைத்து வைப்பது அல்ல. எல்லோருக்கும் பொது.

மூன்றாவது, நல்ல செயலும், தீய செயலும் சூரிய ஒளியால் நடக்கும். ஆனால், அந்த சூரியன் அதற்கு பொறுப்பு இல்லை. யாரும் அதை பொறுப்பாக்குவதும் இல்லை. அது அதன் நிலையில் இருக்கிறது. அதன் ஒளியில் நல்லது நடந்தாலும் சரி, கெட்டது நடந்தாலும் சரி, சூரியன் அதைப் பற்றி கவலைப் படுவது கிடையாது.

நான்காவது, நல்லது நடந்தாலும் கெட்டது நடந்தாலும் அதன் பலன்கள் சூரியனைப் போய் அடைவது இல்லை. அது கேட்பதும் இல்லை, நாம் கொடுப்பதும் இல்லை. அது தன்  இயற்கையில் இருக்கிறது.

சரி, இதெல்லாம் தெரிந்தது தானே. இதை ஏன் இவ்வளவு விஸ்தாரமாக விளக்குவானேன் என்ற கேள்வி எழலாம்.

விளக்கியது சூரியனின் இயல்பைச் சொல்ல அல்ல.


"அந்த சூரியனைப் போல க்ஷேத்ரம், க்ஷேத்ரத்தை அறிபவன் அல்லது அறிந்து , கொண்டவன் க்ஷேத்ரத்தை ஒளியுறச் செய்கிறான்"

மீண்டும் ஒரு முறை க்ஷேத்ரம் என்றால் என்ன என்று பார்ப்போம்.

நமக்கு வெளியே உள்ள அனைத்தும் (பொருள்கள் + உயிர்கள்) + நம் புலன்கள் (கண், காது, மூக்கு போன்றன) + புலன்கள் நமக்குத் தரும் உணர்வுகள் (சுவை, ஓசை, ஊறு , நாற்றம் என்பன) + இந்த புலன்கள் தரும் செய்திகளை பகுத்து அறியும் அறிவு இவை அனைத்தும் க்ஷேத்ரம் (இடம் அல்லது field).

இவற்றை தெளிவுறச் செய்வது க்ஷேத்ரன்ஞன் என்ற   என்னுள் இருக்கும் அந்த ஞான ஒளி . எப்படி சூரியன் தன் ஒளியால் உலகில் உள்ளவற்றை தெளிவு பெறச் செய்கிறதோ, அது போல எனக்குள் இருக்கும் அந்த ஞான தீபம், ஞான ஒளி இந்த உலகை எனக்குத் தெளிவு பெறச் செய்கிறது.

புலன்கள் அறிவது இல்லை. புலன்கள் செய்திகளை கொண்டு செல்வதோடு சரி. உலகம் எது, அது எப்படிப் பட்டது, அதில் உள்ளது எது, நல்லது எது, அல்லது எது என்று புலன்கள் சொல்லும் செய்திகளை கொண்டு இந்த உலகை நமக்கு விளங்கச் செய்வது நம் அறிவென்ற ஒளி. ஞானம் என்ற தீபம்.

அந்த ஒளிச் சுடரின் முன்னால் எல்லாம் தெளிவு பெறுகிறது, எல்லாம் நடக்கிறது.

அந்த சுடரை ஏற்றுங்கள். அது பிரகாசிக்கட்டும். உங்கள் வாழ்வில் அது ஒளி தரட்டும். அந்த ஒளி அஞ்ஞானத்தை போக்கும்.

ஆழ்வார்கள் ஏற்றிய ஞான தீபம் அது.

வையம் தகளியாக வார்கடலே நெய்யாக
வெய்யக் கதிரோன் விளக்காக செய்ய
சுடராழி யானடிக்கே சூட்டினேன் சொல்மாலை
இடராழி நீங்குகவே என்று 

ஞான சுடர் விளக்கு அது....


அன்பே தகளியாக, ஆர்வமே நெய்யாக
இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியாக நன்புருகி
ஞானச் சுடர்விளக்கு ஏற்றினேன் நாரணற்கு
ஞானத் தமிழ் புரிந்த நான் 

அந்த ஞானச் சுடர், உண்மையை கண்டு கொள்ள உதவும்....

திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் திகழும்
அருக்கன் அணிநிறமும் கண்டேன் 
செருக்கி வரும் பொன்னாழி கண்டேன் 
புரிசங்கம் கைக்கண்டேன் என்னாழி வண்ணன்பால் இன்று - 

சுடர் வந்தவுடன், ஒளி  வரும். ஒளி வந்தவுடன் இருள் மறையும். அஞ்ஞானம் மறையும் போது உண்மை தானே தெரியும். ஒளி வரவும், இருள் விலகவும், உண்மை வெளிப்படவும் நாள் பல ஆகாது. உடனே நிகழும்.

"என்னாழி வண்ணன்பால் இன்று "

இராமலிங்க அடிகள் சொன்ன

"அருட்பெரும் ஜோதி"  அது

மணிவாசகர் கூறிய

“ஜோதியே! சுடரே! சூழ் ஒளிவிளக்கே!”

அந்த ஞான ஒளி, உங்களுக்குள்ளும் தோன்றி நல்வழி காட்டட்டும்.

காட்டும்.

கீதை - 13.32 - பற்றற்ற பற்று

கீதை - 13.32 - பற்றற்ற பற்று 

यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते ।
सर्वत्रावस्थितो देहे तथात्मा नोपलिप्यते ॥१३- ३२॥

யதா = அப்படி

ஸர்வகதம் = எங்கும் இருந்தாலும்

ஸௌக்ஷ்ம்யாத் = சூக்க்ஷுமமாய் இருப்பதால்

ஆ காஸம் = ஆகாசம்

ந பலிப்யதே = கரை படாமல் இருப்பது போல

ஸர்வத்ர = எங்கும்

ஆவஸ்தித = இருப்பினும்

தேஹே = தேகத்தில்

ததா = அதே போல

ஆத்மா = ஆத்மாவும்

ந பலிப்யதே = கரை படிவது இல்லை


எங்கும் நிறைந்து இருந்தாலும் ஆகாயம் தன் நுண் தன்மையால் பற்று அற்று இருப்பது போல, உடம்பினுள்  ஆத்மா இருந்தாலும் அது பற்று அற்று இருக்கிறது. 

நான் என்பது இரண்டு பகுதிகளை உடையது.

முதாலவது, இந்த உடல். இந்த உடலை தொட்டு உணர முடியும், அதற்கு எடை, நிறம், உயரம், என்று மற்ற பொருள்களுக்கு உள்ளது போல அனைத்து இயற்பியல் மற்றும் வேதியல்  குணங்களும் உண்டு.  உடலை நாம் பார்க்க முடியும், தொட முடியும், நுகர முடியும்...

இரண்டாவது, தொட முடியாத, பார்க்க முடியாத, எடை இல்லாத, உருவம் இல்லாத  ஒன்று.

அது என்ன ?

அப்படி நம்முள் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

நம் மனம், நம் அறிவு, நம் குணங்கள், ஞாபகங்கள், உணர்சிகள் என்று. இவையும் என் உடலோடு சேர்ந்தால்தான் நான் நானாக இருக்க முடியும்.

என் மனமும், புத்தியும், அறிவும், உணர்சிகளும், ஞாபகங்களும் இல்லாவிட்டால் , வெறும் உடம்பு மட்டும் நானாக முடியாது.

"அவரு ரொம்ப நல்ல மனிதர்"

"நிறைய படிச்சவர்"

"கோபமே வராது அவருக்கு, சாந்த குணம்"

"அள்ளி அள்ளித் தரும் வள்ளல்"

என்றெலாம் மற்றவர்களைச் சொல்லும் போது , நாம் அவர்களின் உடலைப் பற்றி சொல்லுவது இல்லை.

இந்த இரண்டு பகுதிகளில், முதலாவதை ஸ்தூல சரீரம் என்றும், இரண்டாவதை சூக்ஷும சரீரம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இந்த சூக்க்ஷும சரீரம் கண்ணுக்குத் தெரியாது, நுண்மையானது, நம் உடலில் எங்கும்  நிறைந்து இருப்பது.

இந்த உடலையும், இந்த மனம், அறிவு, சிந்தனை, உணர்சிகள் என்பனவற்றையும் செலுத்தும் சக்தியும் சூக்க்ஷுமமானது தான். அது எங்கும் நிறைந்து நிற்கிறது. நுண்ணியமானது.

இதில் முக்கியமானது என்னவென்றால், நல்லதும் கெட்டதும் , உடலைத் தொடும், நினைவைத் தொடும், ஆனால் இந்த சூக்க்ஷமமான சக்தியைத் தொடாது.

எப்படி என்றால்,எங்கும் நிரந்த ஆகாயம் போல என்கிறது கீதை.

அது என்ன ஆகாயம் போல ?

ஆகாயம் என்றால் ஏதோ வானம் என்று மேலே பார்க்கக் கூடாது.

ஆகாயம் என்றால் வெளி. உங்களுக்கும் எனக்கும் இடையில் இருக்கும் வெளி தான் ஆகாயம்.

எதிரில் இருக்கும் ஒருவரை இன்னொருவர் திட்டுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். வார்த்தைகள் கடுமையானவைதான். புண் படுத்தக் கூடியவைதான். அந்த வார்த்தைகள் இருவருக்கும் இடைப்பட்ட வெளியில் (ஆகாய மார்கமாக) தான் செல்கிறது. இருந்தும், அது அந்த ஆகாயத்தில் ஓட்டுவது இல்லை.

ஒரு பெரியவர், தன்னிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்க வந்த மற்றொருவரை ஆசீர்வதித்து நாலு நல்ல வார்த்தைகள் சொல்கிறார். அந்த வார்த்தைகளும் ஆகாயத்தில் ஒட்டுவது இல்லை.

ஆகாயத்தின் வழியாகத்தான் செல்கிறது. ஆனால், அதில் ஓட்டுவது இல்லை.

அது போல, நம் உடலுக்குள் இருக்கும் , சூக்க்ஷுமமான ஆன அந்த சக்தியில், உடல் செய்யும் நல்லது கெட்டது எதுவும் ஓட்டுவது இல்லை.

வண்டியில் பெட்ரோல் போட்டு கோவிலுக்கும் போகலாம், மதுக் கடைக்கும் போகலாம். பெட்ரோல் என்ன செய்யும்.

அதுதான் நம்மை செலுத்திக் கொண்டு வந்தது. ஆனாலும் நாம் செய்யும் நல்லது கெட்டதுக்கு அந்த பெட்ரோலின் பங்கு ஒன்றும் இல்லை.

இந்த உடலைத் தாண்டி, இந்த எண்ணங்கள், மனம், ஞாபகம், உணர்வுகள் என்ற இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, இவற்றை செலுத்தும் அது எது என்று சிந்திப்போம்.